Το Γράμμα της Τασούλας

Διάβασα την επιστολή προς την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της Τασούλας (Αναστασία Πετρακογιώργη), της ηρωίδας της γνωστής απαγωγής που τατάραξε την Κρήτη και το πανελλήνιο τον Αύγουστο του 1950 και που η ιστορία της «μεταφέρθηκε» από την Ρέα Γαλανάκη στο βιβλίο της «Αμίλητα, βαθιά νερά»: Τασούλα κατά Γαλανάκη

Δεν ξέρω ποιες διαφορές χωρίζουν την ηρωίδα από την συγγραφέα. Δεν τις καταλαβαίνω γιατί δεν πρόκαμα να διαβάσω το βιβλίο. Δεν ξέρω ως προς τι, ποιο σημείο ακριβώς, οι ενστάσεις της, αυτές που την έκαναν να αισθανθεί ότι θίγονται και η τιμή και η υπόληψη της πρώτης. Ότι ξευτελίζεται και κακοποιείται η προσωπική της ζωή.

Καταλαβαίνω όμως ότι εκείνο που την πείραξε περισσότερο και πάνω από όλα είναι αυτή καθ’ εαυτή η αναφορά στην ιστορία της. Η περιγραφή. Η καταγραφή της έτσι ή αλλιώς. Το λέει: «τα "αμίλητα νερά" δεν τα σώπασε ούτε ο φόβος ούτε η λησμοσύνη ούτε η ντροπή ούτε το ψέμα. Τα σώπασε ο σεβασμός για το βαθύ, αληθινό πόνο πολλών ανθρώπων. Αυτός και μόνον.».

Δεν συμφωνώ μαζί της. Η ιστορία μας, η ιστορία του καθενός από εμάς είναι είτε το θέλουμε είτε όχι, η ιστορία όλων μας. Κάτι που είναι ταυτόχρονα δικό μας αλλά και που δεν μας ανήκει εξ’ ολοκλήρου. Μια ιστορία που πάνω της υφαίνονται άλλες ιστορίες του παρόντος και του μέλλοντος. Ένα υφάδι από όλα τα υφάδια που συνθέτουν την ιστορία του Ανθρώπου. Μικρό, μεγάλο, λινό, βαμβακερό, χρυσό, δεν έχει να κάνει τι είναι. Και ο καθένας μπορεί με τον τρόπο του και αναλόγως την ποιότητα και την ευαισθησία που έχει να το ανασηκώσει, να το πάρει και να κεντήσει το δικό του εργόχειρο.

Όμως με συγκινεί ο τρόπος που αυτή η 70χρονη γυναίκα από την Κρήτη υπερασπίζεται την σιωπή της, την ζωτική της αλήθεια (ή και το ζωτικό της ψέμα), αυτό μικρό αλώνι της ζωής της όταν όλοι ικετεύουν για λίγο από το φως της δημοσιότητας ακόμη κι αν είναι να φωτιστούν τα ευτελέστερα της ζωής και της ψυχής τους. Όταν τρέχουν στο κάθε κανάλι να «αποκαλύψουν», κανιβαλίζοντας γονείς, συζύγους, παιδιά, φίλους, εραστές, τον εαυτό τους το ίδιο.

Λέει πολλά στο γράμμα της η Τασούλα, επιφυλάσσεται να απαντήσει η Ρέα Γαλανάκη και πιστεύω ότι θα το κάνει και ότι θα είναι ουσιαστικά αυτά που έχει να πει. Κρητικές και οι δύο. Την έχουν και οι δύο την γενναιότητα. Και την ποιότητα της έχουν. Παρ’ όλα αυτά πώς να μην σου καρφωθεί στο μυαλό το κλείσιμο της επιστολής: «…η αληθινή ιστορία δεν γράφεται από λόγια καιροσκόπων και φιλόδοξων "χρονικογράφων", αλλά από πράξεις ανθρώπων σπουδαίων, σαν αυτούς που κοιμούνται γαλήνιοι εκεί κάτω στην Κρήτη, κι ας μην μπορούν πια να απαντήσουν. Ισως άλλωστε και να μη χρειάζεται .».

Όχι, δεν είναι λίγο σε εποχές τέτοιας και τόσης ευτέλειας να διαπιστώνεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να κρατήσουν ψηλά, να κρατήσουν αλώβητες τις αξίες και τις μνήμες τους. Που δείχνουν αλλά και απαιτούν σεβασμό στην σιωπή τους.

Είναι πολύ. Κι είναι σπουδαίο.

Σχόλια

  1. Καμιά φορά οι ανθρώπινες ιστορίες ξεφεύγουν και γίνονται «δικές μας». Τότε δε ζητάς εσύ να μείνεις στο σκοτάδι, το κάνει ο χρόνος.
    Μονάχα που πλέον καιροφυλακτεί ο... Μάκης.
    Θα έλεγα ότι η Ρέα Γαλανάκη δεν είναι και τόσο... έντιμη. Μια επιτυχία έψαχνε και μπρος στην ανάγκη της να είναι στο φως, άρχισε να ψάχνει στα σκοτάδια. Δε μ' αρέσει αυτό, ούτε εσένα να σ' αρέσει γιατί βλέπω ότι παρασύρεσαι εύκολα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το βιβλίο ήταν γνωστό ότι θα εκδοθεί εδώ και μήνες. Δυστυχώς δεν έχω ένα παλιό τεύχος του Ταχυδρόμου (πέρσι το Πάσχα περίπου πρέπει να ήταν) στο οποίο αναφέρεται η "απαγωγή της Τασούλας" με τις αντίστοιχες αναταραχές που προκλήθηκαν τότε στην Κρήτη και το βιβλίο που ετοίμαζε τότε η Γαλανάκη. Έχει εκδοθεί ένα ακόμη βιβλίο με αφορμή το ίδιο γεγονός (δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα τον συγγραφέα και τον τίτλο).

    Είχα έρθει πολύ κοντά σ' αυτή την ιστορία τυχαία και περίμενα την έκδοση αυτού του βιβλίου πριν από το καλοκαίρι. Λένε ότι η Τασούλα δεν μιλάει πολύ για το γεγονός αυτό. Είναι δικαίωμα της να υπερασπίζεται τη σιωπή της. Το κάνει όμως; Η απαγωγή της είναι η δική της ιστορία. Το ήξερε ότι γράφεται σε βιβλίο. Η Γαλανάκη είχε έρθει σε επαφή με την Τασούλα. Τι περίμενε για να
    υπερασπιστεί την ιστορία της;
    Φοβάμαι ότι η διαστρέβλωση (;) της ιστορίας της προκλήθηκε από την ίδια. Ή ακόμα χειρότερα ότι πρόκειται για διαφημιστικό κόλπο.

    Κρίμα.. και την είχα δει τόσο ρομαντικά όλη αυτή την ιστορία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ με τον Chanana. Αν ήθελε να σεβαστεί όλους εκείνους τους ανθρώπους της ιστορίας που είναι ακόμα εν ζωή θα μπορούσε να βάλει τουλάχιστον ψευδώνυμα, αλλά βλέπεις το όνομα Κεφαλογιάννης πουλάει μάλλον περισσότερο...Ούτε κι εμένα μου αρέσει αυτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ με chanana, μερικές ιστορίες είναι τόσο δυνατές που μας ξεπερνούν τόσο γρήγορα, υψώνονται δυσθεώρητα πάνω από εμάς, γιγαντώνονται, ποτίζονται με τ' αθάνατο νερό και δεν γερνούν ποτε, δεν πεθαίνουν ποτέ. Κατοικούν στο συλλογικό ασυνείδητο , από προσωπική ιστορία γίνεται ιστορία ενός τόπου, μιας γενιάς, μιας ολόκληρης εποχής. Κι όταν γίνει άυτό, η ανθρώπινη διάσταση των πρωταγωνιστών της ιστορίας καταργείται, για να μείνει η μυθική , η έτσι κι αλλιώς μυθιστορηματική.
    Ο έρωτας του Κώστα Κεφαλογιάννη ΚΑΙ της Τασούλας Πετρακογιώργη ήταν και είναι μια τέτοια ιστορία. Χρόνια προτού ασχοληθεί μαζί του Η Ρέα Γαλανάκη ή ο Τάσος Κοντογιανίδης ήταν ήδη λογοτέχνημα που πλανιόταν στον γεμάτο θεικές ανασεμιές αέρα της Κρήτης που πέρναγε από γενιά σε γενιά με τη γέννα μάλλον, παρά με την αφήγηση. Η κάθε οικογένεια μετέφερε την ιστορία στους απογόνους της διαλέγοντας για αν εξηγήσει τις αμφισημίες τον τρόπο που της άρεσε.
    Τελικά, το αν διαλέγουμε να κρατήσουμε στο μυαλό μας τον Ρωμαίο της ιστορίας σαν Ιππότη, λαβωμένο από τα βέλη του έρωτα που όμως προτίμησε να θυσιαστεί ο ίδιος για να διατηρησει ακέραιη την υπόληψη της αγαπημένης του και την Ιουλιέτα ένα κορίτσι ερωτευμένο μα πιο πολύ φοβισμένο που λύγισε κάτω απο την ψυχολογική βία που της ασκήθηκε από την οικογένειά της, ήεπιλέγουμε την αντίθετη άποψη αφορά τον καθένα μας και το βιβλίο της Γαλανάκη μας αφήνει απόλυτα να το κάνουμε αυτό.
    Για την ιστορία, τον άγραφο όρκο σιωπής έσπασε πρώτη η Τασούλα Πετρακογιώργη όταν μίλησε πριν από 20 περίπου χρόνια στην εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού, δίνοντας την εκδοχή της για την υπόθεση ενώ ο Κώστας Κεφαλογιάννης δεν μίλησε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου