Αγαπητέ κύριε ...blogger

(Αναδημοσίευση κειμένου που ανέβηκε πρώτη φορά ως post πριν από έναν ακριβώς χρόνο!

Το αφιερώνω σε όλους εκείνους που αυτή την εποχή αντιστέκονται στην μπόχα και στις επιθέσεις της χυδαιότητας. Γνωστούς και αγνώστους.)

Αγαπητέ κύριε Κ…

Ευχαριστώ για το γράμμα σας. Πρέπει να σας πω ότι αισθάνομαι αναρμόδιος να συμβουλέψω οποιονδήποτε για οτιδήποτε, πόσο μάλλον έναν νέον άνθρωπο όπως εσείς, αποτρέποντάς τον ενδεχομένως έτσι από το μόνο πράγμα που πλουτίζει αυθεντικά την εσωτερική μας ζωή, και είναι τα λάθη που διαπράττουμε με προσωπική μας ευθύνη, οι αποτυχίες που έχουμε γιατί πιστέψαμε σε κάτι, οι ήττες που επισφραγίζουν τελικά τους ενθουσιασμούς των ανθρώπων. Γιατί πάντα μέσα στην ευθύνη, την πίστη, τον ενθουσιασμό υπάρχει κάτι που υπερβαίνει την τάση του πραγματικού, κάτι που υπερακοντίζει την σκοπιμότητα του πρακτικού λόγου. Είναι τρόποι της Επιθυμίας μας όλα αυτά. Και η επιθυμία, στη σφαίρα της πραγματικότητας, μας επιστρέφεται ως βίωμα διαψεύσεως ενώ στην πρακτική μας συνείδηση καταγράφεται ως χάσμα ανάμεσα στο ποθούμενο και το συντελεσθέν.

Μόνο στο ποίημα, να πιστέψουμε τον ποιητή, ακεραιούται η επιθυμία. «Το ποίημα είναι η ερωτική εκπλήρωση της επιθυμίας που παραμένει επιθυμία».

Γι’ αυτό, το μόνο πράγμα που σας εύχομαι είναι να καλλιεργήσετε τον κήπο των επιθυμιών σας. Κάνοντάς το αυτό θα δείτε ότι θα αγαπήσετε σιγά-σιγά την διαλεκτική προϋπόθεση της επιθυμίας που είναι η ανωνυμία.

Σε ένα επάγγελμα που μέλλει να σας καταστήσει, αν όλα πάνε καλά, από γνωστό έως διάσημο, να σας οδηγήσει δηλαδή σε μία βαθμίδα επωνυμίας, είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχάσετε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να σταδιοδρομεί δια της φιλοδοξίας, αλλά ζει (ή κρατιέται στη ζωή) δια της επιθυμίας.

Μάθετε στο τέλος-τέλος, να καταπολεμάτε τη φιλοδοξία δια της επιθυμίας. Αυτό, νομίζω, θα σας είναι πολύ χρήσιμο σε διλημματικές καταστάσεις που αναπόφευκτα θα βρεθούν στο δρόμο σας.

Και να ‘χετε πάντοτε κατά νου ότι η φιλοδοξία αποφέρει ενώ η επιθυμία πληρώνεται.

Είναι ο φόρος που καταβάλλει ο άνθρωπος υπέρ της ζωής.

Μην γίνεται φοροφυγάς της ζωής –καμιά σταδιοδρομία (και η ενδεχόμενη αίγλη της) δεν θα σας απαλλάξει από το οδυνηρό αίσθημα ατίμωσης που βαραίνει κατά κανόνα τους φυγόστρατους, αυτούς που, χάρη σε ένα «τρελόχαρτο» εγλύτωσαν την ιδιότητα του κληρωτού, στην προκείμενη περίπτωση, όχι κάποιας γεωγραφικής πατρίδας αλλά της Κοινής Μοίρας».

(«Ο Βασίλης και ο Μπακαλιάρος» - Του Δασκάλου μου, σκηνοθέτη Βασίλη Παπαβασιλείου)

Σχόλια

  1. Αφού ξεκαθαρίσω πως κι εγώ, όπως ο Δάσκαλός σου, αισθάνομαι αναρμόδιος να συμβουλέψω οποιονδήποτε για οτιδήποτε, να πω πως έχω την εντύπωση ότι η χυδαιότητα αντιμετωπίζεται δια της βαριάς αδιαφορίας. Από την μικρή μου εμπειρία, αυτή η αντιμετώπιση αποδίδει κι εξαφανίζει τους χυδαίους - με το δικό μου μερίδιο χυδαιότητας δεν ξέρω τι ακριβώς να κάνω, αλλά το δουλεύω. Χαίρε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν συμφωνώ...
    Δεν είμαστε άγονα νησιά...

    Χαίρε όμως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου