Μια κεφαλιά "πάει" με όλα;

Ο ένας τρόπος σκέψης λέει: «η κεφαλιά του Ζιντάν στον Ματεράτσι δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια στιγμιαία απώλεια ψυχραιμίας, από μια αντιαθλητική ενέργεια, από έναν ποδοσφαιρικό «τσαμπουκά», από ένα κρούσμα βίας στο γήπεδο. Ένα μεμονωμένο συμβάν ασύνδετο με τον υπόλοιπο κόσμο ή έστω χαλαρά συνδεδεμένο με όσα άλλα αμελητέα συμβαίνουν σε ένα στενό πλαίσιο που εμποδίζει τις όποιες απολήξεις του σε άλλα, ευρύτερα χωράφια του σύμπαντος, εσωτερικού ή εξωτερικού. Πως κάνετε έτσι; Αυτά έχουν συμβεί και ξανασυμβεί χιλιάδες φορές».
«Αυτά» δεν είναι βέβαια μόνο η «κεφαλιά» του Ζιντάν είναι και η εξαφάνιση του Αλεξ στη Βέροια και η απαγωγή ενός (τριών από σήμερα) Ισραηλινού στρατιώτη στη Μέση Ανατολή και ο απαγχονισμός ενός τεχνικού μεγάλης εταιρείας τηλεφωνίας και ο θάνατος του Σιντ Μπάρετ και τα τρία εργατικά ατυχήματα της περασμένης εβδομάδας και το μπουνίδι που θα ρίξει ο γείτονας στη γυναίκα του ή στο 2χρονο παιδί του και… και… και… Μεμονομένα περιστατικά χωρίς καμία διάσταση πέραν αυτής που δίνει η τηλεόραση…




Ο άλλος τρόπος σκέψης λέει: «οτιδήποτε συμβαίνει, οτιδήποτε κάνεις έχει δεκάδες διαστάσεις, απροσμέτρητο βάθος, χιλιάδες αναγνώσεις, απίστευτες συνέπειες και φυσικά συνδέεται με όλα τα υπόλοιπα πράγματα που συμβαίνουν».




Η αλήθεια είναι ότι ο πρώτο τρόπος σκέψης σε κάνει να αισθάνεσαι πολύ πιο ανάλαφρα. Ο δεύτερος σε εξαναγκάζει σε σκέψη, μην πω και σε δράση ακόμη. Που να τρέχεις τώρα. Αφού η ζωή είναι Refresh, babe! Και μόνο η «Κόκα Κόλα πάει με όλα!».

Σχόλια

  1. "Ο δεύτερος σε εξαναγκάζει σε σκέψη{...)".

    1.Και βαδίζουμε σαν τον οδοιπόρο στην έρημο, αφήνοντας κάτω το σακούλι με τις ελάχιστες προμήθειες, αφαιρώντας το παλτό για να ελαφρύνουμε το βήμα, πετάμε το παγούρι με τη τελευταία σταγόνα νερό αφού έτσι κι αλλιώς δε φτάνουν όλα αυτά παρά για μια ακόμη ώρα περπάτημα κάτω από το ανελέητο φως.

    2.Και πετάμε τη "σαβούρα" στο νερό για να γίνει το κουπί ελαφρύτερο, χτενίζοντας τον ορίζοντα για κάποιο ναυαγοσωστικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου