Γεύση αίματος

As the air to a bird or the sea to a fish, so is contempt to the
contemptible.
The crow wish'd every thing was black, the owl, that every thing
was white.


Το πέρασμα στην αριστερή πλευρά γίνεται όλο και πιο σπάνιο τελευταία. Μου λείπουν μερικά κοράλλια που είχα βρει τότε. Η αψιθιά. Οι χαμηλές πτήσεις. Τα καλώδια της ΔΕΗ. Η πλευρική όραση. Να βλέπεις ταυτόχρονα ουρανό και γη. Με γοήτευε αυτή η ικανότητα. Κρατούσε λίγο. Σπάνιως κρατούσε μια ολόκληρη νύχτα. Την αποκτούσα τη στιγμή που ο ήλιος χανόταν πίσω από το λεωφορείο των 9 και επτά πρώτα λεπτά. Είχαμε ένα αμπέλι εκεί στου Γκύζη. Καταμεσής της Αθήνας. Στον ακάλυπτο. Από εκεί έφευγα. Προς ανατολάς. Μερικές φορές και βόρεια. Πολύγωνο. Τουρκοβούνια. Κρατούσα ένα αρωματικό στικ στο στόμα. Σωστα! Στο ράμφος. Λάτρευα τα συκώτια των λευκών περιστεριών. Των γκρίζων είναι στιφά. Των μαύρων τα απέφευγα. Αν δε δεις και το αίμα δεν έχει αξία. Θυμάμαι τα χτυπούσα, σχεδόν απαλά, στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Κι εκείνα τα ηλίθια με κοίταζαν με έκπληξη. Σαν ένα «τι θες τώρα εσύ ρε;». Το συκώτι σου. Δεν προλάβαινε να παλέψει. Εμενε με την απορία στη θέση των σπλάχνων. Αχ αυτές οι καρδιές. Οι καρδιές των πιτσουνιών ιδίως. Μισή μπουκιά. Αλλά μούδιαζε το στόμα μου. Σωστά! Το ράμφος. Ηδονή. Χτυπούσαν ακόμη καθώς κατέβαιναν τον οισοφάγο. Μμμμμ… Τι λέγαμε; Ναι Τουρκοβούνια. Είχε καλό κυνήγι εκεί πριν το 2000. Μετά τρόμαξαν από το Μιλένιουμ πάρτυ. Τα τελευταία, μου είπε ένα γεράκι, έφυγαν με το πάρτυ των Ολυμπιακών. Είχαμε ήδη μεταναστεύσει στο Βορρά. Ακολουθώντας ένα κοπάδι βουβάλια. Μάθαμε να περπατάμε στο χώμα. Στην αρχή δεν ήταν εύκολο. Μόνο να πετάμε ξέραμε. Αυτά! Τι άλλα; Οοοπς… Πλευρική όραση… Γιές! Γιές! Γιές!... Τέτοια εποχή είναι πάντα. Ετσι δεν είναι Χάντερ; Ψιτ! Ναι σε σένα μιλάω «πρασινάδα». Διάβαζες μετά μανίας. Δεν τα πολυπιστεύεις όλα αυτά. Ετσι λες πάντα. Κι εγώ πάντα σου απαντάω ότι έχεις πέσει από μικρή στην αριστερή πλευρά. (ή δεν στο έχω πει;) (στο λέω τώρα!). Βλέπω τον Αγγελο να χοροπηδάει και τον Γεώργιο να κρυφογελάει. Πλευρικώς!

Ξέρεις τι θέλεις να σου ζητήσω;

Να πάμε να φέρουμε πράγματα. Από ΕΚΕΙ!

Ένα τοτέμ.

Έναν κρύσταλλο.

Τώρα, μετά από 8 χρόνια είναι η κατάλληλη εποχή να σε πάω στον ισχυρότερο τόπο δύναμης που έχω γνωρίσει.

Ακόμη και η Αμοργός θα σου φανεί παιχνιδάκι!

Θα ζούμε σε ένα σπίτι πουλιών.

Και θα με χτυπήσεις ξαφνικά στη μέση της πλάτης και λίγο αριστερά επάνω…

Ετσι σαμάνα μου;


http://draves.org/pix/clip/DSC04995eye.jpg

Το μονοπάτι είναι πάντοτε εκεί ακόμη κι όταν δεν το βλέπουμε!

Σχόλια