Περί Ανέμου #01


Με τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο έχουμε να συναντηθούμε από την εποχή του «01». Εκτοτε παρακολουθώ τα περιοδικά, τις στήλες, τα βιβλία του. Θεωρώ, εδώ και χρόνια, ότι ανήκει κι αυτός στις δυνάμεις του Καλού. Για μένα αυτές σημαίνουν κάτι πολύ συγκεκριμένο και σ’ αυτές ανήκουν ακόμη πιο συγκεκριμένοι άνθρωποι: είναι αυτοί που δημιουργούν, αυτοί που παίρνουν την πληροφορία και την κάνουν γνώση, αυτοί που μοιράζονται τη γνώση ακόμη κι αν κάτι τέτοιο σημαίνει να πετάς «τα άγια στα σκυλιά και τα διαμάντια σου στα γουρούνια», αυτοί που προσπαθούν να κάνουν τέχνη την ίδια τους τη ζωή, αυτοί που δίνουν τη μάχη ακόμη και όταν ξέρουν πως αυτή είναι από χέρι χαμένη –ή κυρίως τότε! Αυτή είναι άλλωστε και η μόνη Ηθική, η μόνη Καλοσύνη που μπορώ να αναγνωρίσω στον εαυτό μου και στους άλλους: το να ζεις τη δική σου ζωή, τη ζωή που σου δόθηκε να ζήσεις, μέχρι τα έσχατα όριά της. Χωρίς φόβο και με μεγάλα πάθη. Γιατί κανείς δεν μπορεί να δημιουργεί χωρίς πάθος. Ο Στάθης δεν τα κρύβει. Φόρα παρτίδα τα βγάζει κι είναι ένας ακόμη λόγος να τον εκτιμώ όπως και χιλιάδες άλλοι. Ο ίδιος λόγος που τον μισούν άλλοι τόσοι επειδή τους τρομοκρατεί η ιδέα της έκθεσης, του να ζεις έξω από την αχιβάδα σου, έξω από τη σπηλιά που γεννήθηκες. Το βλέπουν στον άλλον και ανησυχούν πως κάποιος θα ζητήσει και από τους ίδιους να μιλήσουν για τη μάνα τους, για τον πατέρα που δικαιώθηκε μετά το θάνατό του, για τα ιδρωμένα τους χέρια, για τη νύχτα που χάθηκαν σε μια άγνωστη λεωφόρο ενώ το μόνο που ήθελαν ήταν να γυρίσουν σπίτι και να κοιμηθούν με την τηλεόραση ανοιχτή κι ένα μπουκάλι παγωμένο νερό στο πάτωμα.

Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος αναδημοσίευσε πρόσφατα δύο πόστ από το blog μου στη σελίδα του, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ –στο σπίτι που μεγάλωσα, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Κι ήταν σαν να μου έδωσε μια σπρωξιά και να με έριξε στο κενό φωνάζοντας πίσω μου «Πέτα!». Το πρώτο ήταν εκείνο το «Δεν θέλω να πληρώνω την ΕΡΤ». Ετυχε να το διαβάσω όταν ήμουν στην Αθήνα. Χάρηκα. Πρότεινα μια άμεση δράση με εκείνο το ποστ. Κι έπιασε τόπο. Εγινε θέμα και σε άλλα περιοδικά και εφημερίδες. Εγινε κουβέντα στην τηλεόραση. Εδειξε ότι θα μπορούσε να υπάρχει μια εναλλακτική κίνηση απέναντι στους τηλεοπτικούς βάλτους αν το αποφασίζαμε πολλοί μαζί. Υστερα ανησύχησα. Ηταν μια ακαθόριστη ανησυχία μήπως με αυτόν τον τρόπο περνούσα μια γραμμή ανοχής. Οι καιροί είναι πονηροί. Παίζονται πολλά παιχνίδια μπροστά μας αλλά και πίσω από τις πλάτες μας. Δεν ξέρεις από πού θα σου έλθει η μαχαιριά, η «καρφωτή». Ηλθε από το τελευταίο μέρος που περίμενα. Από εδώ μέσα. «Πάρτε τον! Είναι ο…. και λέγεται…. Δουλεύει εκεί… Γράφει παραπέρα…». Κανονικό, στεγνό δόσιμο. Με τρόμαξε ο κουκουλοφόρος. Τόσο που ξέχασα ότι ούτως ή άλλως «δοσμένος» είμαι. Από τότε που διάλεξα και ξεκίνησα, στα 17 μου, αυτή τη δουλειά. Πιο πολύ με πείραξε, με φόβισε ότι έγινε από εδώ μέσα. Ότι το χειρότερο είχε μπει στην «πόλη». Τόσο νωρίς. Πριν καν η πόλη στηθεί αλώθηκε.

Χάρη (!) σε εκείνη την αναδημοσίευση ξεκίνησε ένας άνευ προηγουμένου πόλεμος. Ξεχείλισε η χυδαιότητα και τα απωθημένα. Ειπώθηκαν τα ανήκουστα. Χτυπήθηκαν άνθρωποι δικοί μου, οι πιο κοντινοί, οι πιο αγαπημένοι. Γι αυτούς αμύνθηκα και επιτέθηκα άγρια. Κι ύστερα ένιωσα εκείνη την κούραση που νιώθουν όσοι πολεμούν τη βλακεία. Και τα παράτησα νομίζοντας πως έτσι, χωρίς «κόκκινο πανί», θα σταματούσε η επέλαση των χυδαίων. Λάθος. Η χυδαιότητα πολλαπλασιάστηκε. Εξέλαβε ως δική της νίκη το «κλείσιμο» των blogs κι άρχισε να λεηλατεί, να ποδοπατά, να φτύνει και να λοιδορεί όποιον στεκόταν απέναντι της, σχετικούς και άσχετους.

Το σαββατοκύριακο που πέρασε δεν πήρα εφημερίδες. Σήμερα έμαθα ότι ο Στάθης αναδημοσίευσε ένα ακόμη post μου. Αυτό το «περί χυδαιότητας». Και τράβηξε (ξανά) όλα τα βέλη που προοριζόντουσαν για εμένα επάνω του. Κι αυτό έγινε. Από χθες γράφονται τα μύρια όσα εναντίον του, εναντίον της στήλης και της εφημερίδας του. Γι αυτό κι αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να μείνω σιωπηλός, κρυμμένος πίσω από μια ασπίδα. Ούτε φυσικά να πετάξω την ασπίδα και να αρχίσω να τρέχω.

Με τον Στάθη έχουμε ανταλλάξει 4-5 mail όλα κι όλα, το τελευταίο ήταν πριν από μήνες (αυτό το λέω επειδή κάποιοι έριξαν το υπονοούμενο ότι μπορεί να του ζήτησα εγώ να αναδημοσιεύσει το τελευταίο μου κείμενο!!!). Πέραν τούτου ουδέν. Όμως στάθηκε –χωρίς να το οφείλει- πλάι μου και θα κάνω κι εγώ το ίδιο. Όπως στέκομαι στο πλάι της Μιραντολίνας και του Χοιροβοσκού και οποιουδήποτε υβρίζεται από τους αχρείους.

Μάχαιραν έδωκαν και μάχαιραν θα λάβουν.

Όχι όπως εκείνοι θέλουν και ελπίζουν αλλά με τον σκληρότερο –γι αυτούς- τρόπο: πετώντας τα άγια στα σκυλιά και τα διαμάντια μας στους χοίρους.

Αποδεικνύοντας ότι ο κόσμος, οι άνθρωποι, η ζωή είναι πολύ πιο όμορφα από ότι νομίζει το στενό, μίζερο μυαλουδάκι. Ότι οι άνθρωποι της δημιουργίας μπορεί να μην καταφέρνουν να αλλάξουν τον κόσμο, μπορούν όμως να τον φωτίζουν.

Αλλον τρόπο δεν ξέρουμε!


Μέχρι να αναγνωριστεί "πάνω σε ορισμένους μπλόγκερς η χυδαιότητα του τυπικού, αιώνιου Ελληνάρα"!

Σχόλια

  1. "οφείλουμε να είμαστε παρόντες όλοι αυτή την εποχή που πάει να πάρει το πάνω χέρι η ανοησία"

    Δικά σου λόγια, ζωηρέ.



    Δροσιές να ευχηθώ στην κάψα μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επιτέλους!
    Καλώς ήρθες πίσω φίλε μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολύ καλά κάνατε και ξαναγυρίσατε, έχετε, εδώ και χρόνια το πιο νηφάλια έξυπνο blog.
    Δεν ξέρω αν είναι τόσο οργανωμένες οι συνομωσίες όσο τις περιγράφετε, ίσως να φταίει απλά ο ναρκισσισμός κι ο εγωισμός μας.
    Ξέρετε, με την ανωνυμία και το πληκτρολόγιο κουβέντες λέγονται πιο εύκολα και απερίσκεπτα.
    Δεν ξέρω για τους άλλους που αναφέρετε (με τα quotes του Χοιροβοσκού που ανέσυρε -για οποιοδήποτε λόγο- ο Μανιφέστο έχω χάσει κάθε ιδέα για τον Γεώργιο), πάντως για εσάς ένα έχω να πω: μέσα απ' τα γραπτά σας, εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, βλέπω μια "δύναμη του καλού".
    (και την ίδια δύναμη την βλέπω κάποιες φορές και στους 'εχθρούς' σας.)
    Μήπως ήρθε η ώρα να την χρησιμοποιήσουμε όλοι και να ρίξουμε τους τόνους;
    Κι όσο για τον Σ.Τ., του οποίου είμαι θαυμαστής από την εφηβεία μου και τα love mail μου του τα έχω στείλει παλιά -εκτός αέρα:
    είναι όντως ταμπού (ευτυχώς μόνο στην μπλογκόσφαιρα) να τον διαβάζεις και να το χαίρεσαι, όπως έγραψα κι αλλού.
    Καταλαβαίνω αυτούς που δεν τους αρέσει, προσωπικά όμως μ' αρέσει και δεν περιμένω να δίνει εξετάσεις κάθε Πέμπτη ή Σάββατο για να εντοπίσω και να κριτικάρω ατάκες του, θέλω να πω δεν είναι εύθραυστη η εκτίμησή μου.
    Κι αυτός όμως, με τόσα χρόνια δημιουργίας, σίγουρα δεν πρέπει να επηρεάζεται τόσο πολύ απ' το αν εμείς, μια χιλιάδα bloggers τον λατρεύουμε ή τον μισούμε.(ή κάθε βδομάδα αλλάζουμε γνώμη)
    PS. Απ' ό,τι βλέπω έχετε comments moderation, οπότε το comment μου μπορεί και να μην δημοσιευτεί. Είναι και μεγάλο...[πάντως στο δικό μου blog μου δεν κολλούσαν να τα γράψω, το blog μου είναι εσκεμμένα too frivolous :) ]
    καλή συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. bravo xarika ksereis giati ton Anemo ton iksera ton Tsagarousiano pali oxi....kai na ....oso zeis matheneis...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου