ARCHIVE NIGHT

Χθες ήταν βραδιά ARCHIVE. Μαζευτήκαμε από νωρίς οι φανατικοί, οι φίλοι, τα μέλη του support, δύο ξέμπαρκα πιπίνια και κανα-δυό δημοσιογράφοι. Μας συσπείρωσε ο φόβος της βροχής και της επαπειλούμενης ματαίωσης της συναυλίας. Ο ήλιος έκαιγε ακόμη όταν φτάσαμε, έπιασε να ψιλοβρέχει δύο βήματα παρακάτω. Αράξαμε σε κάτι παγκάκια και χαζεύαμε μια το sound check και μια την μαυρίλα από πάνω μας που έφευγαν και ερχόντουσαν σε μια εξοργιστική επίδειξη κυκλοθυμίας. Σμάρια χελιδόνια (και κοράκια επίσης) έκανα χαμηλές πτήσεις πάνω από τη σκηνή και τους ηλεκτρολόγους που στερέωναν τα φώτα και τον προτζέκτορα. Εμείς τρώγαμε πατατάκια και συζητούσαμε για το θάνατο του Σιντ Μπάρετ, τη συνέντευξη του Ιγγι Ποπ στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ («Ο Κιθ Ρίτσαρντ πέφτει –Σ.Σ. από τους κοκκοφοίνικες- όποτε ο ίδιος το αποφασίσει!». Εγραψε ο γερόλυκος!) και την συναυλία που θα έδινε σε λίγη ώρα στην Αθήνα, για το ότι «εμείς στους Ρόξι Μιούζικ δεν θα πηγαίναμε με τίποτα» και πόσο σιχαινόμαστε την γλαμ-ποπ-ροκ-κορν και άλλα τέτοια συνδικαλιστικά. Κι εκεί που καθόμασταν αντιλαμβανόμαστε ότι οι ARCHIVE δεν κάνουν ένα απλό sound check αλλά παίζουν σχεδόν όλα τα κομμάτια τους, κάνουν χαβαλέ, αυτοσχεδιάζουν… Χαζέψαμε, αν τώρα παίζουν όλα αυτά και έτσι τότε τι και πως θα παίξουν στην κανονική συναυλία;

Τι να σου λέω τώρα! Εχασε όποιος δεν ήλθε! Τους έχω δει τρεις φορές live αλλά έτσι δεν τους έχω δει ποτέ! Ετσι μάλιστα σπάνια έχω δει άλλους συναδέλφους τους. Ο Danny Griffiths, ο Darius Keeler, ο Dave Penny, ο Pollard Berrier και το «Μαράκι» (=Maria Q. Είδατε άνεση;) τα έδωσαν και τα έχωσαν όλα! Όλα όσα είχαν και δεν είχαν. Απίστευτοι ακόμη και στα πιο αδύναμα κομμάτια τους. Παίξαν για την πάρτι τους, παίξαν ό ένας για τον άλλον, παίξαν για τη Θεσσαλονίκη που τη λατρεύουν, παίξαν για το κοινό. Και σίγουρα ήταν υπερβολικά καλοί για το άχτουρ-μπούχτουρ κοινό τους που η μεγάλη του πλειοψηφία ήταν τρεις λαλούν και ούτε ένας δεν χορεύει. Σιχάθηκα και τις κινητούκλες τους που σήκωαν κάθε λίγο και λιγάκι για να «τραβήξουν» το συγκρότημα και τις συζητησούλες τους κατά τη διάρκεια των καλύτερων κομματιών και τα άθλια τατού που είχαν οι περισσότεροι και οι περισσότερες στους ώμους και πίσω στη μέση τους. (Μέχρι τατουάζ …λαχούρι είδα σε κάτι αγαθομεγαλοκοπέλες). Τέλος πάντων δεν θα βγάλω εδώ το σιχτίρι μου για το κοινό των συναυλιών της εποχής μας και τους λόγους που κατάντησε όπως κατάντησε. Το θέμα είναι ότι αρκετοί την καταβρήκαν και εξανάγκασαν τους ARCHIVE σε τρία ανκόρ, το ένα καλύτερο από το άλλο…

Είχαμε πάει από τις εφτά το απόγευμα και κόντευε μία μετά τα μεσάνυχτα. (Να μην ξεχάσω και τους πολύ καλούς, θεσσαλονικιούς Ground Control που σαπόρταραν την μπάντα). Ένα υπέροχο φεγγάρι κρεμόταν πάνω από τη σκηνή όταν, τελευταίοι, φεύγαμε από το χώρο της συναυλίας. Μιας συναυλίας που είχαμε την τύχη να την δούμε εις διπλούν…

Επίσης κάναμε κι άλλα που δεν σας τα λέω!

Αυτά!

(Καλά τα έγραψα μωρό μου;)

Σχόλια

  1. Καλά έκανες και τα έγραψες εσύ, γιατί εγω ακόμη δε μπορώ να συνέλθω. Hang over με τα όλα του !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...κατάθλιψη μου προκάλεσες, φίλε μου.
    Οι Archive είναι υπέροχο συγκρότημα.
    Είχα προαγοράσει τα εισιτήρια, περίμενα πώς και πώς να παώ, αλλά τελικά η παρέα μου το ακύρωσε...(ευτυχώς πήρα πίσω τα λεφτά, αλλιώς θα είχα κι άλλο λόγο να κλαίω...)
    Σκέφτηκα να πάω και μόνος μου, αλλά τελικά κώλωσα σκεφτόμενος πως αύριο σε ένα ωραίο μπλόγκ κάποιος που με είδε θα έγραφε "Μαζευτήκαμε από νωρίς οι φανατικοί, οι φίλοι, τα μέλη του support, δύο ξέμπαρκα πιπίνια, κανα-δυό δημοσιογράφοι ... και ένας άσχετος τύπος μόνος του."
    Η μόνη μου ελπίδα ήταν να μάθαινα πως ήταν μάπα η συναυλία (δύσκολο)...
    Το ευχάριστο είναι ότι στο Urban, όπου κατέληξα τελικά, έπαιζε live ένα ωραίο συγκροτηματάκι με σαξόφωνο, πλήκτρα και γυναικεία φωνητικά.

    ΥΓ1: Συγγνώμη για την κατάχρηση του χώρου (πονεμένος γαρ...)
    ΥΓ2: Ωραίο μπλογκ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. gamwt... tha kanw simparastasi ston filtato lostbody... egw eixa kanonisei na paw me...triferi parea gia dwro, alla efaga mia pita kai emeina me ti xara sto xeri...nomizw pws kati prepei na ginei me autous pou theloun na pane se sunaulies alla einai monoi tous...enas sullogos sumparastasis, re paidia!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. για ένα σωρό λόγους -ανάμεσα στους οποίους και οι archive και η Θεσσαλονίκη και οι συναυλίες και μπλα μπλα μπλα- πάλι θυμήθηκα πόσο μικρός είναι ο κόσμος.
    (καλά, ο κόσμος των blogs δεν είναι απλώς μικρός είναι τοσοδούλης)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ωραία λοιπόν, ας ιδρυθεί πάραυτα ο σχετικός σύλλογος!
    Μπορούμε μάλιστα να νοικιάζουμε και πουλμανάκι για «ξέμπαρκους»…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. cinnamon >>> Είναι όντως μικρός αλλά πόσο μικρό τον εννοείς εσύ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. απειροελάχιστος!...
    (ούτε που μπορείς να φανταστείς)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου