Ο φάρος...

... πέλαγος, νύχτα, σύννεφα, σκόρπια άστρα, ατέλειωτοι δρόμοι, μοναχικά πληρώματα. Κάθε τόσο ένας φάρος φωτίζει τα σκοτάδια. Οι φωτεινές δέσμες του απλώνονται να αγκαλιάσουν τους ανθρώπους. Στη ρίζα του πύργου του ξεπροβάλλει η στεριά μέσα στον σκοτεινό κύκλο από τα κιάλια. Μια φωτεινή λουρίδα ξαναβγάζει στον αφρό τον χρόνο που καταπίνει η θάλασσα μαζί με την προπέλα. «Από τα βάθη που μερικές φορές αναβλύζουν πόνο ξεπηδούν καινούργιες υποσχέσεις», έγραφε τις προάλλες ο καπετάν Λοΐκ Φινάζ, στην «Φιγκαρό», κάτι σαν ημερολόγιο καταστρώματος. H στεριά πότε φεύγει και πότε έρχεται κοντά. Ίσως αυτός να είναι ο πρώτος ρόλος των φάρων: να λένε σε εκείνους που θέλουν να φεύγουν πόσο μακριά έχουν αφήσει πίσω τους τη στεριά και στους άλλους που θέλουν να επιστρέφουν πόσο κοντά απέχει από την αγκαλιά τους. Μια χούφτα χώμα και μια χούφτα αφρός δεν έχουν ποτέ το ίδιο βάρος.

Δρόμοι

Σχόλια

  1. <<..Είδα πέρα, μακριά, στην άκρια της ψυχής μου μυστικά να διαβαίνουνε φάροι ψηλοί ξωμάχοι Στους γκρεμούς τραβερσωμένα κάστρα…..>>Άξιον εστί.


    http://www.greekarchitects.gr/reportaz/mistriotis/faroi/farosm.htm

    trapped

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://secrets-of-glory.blogspot.com/2007/02/blog-post.html...oi faroi enos filoy...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου