Εντυπώσεις απο μια Νεκρόπολη


Τα τελευταία χρόνια είθισται όσοι «δημοσίως γράφοντες» έρχονται στη Θεσσαλονίκη να δημοσιεύουν ένα –σχεδόν πανομοιότυπο ως προς την «ουσία»- πόνημα για το κατά πως είδαν τη «Νύφη του Θερμαϊκού» από την ταράτσα του Ηλέκτρα Πάλας, του Μακεδονία Πάλας ή του ρετιρέ κάποιου φίλου τους που ζει στην πόλη.

Το πόνημα περιλαμβάνει ανυπερθέτως αναφορές του στυλ «τι ωραία που φάγαμε στο Γκαρσόν» και «τι ωραία που είναι η παραλία» και «τι ωραίες που είναι οι γκόμενες και οι γκόμενοι» και «πόσο μας αρέσουν τα αρώματα από τουρσί και παστό μπακαλιάρο στο Μοδιάνο» και «πόσο μουλιάσαμε στα τσίπουρα και παπαρώσαμε τα μύδια σαχανάκι»…

Οι πιο «ψαγμένοι» μιλούν για την Θεσσαλονίκη των ποιητών, των λαών, των εθνών, των αιώνων, των παγετώνων, της εναλλακτικής σκηνής, του «Thermaikou», του Βούγια και του «Streto» και φυσικά για το «τι ωραίες που είναι οι γκόμενες και οι γκόμενοι» και «πόσο μουλιάσαμε στα τσίπουρα και παπαρώσαμε τα μύδια σαχανάκι» κοκ…

Μας ψέγουν και για τη μιζέρια και τη γκρίνια μας κι ύστερα πετούν και καμιά χαριτωμενιά για τη «μπουγάτσα», το «με είπες – σε είπα», τον «γραφικό» Ψωμιάδη και των «ατσαλάκωτο» Παπαγεωργόπουλο και …όξω απ’ την πόρτα…

Αυτά βλέπουν (ή τους δείχνουν) αυτά λένε και ως επίδειξη αβροφροσύνης για τους οικοδεσπότες τους και για λόγους P.R. επίσης ώστε και την άλλη φορά που θα ανηφορήσουν να έχουν πρώτο τραπέζι πίστα στην Θεοδωρίδου ή στη Ζίνα…

Κάπως δηλαδή σαν συνταξιούχοι Αμερικάνοι που πηγαίνουν για φωτο-σαφάρι στο Κογκό κι έχουν να πουν τα καλύτερα για τα πεντάστερα ξενοδοχεία, τους υπέροχους ιθαγενείς και τα ευγενικά ζώα που πόζαραν στο φακό τους και που «τι κρίμα να είναι μόνο φωτο-σαφάρι και να μην έχουμε τώρα το κεφαλάκι τους πάνω από την τραπεζαρία και το τομάρι τους μπροστά από το τζάκι».

Τι κρίμα να μην μπορώ να γράψω κάτι αντίστοιχο για την Αθήνα (την οποία ΕΥΤΥΧΩΣ εγκατέλειψα πριν 3 χρόνια μετά από 40 χρόνια σχεδόν σταθερής παραμονής μου σε αυτήν) μετά την πρόσφατη επίσκεψή μου σ’ αυτή.

Όχι, δεν είναι όπως την άφησα…

Είναι ένα ξερό Χριστουγεννιάτικο δέντρο, δύο χρόνια μετά τα «Χριστούγεννα» (=Ολυμπιακοί Αγώνες) που το πρωτοστόλισαν και που σήμερα που του έχουν πέσει και οι τελευταίες βελόνες αλλά τα χιλιάδες φωτάκια του εξακολουθούν να αναβοσβήνουν χαρωπά. Σχεδόν υπέροχο ακόμη. Σίγουρα νεκρό.

Μια βαλσαμωμένη πόλη. Με όλα της τα στολίδια, με τα λαμπρότερά της ρούχα, με πανάκριβα κτερίσματα και υπέροχες υποδομές αιγυπτιακής πυραμίδας.

Μια ολόκληρη πόλη έχει γίνει προέκταση του Αεροδρομίου και του Μετρό της. Λες και χτίστηκε εκ των υστέρων απλώς και μόνο για να έχουν κάπου να βγουν οι ταξιδιώτες πριν ξαναχωθούν στα λαγούμια τους ή πριν πάρουν την επόμενη πτήση για μια άλλη πόλη.

Το λέω άλλη μια για να μην παρεξηγηθώ (ή για να παρεξηγηθώ ακόμη περισσότερο): η Αθήνα του 2006 είναι ΥΠΕΡΟΧΗ. Είναι καθαρή, φωτίζεται αριστοτεχνικά, πολλά από τα κτίρια της έχουν αναπλαστεί ή έστω ξαναβαφτεί με τον ιδανικότερο τρόπο, τα μέσα μεταφοράς αγγίζουν την τελειότητα (καλά υπερβάλλω τώρα…) και τα νέα spots in town είναι σχεδόν τέλειες αντιγραφές των καλύτερων της Δύσης (και του Ντουμπάι επίσης).

ΥΠΕΡΟΧΗ αλλά ακατοίκητη.

Όχι με την έννοια της ανυπαρξίας ανθρώπων. Είναι ουσιαστικά ακατοίκητη με τον ίδιο τρόπο που είναι ακατοίκητο ένα αεροδρόμιο, ένα λιμάνι, ένα ξενοδοχείο, ένα τουριστικό θέρετρο ακόμη.

Η πραγματική ζωή έχει σπρωχτεί στις παρυφές της πόλης. Κοντά στα τείχη της είτε από τη μέσα πλευρά είτε εξωτερικά. Εκεί που ζουν οι μετανάστες, για παράδειγμα. Ολο το άλλο είναι ένα κενοτάφιο. Λες κι έχει συμβεί πυρηνικό ατύχημα και να μην μας το έχουν πει ακόμη και οι άνθρωποι να κυκλοφορούν με αόρατες μάσκες και στολές μόνο και μόνο επειδή έχουν να κάνουν κάποια δουλίτσα σε μια υπηρεσία.

Ως βαλσαμωμένη η Αθήνα είναι πλέον απολύτως ασφαλής. Το βλέπεις. Δεν περιμένει τίποτα καλύτερο και τίποτα χειρότερο να της συμβεί. Μπορεί να μείνει έτσι, στην ίδια ακριβώς κατάσταση για τις επόμενες 2 χιλιετίες τουλάχιστον. Ανέπαφη. Ουσιαστικά ακατοίκητη. Ως κενοτάφιο με την τελευταία λέξη των τεχνολογικών της υποδομών να λειτουργούν στην εντέλεια.

Το κακό είναι ότι σε ορισμένους «κατοίκους» της συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Κυκλοφορούν με το μυαλό βαλσαμωμένο (άρα ακατοίκητο) ως μετροσέξουαλ χολερικά ζόμπι που συχνάζουν στα πιο in στέκια της πόλης ως άνεργοι ξεναγοί-γνώστες των (χαμένων εδώ και χρόνια) φυλών της πόλης. (Ενίοτε δε κάνουν το ίδιο επισκεπτόμενοι και άλλες πόλεις ή «κοινότητες» του κόσμου…)

Επίσης (θα το ξεχνούσα):

Χάλια οι γκόμενοι και οι γκόμενες της Αθήνας, χάλια οι μυρωδιές γύρω από τον Μπαϊρακτάρη, φρίκη μια post-meta-greek-ψαρο-taverna στο Γκάζι, ανατριχιαστικό το μπαράκι του Φ. Σοφιανού στη Σεβαστουπόλεως με τους μετροσέξουαλ που κάναν αγγαλίτσες και φιλάκια με τους Ευθυμίου-Λαλιώτη-Βάσω, ψόφια η Σκουφά και το Κολωνάκι ολάκαιρο (εδώ έχουν βαλσαμωθεί και οι ζαχαριέρες μαζί με τις παλιές, γνωστές μούμιες), τραγική η γωνία Κηφισίας και Αλεξάνδρας (ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΜΠΑΝΚ η «Παραλία» ρε γομάρια;).

Θα επανέλθω!

Σχόλια

  1. Έχεις πολύ δίκιο για την σαχλαμάρα που κουβαλάει η "τουριστικοποίηση" μιας πόλης. Η Θεσσαλονίκη (δυστυχώς) αυτό παθαίνει εδώ και μερικά χρόνια. Και έχεις μεγάλο δίκιο για μέρος του κέντρου της Αθήνας που έχει "μετασκευαστεί" σε μια προσπάθεια να περάσουμε ως το Μανχάταν των Βαλκανίων (και καλά). Ιδιαίτερα συμφωνώ για περιοχές όπως π.χ. του Ψυρρή που ξεκίνησε ως ζοφερή θεατρογειτονιά πριν 12+ χρόνια (θυμάμαι ότι φοβόμουνα να παρκάρω το παλιό οπελάκι του πατέρα μου για να δω Μάμμετ στο "Εμπρός") και έγινε μόδα με τα χάμερ να καβαλάνε τα πεζοδρόμιά του...Γενικά, η Αθήνα συγκεντρώνει πολύ νεοπλουτισμό, με όλες τις απωθητικές εκδηλώσεις του.
    Δεν θα έφτανα όμως να την απορρίψω ως νεκρή. Π.χ. αν θες μυρωδιές πήγαινε στην Ευρυπίδου, όχι στου Μπαϊρακτάρη. Απόφυγε Κολωνάκια και άλλα μέρη όπου πάνε για να στηθούν για φωτογράφηση. Υπάρχει ζωή, συνήθως στις συνοικίες και όπου τέλος πάντων δεν αποφασίζει να πάει ως ψαγμένος ο Κωστόπουλος (του Nitro ντε!)
    Μόλις συνειδητοποίησα ότι το post σου έχει δύο παραδείγματα για το ίδιο θέμα: το δήθεν των επισκεπτών της Θεσσαλονίκης και το δήθεν των κατοίκων της Αθήνας. Και ρίχνεις το απαραίτητο κράξιμο και στους δύο. Ίσως για αυτό μου άρεσε τόσο. :^)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ αυστηρή είσαι συναδέλφισσα με την Αθήνα πλέον. Παραδέχομαι φυσικά ότι η Θεσσαλονίκη έχει άλλη ατμόσφαιρα, αλλά κι εκεί βλέπω κάτι βαλκανομπαρόκ απίστευτα. Και σταματήστε το πια αυτό το Γκαρσόν, φέρτε μας πίσω τον Τόττη να καθόμαστε Κυριακή πρωί με τις κυριακάτικες εφημερίδες στο καλοκαιρινό αεράκι κι ας μην μας πει καλημέρα ο Στογιάκοβιτς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Συναδέλφισσα";;;

    Τι να πω τώρα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. mpampakis>>> σχετικά με αυτό που λες για την Ευρυπίδου και τις συνοικίες το γράφω: "Η πραγματική ζωή έχει σπρωχτεί στις παρυφές της πόλης. Κοντά στα τείχη της είτε από τη μέσα πλευρά είτε εξωτερικά. Εκεί που ζουν οι μετανάστες, για παράδειγμα. Ολο το άλλο είναι ένα κενοτάφιο."

    Κι έχεις δίκιο!

    Απλώς εγώ πήγα στα μέρη που ζούσα, πήγα σχολείο, έμεινα, έφαγα, γύρισα, δηλαδή στο κέντρο της πόλης απο όπου και έχω μνήμες...

    Προσωπικό ταξίδι έκανα, όχι ρεπορτάζ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τελικά οι πόλεις πέρα απ' αυτό που είναι, κάθε δευτερόλεπτο και κάτι διαφορετικό δηλαδή, είναι κι όλες οι ματιές, οι οσμές, τα βήματα που χάρισε σ' αυτές ο καθένας μας. Καθόλου τυχαία ο Ίταλο Καλβίνο έγραψε για 43 διαφορετικές πόλεις μιλώντας τελικά για τη Βενετία.
    Να 'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που θέλω να ζήσω. Το προσπαθώ. Θα φύγω απ’ την Αθήνα κάποια στιγμή. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι η πόλη της διασκέδασης, του χαβαλέ, του «περνάμε καλά». Είναι η πόλη των αγγέλων. Εκεί βρίσκω τον εαυτό μου. Τον ανακαλύπτω και τον εξερευνώ. Κάθε φορά που προσγειώνομαι στο κέντρο της και αλλού. Δεν είναι ρομαντισμός αυτό. Είναι η πραγματικότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κι αν έλθεις με αυτό το πνεύμα ΔΕΝ θα το μετανιώσεις!
    Στο λέω εκ πείρας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου