Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιστροφή (για λίγο!)

Είχα την απατηλή όπως αποδείχτηκε, εντύπωση ότι μια παύση δέκα ημερών θα δημιουργούσε ένα απόθεμα ενέργειας, θα αναζωπύρωνε την επικοινωνιακή μου ανάγκη, ανάγκη που πολλές φορές έχω ισχυριστεί ότι εκ γενετής με συνοδεύει ανήκοντας σε εκείνο το είδος ανθρώπων «οι οποίοι από τη στιγμή που θα ανακαλύψουν κάτι διαπιστώνουν ότι δεν αισθάνονται ικανοποιημένοι που το γνωρίζουν μέχρι να βρουν τρόπο να το πουν και σε κάποιον άλλο». (Αυτός δεν ήταν άλλωστε ο λόγος που πριν 25 χρόνια αποφάσισα να γίνω δημοσιογράφος; Ο ίδιος που πριν 14 χρόνια με ώθησε να «ανακαλύψω» το internet;)

Νόμιζα ότι θα «φόρτιζε» όπως συνηθίζουμε να λέμε «τις μπαταρίες μου». Ε, λοιπόν κάθε τι άλλο συνέβη. Δεν έχω απολύτως καμιά διάθεση να πω οτιδήποτε σε οποιονδήποτε άλλον. Ισως γιατί μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα δεν ανακάλυψα απολύτως τίποτα καινούργιο ή τουλάχιστον τίποτα που να μην το ήξερα ήδη στην ίδια ή σε μια παραπλήσια μορφή του. Ουδεμία έκπληξη και ουδεμία κατάπληξη επίσης. Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Τον τελευταίο καιρό ταξίδεψα σε θάλασσες, μπήκα σε σπήλαια, διέσχισα δρόμους παλιούς και καινούργιους, γνώρισα νέους, υπέροχους ανθρώπους που με τίμησαν με την παρέα τους, διάβασα δύο-τρία πολύ ενδιαφέροντα βιβλία και κάμποσα κείμενα στον ελληνικό και ξένο τύπο. Εκανα σχέδια, είδα όνειρα, απόλαυσα την απόλυτη απραξία του παρόντος, αφουγκράστηκα τις ταχυπαλμίες μου, προσπάθησα να κατευνάσω το αέναο «πριόνισμα» των σκέψεών μου, παρατήρησα τα δόντια μου αλλά και εκείνα τα χαριτωμένα σκουπιδάκια που κολυμπούν πίσω από τα βλέφαρά μου όταν ξαπλώνω αντίκρυ στον ήλιο, τσέκαρα την όρασή μου στην απλωσιά του πελάγου, προσμέτρησα τις αγωνίες και τις μαύρες σκέψεις μου, έκανα μικρές αναδρομές σε στιγμές που είχα ξαναθυμηθεί και ξαναξεχάσει. Πολύτιμα όλα αυτά αλλά μόνο «δια προσωπική χρήση». Κι αυτή ακόμη η διατύπωση και δημοσιοποίησή τους δεν αποτελεί επικοινωνιακό γεγονός. Αντιθέτως ισοδυναμεί με σιωπή. Είναι στιγμές που τα δικαιώματά τους μου ανήκουν αποκλειστικά. Όπως και η δύναμη που εκπορεύεται από αυτή τη σιωπή.

Κι αν τα γράφω όλα αυτά τώρα είναι γιατί ξεσκονίζω και πάλι την στολή της καθημερινότητας, τη σιδερώνω, τακτοποιώ τις επωμίδες, τα σιρίτια, τα διακριτικά όχι όμως με την ίδια λαχτάρα του πολεμιστή που θα ξαναπέσει στη μάχη αλλά με την ελαφριά νοσταλγία του εφέδρου –αν και θα προτιμούσα του απόστρατου- υπαξιωματικού που καταλαβαίνει ότι η τέχνη του πολέμου έχει περάσει στα ανακλαστικά του δεν βρίσκει όμως τον παραμικρό λόγο να συνεχίσει τον πόλεμο.

Ολο αυτό δεν έχει καμιά σχέση με μια συνηθισμένη απαξίωση της καθημερινότητας υπό την επήρεια της «θερινής ραστώνης» όπως άλλωστε κι αυτό το καλοκαίρι δεν έχει καμιά κλιματολογική σχέση με άλλα καλοκαίρια. Εχει τα ειδικά εκείνα, ποιοτικά κυρίως, χαρακτηριστικά μια πιο μόνιμης, πιο κατασταλαγμένης κατάστασης. Μια μεταπολεμικής ή μεσοπολεμικής, ας πούμε, περιόδου όπου οι παλαιοί όροι, οι παλαιοί στόχοι και οι τακτικές επίτευξής τους έχουν ολωσδιόλου χάσει το νόημα και την αξία τους χωρίς ακόμη να μπορούν να επαναπροσδιοριστούν ή αντικατασταθούν από νέους. Γι αυτό και δεν είναι βαμμένη με απαισιόδοξα χρώματα και ίσκιους. Ακόμη και η ήττα έχει λησμονηθεί – ούτε λόγος φυσικά για νίκη. Η διαχείριση του «μετά» (ή του «μεσό-») δεν επιτρέπει, δεν αφήνει χρόνο σε απαισιόδοξες σκέψεις και υποκειμενικές κρίσεις.

Οσο πιο μακροσκελές γίνεται αυτό το κείμενο –αυτό αλλά και κάθε κείμενο- τόσο αισθάνομαι ότι αυτοαναιρείται, τόσο απομακρύνεται από τη σιωπή, τόσο περισσότερο μοιράζει και μοιράζεται σαν τράπουλα αυξάνοντας τις πιθανότητες να έχει το ίδιο χαρτί και κάποιος άλλος με κίνδυνο να σου κάνει –ή να του κάνεις- «ξερή». Ένα λακωνικό «δεν έχω διάθεση να γράψω τίποτα απολύτως, δεν έχω την παραμικρή όρεξη να παίξω» μάλλον θα έκανε καλύτερα τη δουλειά του αφού θα τα έλεγε όλα χωρίς να μεταδίδει τίποτα σε κανέναν (από-)δέκτη. Θα το επέλεγα πολύ ευχαρίστως -είναι αφόρητο να γράφεις και μάλιστα πολλά όταν αυτό, το μόνο που θέλεις να πεις είναι η άρνησή σου να γράφεις και ευρύτερα, να συμμετέχεις στο επικοινωνιακό παίγνιο- αν η λακωνικότητα δεν έφερε δια της υποτιθέμενης γενίκευσης το αφόρητο βάρος μια ναρκισσιστικής υποκειμενικότητας κι ακόμη χειρότερα μιας εντελώς εγωπαθούς άρνησης ή κατάφασης για κάτι που σίγουρα του αξίζει κάτι τις περισσότερο. Εάν η σιωπή δεν είναι τίποτα παραπάνω από εγωιστικό σκερτσάκι τότε δεν έχει καμιά αξία. Το ίδιο κι αν αυτή δηλώνεται με μια εκκωφαντικά εγωιστική λακωνικότητα. Το «θα σιωπήσω» είναι καταδικασμένο να συναντά ες αεί απέναντί του ένα «χεστήκαμε κι εμείς!» -όχι ότι ένα μεκροσκελές κείμενο απομακρύνει μια τέτοια πιθανότητα, βεβαίως.

Η στάση αυτή, διότι περί στάσης πρόκειται, έχει να κάνει με την επιτέλους επίγνωση ότι όλες οι συνταγές για την ανθρώπινη ευτυχία έχουν δοκιμαστεί με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία είτε σε ατομικά κατσαρολάκια και γιουβετσάκια είτε σε τεράστιες μαρμίτες και καζάνια και μαζί τους όλα τα πράγματα που ήταν να διατυπωθούν έχουν προ καιρού διατυπωθεί σε κάθε πιθανή εκδοχή. Νικητές αναδείχθηκαν όσοι αντέχουν να τρώνε και να ξανατρών ξαναζεσταμένο φαΐ, όσοι αντέχουν την επανάληψη αλλάζοντας απλώς την σάλτσα ή το συνοδευτικό –πατάτες ή ρυζάκι- καθώς και αυτοί που φροντίζουν να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες δυστυχίας έτσι ώστε και ελάχιστο άρωμα ευτυχίας να τους γλυκαίνει πρόσκαιρα το στόμα. Με την πλευρά των νικητών και εκείνοι που ακόμη διατηρούν την ελπίδα πως ο φημισμένος σεφ που θα τους σερβίριζε την ευτυχία βρίσκεται στο επέκεινα και ότι κάποτε θα τον συναντήσουν. Ηττημένοι όσοι νόμισαν ότι κάποτε θα βρισκόταν μια οριστική συνταγή ευτυχίας, ένα είδος υπαρξιακής αμβροσίας που θα τους απελευθέρωνε από την πείνα ή και τις γαστριμαργικές τους απαιτήσεις όσο τουλάχιστον θα βρίσκονται εν ζωή.

Ανάμεσά τους, ούτε με το μέρος των μεν ούτε των δε, υπάρχουν όσοι δεν βρήκαν ή έστω δεν βρίσκουν πλέον καμιά έμπνευση σε εσχατολογικά σενάρια, σε τελικούς σκοπούς, «ανώτατα στάδια», «τελικά προτσές».

Τι μένει γι αυτούς;

Μα τι άλλο; Η σιωπή, όχι όμως και η απόσυρση…

Η σιωπή ως στάση ζωής. Η σιωπή ως ένα μεταβατικό στάδιο –που φυσικά μπορεί να κρατήσει και «για μια ζωή»- μέχρι να βρεθούν οι νέες σημασίες αυτού του κόσμου. Η σιωπή κι ακόμη το ταξίδι…

Εστω κι αν αυτό προϋποθέτει σύντομες επιστροφές στον Παλιό Κόσμο. Όπως αυτή που πραγματοποιώ κι εγώ από σήμερα…

Για λίγο όμως!

Θα ξαναφύγω!

Σχόλια

  1. Aξιολογότατο το κείμενό σας, όχι τόσο για το μεταμοντέρνο περιεχόμενό του, όσο για την αρτιότητα της σκέψης και τη δομή του –την ορθογραφία του επίσης. :)

    Ωστόσο αν όλοι σκέπτονταν όπως εσείς, η ανθρωπότητα δε θα είχε κατακτήσει τίποτα.

    Τα κείμενα δεν γράφονται μόνο για επικοινωνιακούς λόγους. Ανήκουν στον ίδιο το Λόγο. Ο καθένας που γράφει αυτόν υπηρετεί, εις τρόπον που να μην ενδιαφέρει ούτε για νικητές ούτε για ηττημένους. Θλιβερό, για έναν εργάτη του Λόγου να νιώθει «μεσο-» ή «απο-». Θα έλεγα ότι σας κρίνω ως «λιποτάκτη». Να με συγχωρείτε. Σκανδαλίστηκα. Τίποτα άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν ξέρω γιατί, αλλά σπάραξε η καρδιά μου με το "θα ξαναφύγω". Επειδή προσπαθώ να σας ανιχνεύσω, νομίζω ότι χαίρεστε όμως όταν σας την ανταποδίδουν την αγάπη, σαν μικρό παιδί που του χαρίζουν αναπάντεχα ένα γλειφιτζούρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Mηπως την εχουμε υπερεκτιμήσει τη σιωπή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όλα μαζί και κάθε ένα χωριστά από τα σχόλια σας μπορούν να είναι αφορμή για συνέχεια του post…

    Γιατί άραγε η ανθρωπότητα δεν θα κατακτούσε τίποτα εάν «υπάκουε» στο σκεπτικό μου;
    Αραγε τι και από πού έχει να κερδίσει, από εδώ και πέρα, η ανθρωπότητα;
    Τι είναι αυτό που έχουμε κατά νου όταν μιλάμε για «ανθρωπότητα»;
    Τι έχουμε κατά νου όταν μιλάμε για «κατακτήσεις»; (π.χ. η Σελήνη έχει «κατακτηθεί»; Το Ιράκ; Η ελευθερία μας ίσως;) Τι είναι «κατάκτηση»; Παλιά, τώρα, στο μέλλον;

    Για τον Λόγο…

    Υπάρχει Λόγος που (μέσω αυτού) δεν επικοινωνούμε ή τουλάχιστον δεν επιχειρούμε να επικοινωνήσουμε;
    Ηταν «εν αρχή» ο Λόγος;
    Και τι θα πει «υπηρετώ τον Λόγο»;
    Ο Λόγος ποιόν υπηρετεί; (Μήπως τον Θεό;)
    Ποιοι είναι οι νικητές και ποιοι οι ηττημένοι του Λόγου;
    Και γιατί να ενδιαφερόμαστε ή να μην ενδιαφερόμαστε γι αυτούς;


    Για την λιποταξία…

    Από τι;
    Από ποια θητεία;
    Από πιο στρατόπεδο;

    Μόνο από την επιθυμία μπορεί κάποιος να λιποτακτεί…
    Και μόνο δια της ποίησης…
    Με κανέναν άλλο τρόπο και από κανένα άλλο «στράτευμα»…

    Ή μήπως όχι;

    Η φυγή…

    Και γιατί να είναι ευλογημένο μονάχα ο Ερχόμενος και όχι κι αυτός που φεύγει;
    «Ερχομαι» δεν θα πει «έρχομαι σε μια κατάσταση αδράνειας»;
    «Φεύγω» δεν θα μπορούσε να σημαίνει «ταξιδεύω»;

    Και προς τι η στενοχώρια;


    Για τη σιωπή;

    Της αρμόζει εκτίμηση (και υπερεκτίμηση);
    Εχει αξιακή υπόσταση η σιωπή;
    Εχει αξιακή υπόσταση ο θάνατος;

    Αλλά και πώς να τα υποτιμήσεις και τα δύο;
    Με τι επιχειρήματα;


    Σας ευχαριστώ για τις σκέψεις!

    Σας ευχαριστώ περισσότερο για μια επιβεβαίωση: οι άνδρες ουδόλως ενδιαφέρονται για τέτοια θέματα ή κι αν ενδιαφερθούν δεν το δείχνουν. Σιωπούν…

    Κλαίνε μόνοι τους, όπως θα έλεγε και ο Γιώργος Χειμωνάς, και κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί κλαίνε…

    Απλώς γυρίζουν την πλάτη…

    Ως ηττημένοι…
    Ως σιωπηλοί…
    Ως Α-λογοι…
    Ως Σιωπηλοί…
    Ως φευγάτοι…

    Και τότε –ΜΟΝΟ τότε- δικαιώνονται!

    Εσείς πάλι, κάθε μήνα (όπως πάλι θα έλεγε ο Γ. Χ.) σας δικαιώνει το Αίμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είπα "καλές διακοπές;"

    Δε θυμάμαι. Το λέω τώρα:

    Καλές διακοπές - γεροί κι ωραίοι και ξεκούραστοι να μου γυρίσετε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ευχαριστούμε!

    (Είχαμε πει να βρεθούμε στα μέρη μας, αν θυμάσαι!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…