YIOTHESIES


Εχω «τσακωθεί» πολλές φορές με φίλους και συγγενείς για το θέμα της υιοθεσίας και του ενδοιασμούς που εξακολουθούν κάποιοι να έχουν ως προς αυτό. Και μάλιστα σε καιρούς που δεν ήξερα αν μπορώ να έχω δικά μου παιδιά και όχι εκ’ των υστέρων και εκ του ασφαλούς. Ηταν και είναι από τα ελάχιστα πράγματα που άπτονται προσωπικών επιλογών και που τα υποστηρίζω με όλη μου την ψυχή. Γονιός είναι εκείνος που σε μεγαλώνει, που σου χαρίζει την αγκαλιά, την ενέργεια, την ανάσα του. Είναι εκείνος που στέκεται δίπλα σου, που σου κρατάει το χέρι στα πρώτα σου βήματα και στα επόμενα. Εκείνος που χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του όταν αρρωσταίνεις, όταν αργείς, όταν χάνεσαι.

Κι από την άλλη πλευρά…

Παιδί σου είναι αυτή η μικρή ύπαρξη που σε κοιτάζει με κάτι μάτια νααα, που το παίρνει ο ύπνος πάνω στο στήθος σου, που όταν ξυπνάει το βράδυ από το κακό όνειρο ή την πονεμένη κοιλίτσα θα φωνάξει «μαμά», που σε οδηγεί να ανακαλύψεις ξανά τον κόσμο ολόκληρο…

Εχω χιλιάδες λέξεις να γράψω… Χιλιάδες… Για τις δυό μάνες μου… Εκείνη που με γέννησε και την θυμάμαι αχνά σαν ένα πλάσμα που με οδηγεί στο χώρο του μύθου εκεί που ο ίδιος, στα πέντε μου χρόνια, την τοποθέτησα για να τη σώσω και για να σωθώ… Κι εκείνη που με έκανε ο,τι είμαι. Κοριτσάκι κι εκείνη όταν με δέχτηκε σαν γιο της και με ταξίδεψε μέχρι την (…παρατεταμένη) εφηβεία μου…

Φτου! Δεν μπορώ να γράψω άλλο… Ολισθαίνω σε συναισθηματισμούς που ξέρω ότι κανείς δεν τους γουστάρει…

Μόνο αυτό: Υπήρξα ένα ευτυχισμένο παιδί. Και νομίζω ότι κι εκείνες ήσαν δύο ευτυχισμένες μάνες…

Τα υπόλοιπα ας τα βρει ο καθένας με την ψυχή του!

Κι αν το θέμα της υιοθεσίας σας προβληματίζει, απ’ όποια πλευρά κι αν βρίσκεστε, τότε αγκαλιάστε το νέο blog της COSTANTINAS! (www.yiothesies.blogspot.com )

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου