2 και 30 – Αγρια Μεσάνυχτα

Κάποτε είχαν ένα άλφα μεγαλείο οι Κατακτητές.

Λάβαρα και εξαπτέρυγα και δόρατα κι ασπίδες και θώρακες ολόχρυσοι αντανακλούσαν με θράσος τον Ηλιο καίγοντας τα μάτια των αντιπάλων, των μελλοθάνατων, των, οσονούπω, σκλάβων. Από την μια άκρη του ορίζοντα ως την άλλη. Ωρες, μπορεί και μέρες πριν, έκαναν τα στίφη την εμφάνισή τους μπροστά από τα τείχη! Ως υπερθέαμα Θανάτου! Καλά οργανωμένο έτσι ώστε να υπογραμμίζεται η ανωτερότητα του πολιτισμού, ο πλούτος, η υπερδύναμη.

Υπήρξαν φορές που δεν χρειάστηκε να δοθεί άλλη μάχη.

Ως υπνωτισμένοι παραδόθηκαν οι πολιορκημένοι. Πότε έβρισκαν βάγια και σημαιάκια να τα ανεμίσουν κανείς δεν καταλάβαινε.

Άλλες φορές οι μάχες δόθηκαν για την τιμή των όπλων. Ισα για να δουν την λάμψη κοντύτερα. Λιγάκι να την τσαλακώσουν. Να αισθανθούν ότι νικήθηκαν από καλύτερους.

(Κάποιοι, άγνωστο γιατί, δεν στραβώθηκαν από το μεγαλείο. Το εξευτέλισαν. Το ‘ρίξαν ακόμη και στη θάλασσα κουρελιασμένο. Σίγουρα δεν είναι αυτές οι περιπτώσεις το θέμα μας σήμερα. Εδώ και πολλά χρόνια δεν είναι αυτό το θέμα μας.)

Κι εκεί, ανάμεσα στις τόσες λάμψεις και τις τόσες λάμες, ξεχώριζες τον Αύγουστο. Είτε με πορφυρό μανδύα είτε στα ολόλευκα ντυμένο με χρυσό στεφάνι, με το ξίφος στο χέρι, πάνω σε άμαξα έξι αλόγων λευκών. Αγέρωχος φονιάς. Ενθεος. Με χρυσά βραχιόλια. Με τους εκατόνταρχους δεξιά και αριστερά. Με κάστρα-ελέφαντες πιο πίσω. Με σαλπιγκτές και τυμπανιστές εκατοντάδες. Μέρα μεσημέρι έφερναν τη Νύχτα στον κατακτημένο. Μπορεί να του στερούσαν τη ζωή, το βιος, την πατρίδα, την ελευθερία, τη μάνα του και τον πατέρα του, του προσέφεραν όμως τέτοιο Θέαμα που όμοιό τους δεν είχαν ούτε δει ούτε ονειρευτεί οι δύσμοιροι. Μπορεί να τους κόβοντας τα ήπατα εκεί πάνω στις επάλξεις και στα χαρακώματα αλλά, Θεέ, άξιζε να το δουν αυτό το τσίρκο της Δύναμης και του Θανάτου…

Από τον Αγαμέμνονα μέχρι τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Ξέρξη, τον Κύρο, τον Δαρείο μέχρι τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Καλιγούλα, τον Τζέκινς Χαν και τον Αττίλα μέχρι τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ, αυτό το άλφα μεγαλείο το είχαν πάντοτε οι Τύραννοι. Στον τελευταίο άρχισε να εκπίπτει το πράγμα. Να υιοθετείται η στρατηγική της ύαινας. Νύχτα μπήκε στην Πολωνία!!! Κι ύστερα τον μιμήθηκαν πολλοί!!! Νύχτα μας κήρυξε τον πόλεμο ο Μουσολίνι!!! Νύχτα βγήκαν τα τανκς στη Βαρσοβία, στην Πράγα, στην Αθήνα!!! Νύχτα στην Γρανάδα!!! Νύχτα στα Φόκλαντς!!! Νύχτα στο Βελιγράδι, στο Σεράγιεβο, στη Βαγδάτη. Πάντα νύχτα πλέον! Και για πάντα νύχτα!

Σαν να ντρέπονται!

Για τέτοιους Κατακτητές ούτε την ντομάτα δεν χαλαλίζεις.

Κι όμως!

Ακόμη και γι αυτούς ανάξιοι αποδεικνύονται οι δικοί μας ηγετίσκοι που εξαντλούν τους Πολιτιστικούς τσαμπουκάδες τους στα αμφιθέατρα…

Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά!





Mε γειά !

Σχόλια

  1. Πες τα ρε γαμωτο.... Αν και δεν μας ακουει κανεις... τα τυμπανα του νεου πολεμου καλυπτουν τις φωνες μας. Και σε λιγο θα μιλησουνε για δημοκρατια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου