Σημειώσεις των ημερών που πέρασαν…


Δεν θυμάμαι ποιο είναι το πρώτο μου nick name. Νομίζω sanders αλλά δεν είμαι και πολύ βέβαιος. Ούτως ή άλλως αυτό το όνομα το είχα υιοθετήσει λίγο παλιότερα όταν μου είχε ζητηθεί να υπογράψω με ψευδώνυμο σε μια κοινή έκδοση, μια συλλογή κειμένων. Το είχα επιλέξει τυχαία ένα βράδυ που ψηνόμουν από πυρετό, ούτε υπολογιστή είχα τότε, καθόμουν σε ένα μικρό γραφειάκι στο σπίτι. Μπροστά μου ήταν ένας φελλός από αυτούς με τις πινέζες και τα μικρά σημειώματα. Μέσα στη θολούρα μου το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μια κάρτα «Martha Sanders musicianN.Y. N.Y.». Ηταν το ψηλό ξανθό κορίτσι που έπαιζε μουσική στους δρόμους της Νέας Υόρκης το 85. Δεν ξέρω πως μου είχε δώσει την κάρτα της που χρόνια μετά είχε μείνει καρφιτσωμένη εκεί, σε ένα δυάρι στους Αμπελόκηπους. Κράτησα το Sanders λοιπόν. Ηταν και (σχεδόν) αναγραμματισμός του Andreas. Αργότερα έμαθα ότι “sanders” στα «αρχαία» αγγλικά, τα σεξπιρικά, σημαίνει «ο διχοτομημένος, ο κομμένος στα δύο με πέλεκυ, ο διχασμένος». «Ντάλε κουάλε» που λένε. Το κράτησα. Υπέγραψα με αυτό στο «Λίκνον Ομβρίων». Αργότερα σε μια φυλλάδα. Και πιο μετά το χρησιμοποίησα στο ραδιόφωνο. Ηταν η πρώτη μου persona. Κράτησε αρκετά χρόνια. Οσοι άνθρωποι με γνώρισαν μετά τα 24 χρόνια μου με ήξεραν με αυτό το nick name. Η πλάκα ήταν ότι υπήρχαν και κάποιοι, κυρίως στην δουλειά, που ήξεραν και τα δύο αλλά δεν ήξεραν ότι ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο. Κι εγώ όμως απόκτησα με τον καιρό δύο εαυτούς που διατηρούσαν μια όχι μεγάλη όμως σημαντική απόσταση μεταξύ τους. Το πράγμα γινόταν όλο και πιο περίεργο. Αυτό που είχε ξεκινήσει σχεδόν τυχαία είχε πάρει διαστάσεις alter ego πριν καλά καλά το καταλάβω. Σύντομα άρχισα να αναρωτιέμαι σε τι με εξυπηρετούσε αυτή η persona που είχαν υιοθετήσει και που ακολουθούσε πια τον δικό της δρόμο και μέρα με την ημέρα «χτιζόταν» όλο και πιο γερά και γινόταν όλο και πιο πολύπλοκη φτάνοντας να εξαφανίσει σχεδόν εξ ολοκλήρου την πραγματική μου ταυτότητα. Πράγμα που έγινε. Εφτασα να χρησιμοποιώ το πραγματικό μου ονοματεπώνυμο μόνο στη δήλωση της εφορίας και στο μπλογκ του «δελτίου παροχής». Το πραγματικό μου ονοματεπώνυμο μαζί με τις περισσότερες εγγραφές που αυτό φέρει για τον καθένα μας έπαψε να υπάρχει. Η persona έγινε «εγώ». Αν όχι 100% πάντως πάνω από 90%. Όταν συνέβη και αυτό, εντελώς τυχαία πάλι, χρειάστηκε να εφεύρω ένα ακόμη Nick name. Ξεκινούσε η εποχή του internet. Δεν έγινε αμέσως. Τα πρώτα μου e-mail ήταν sanders@.........gr.

(Θεωρώ περιττή μια αναφορά στην ιστορία της Persona. Πανάρχαια. Γεννήθηκε μαζί με την επικοινωνία. Εμφανίζεται στη λογοτεχνία και όχι μόνο. Στην εποχή του internet γνωρίζει την αποθέωσή της. Το «κανείς δεν ξέρει αν αυτός με τον οποίον μιλάς στο internet είναι ένας …σκύλος» την περιγράφουν ήδη από τα πρώτα χρόνια. Οι απογοητευτικές συναντήσεις με ανθρώπους που γνωρίστηκαν μέσα από το internet είναι βιώματα που όλοι σχεδόν έχουμε. Εδώ μιλώ για το υποκειμενικό βάρος μιας Persona επάνω στον ίδιο τον «φορέα» της. Πάνω σε μένα, στη συγκεκριμένη περίπτωση.)

Όχι δεν είμαι βέβαιος ότι ήταν και το πρώτο μου δικτυακό nick στις BBS. Αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ και ποιο άλλο μπορεί να ήταν. Στην Compulink είχα βρει κάποιο άλλο αλλά και αυτό δεν το θυμάμαι, ίσως γιατί το κράτησα για πολύ λίγο. Στο μεταξύ συνέχιζα να κάνω ραδιόφωνο με το παλιό καλό ψευδώνυμο. Το πρώτο nick name που θυμάμαι και που διαμόρφωσε την δεύτερη κατά σειρά persona (η πρώτη virtual) ήταν το Silk Cut. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω τι τσιγάρα κάπνιζα τότε –τα κίτρινα ήταν- που μου έδωσαν και την έμπνευση. Εδώ η επιλογή του να χτίσω μια νέα persona ήταν σαφώς πιο συνειδητή. Μια μάσκα, μια στολή που την «έκοψα και την έραψα» όπως εγώ ήθελα. Ποιος ο λόγος; Μα να μπορώ να είμαι ελεύθερος χωρίς το βάρος την πραγματικής και ούτως ή άλλως ξεχασμένης ταυτότητάς μου αλλά κι εκείνο το Sanders. Υπήρχε όμως κι άλλος ένας λόγος που τότε δεν ήταν ακόμη εύκολο να διατυπωθεί: η δημιουργία μιας persona μπορεί να βελτιώσει την εικόνα σου και ταυτόχρονα να σε προστατεύσει από την επικοινωνιακή υπερ-έκθεση. Μια persona δεν είναι παρά η πανοπλία του Νάρκισσου στο πεδίο της Επικοινωνίας. Η στολή του αλλά ταυτόχρονα και ο κασκαντέρ που τον ντουμπλάρει στις επικίνδυνες σκηνές. Ασκείς όλη σου τη γοητεία αφ’ ενός, τραβάς τη δόξα και τις επευφημίες και από την άλλη γλιτώνεις το γιαούρτωμα ή το «μαχαίρωμα».Δεν είσαι ούτε εσύ ούτε και κάποιος άλλος, ένας Anonymous. Τα έχεις όλα και συμφέρει…

Δεν ήταν όμως και ακριβώς έτσι τα πράγματα. Η persona δεν παύει να είναι το αμάξι που κάποτε ήταν κολοκύθα. Δεν το ξέρουν οι άλλοι, το ξέρεις πάντοτε εσύ. Κι όταν κάποια στιγμή η persona σου γοητευτεί από κάποιον, θα θελήσει να αποκαλύψει το πραγματικό της(σου) πρόσωπο. Και θα γίνεις πάλι …δύο. Τα πράγματα γίνονται κωμικοτραγικά όταν ο εαυτός πίσω από την persona θελήσει να πει την αλήθεια. Όχι ότι η persona λέει πάντοτε ψέματα. Λέει μια άλλη αλήθεια. Την δική της. Οι αναφορές της στο παρελθόν, στους άλλους, στον κόσμο είναι περιορισμένες. «Ζει» από τότε που την υιοθέτησες. Στην ουσία δεν έχει παρελθόν και κάθε σου αναφορά σε αυτό ανοίγει μια τρύπα στην πανοπλία. Κάποτε κατεβάζει τη μάσκα –ή και τα σώβρακα.

Αυτός που υιοθετεί μια persona ζει με τον φόβο πως αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθεί το πραγματικό του πρόσωπο και ότι θα γίνει καταγέλαστος. «Εσύ ήσουν ρε μαλάκα ο Silk Cut; Γελοίε τύπε!». Είναι η στιγμή που φοβάται ότι θα απογοητεύσει –κι έχει επενδύσει πάνω ακριβώς στη γοητεία- κι εκείνους που ξέρουν ποιος πραγματικά είναι αλλά κι εκείνους που έχουν γνωρίσει μόνο την persona.

Η Persona γίνεται αρρώστια. Η πανοπλία κολλάει επάνω σου. Θέλεις να σταματήσεις το παιχνίδι του ρόλου και δεν μπορείς. Το μόνο που μπορείς να κάνεις αν δεν θέλεις να τρελαθείς εντελώς είναι να «εξαφανιστείς». Να σκηνοθετήσεις το «τέλος» σου και να χαθείς χωρίς πολλές εξηγήσεις.

Φυσικά κάποιοι κατορθώνουν να συμβιώσουν με την persona τους. Για πολύ καιρό. Σε όλες τις περιπτώσεις ο πραγματικός τους εαυτός υπάρχει στην σκιά της. Σκλάβος. Μια μονίμως στερημένη ύπαρξη. Η εικόνα έχει καταβροχθίσει την ουσία. Η Persona έχει γίνει χειρότερη κι από tattoo. Σε σκεπάζει ολόκληρο και δεν σβήνει με τίποτα. Εχω συναντήσει τέτοιους ανθρώπους και σας διαβεβαιώνω ότι είναι αξιοθρήνητοι. Πιο αξιοθρήνητοι και από τους star της show business που στο κάτω κάτω είναι και εκπαιδευμένοι.

Εχω συναντήσει επίσης ανθρώπους με πολλαπλές Pesonae που έχουν φτάσει ακόμη και στο σημείο να συνομιλούν μαζί τους λες και είναι άγνωστοι –που, εδώ που τα λέμε, ΕΙΝΑΙ!- στο διαδίκτυο. Φανταστείτε κάποιον εδώ στα Blog που postάρει και από κάτω σχολιάζει με άλλο όνομα το post του. Και δεν εννοώ για πλάκα όπως έχουμε κατά καιρούς κάνει όλοι. Αλλά πολύ σοβαρά.

Μια πιο ακραία περίπτωση είναι τα περίφημα trolls (που μετά από πολλούς μήνες “ξαναχτύπησαν”) όμως εδώ ανοίγει ξανά μια συζήτηση που δεν έχω πια τη διάθεση να κάνω…

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πτυχή αυτού του θέματος είναι οι περιπτώσεις όπου η persona διατηρεί το ονοματεπώνυμο της (και αστυνομικής) ταυτότητας του «φορέα» της χωρίς να παύει να είναι τεχνητή. Να έχει δημιουργηθεί δηλαδή εκ των υστέρων και άρα να κρατάει την ίδια απόσταση με την persona του «ψευδώνυμου».

Κι αυτό όμως είναι θέμα από μόνο του και μάλιστα σε εξέλιξη (αν με εννοείς!) ;-))

Η (υποτιθέμενη) κρίση στο blogging έχει κατά πολύ να κάνει ακριβώς με το φαινόμενο της persona.

Πολλά blogs –όχι όλα, να εξηγούμαστε- έκλεισαν, πολλά περισσότερα θα κλείσουν και εκατοντάδες θα έχουν μια πολύ μικρή ζωή λόγω του συνδρόμου της «κουρασμένης Persona». Της persona που ο/η κάτοχός της την βαρέθηκε ή δεν μπορεί πλέον να την ελέγξει…

Γι αυτό και η ιστορία των blogs έχει να αναμετρηθεί μόνο με το χρόνο. Κι ακόμη είναι πολύ νωρίς να προδιαγράψεις το μέλλον τους.

Γι αυτό και είναι παράλογη κάθε κουβέντα για «ρυθμίσεις» και «κανόνες» που κάποια στιγμή πήγε να ανοίξει…

Φαινόμενα όπως αυτό της persona δεν καλουπώνεται, δεν μπαίνει σε σειρά, πάντοτε θα διαφεύγει ή θα υπεκφεύγει των κανόνων. Στο τέλος πάντοτε θα τους ανατρέπει.

Και βέβαια, πάντοτε θα είναι ένα παιχνίδι «Νάρκισσων» -όσο κι αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν- που παίζουν με τη φωτιά της έκθεσής τους στους άλλους. Ολους τους άλλους. Είτε τους γουστάρουν είτε όχι…

Είναι μόνο αυτό λοιπόν;

Όχι βέβαια!

Τι ναρκισσιστικό έχει να αναμεταδίδεις μια έκκληση για αίμα για ένα παιδί που πάσχει από λευχαιμία;

Αλλά ας μην τα πούμε όλα σήμερα…

Σχόλια

  1. Σωστά όλα αυτά!

    Για να υπάρχει η persona όμως θα έχει κάποια αξία και χρησιμότητα...

    Όσο δεν είναι επώδυνο, της αξίζει η όποια ευκαιρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "...Εφτασα να χρησιμοποιώ το πραγματικό μου ονοματεπώνυμο μόνο στη δήλωση της εφορίας και στο μπλογκ του «δελτίου παροχής» ..."


    Άνεμε, το "δελτίο παροχής" είναι μπλόκ...

    ΟΧΙ ΜΠΛΟΓΚ...

    μήπως πρέπει να διακοπάρουμε και λίγο από το δίκτυο κύριέ μου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΟΓΚ??????????

    Οοοπς!

    Κι εγώ τότε τι το συμπληρώνω και μετά περιμένω τα comments της Εφορίας!

    Ρε συ, αυτά τα λένε πιο πριν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οχι "όμως", i-fallos, ΣΙΓΟΥΡΑ έχει νόημα και αξία. Πολλές φορές είναι λυτρωτική αφού μας βγάζει απο τη μιζέρια μας και μας απελευθερώνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου