Σκοτεινιάζει πάλι, καλέ μου…


Tomorrow and tomorrow and tomorrow
Creeps in this petty pace from day to day
To the last syllable of recorded time; And
all our yesterdays have lighted fools The
way to dusty death.



Αδειος…
Ιχνος ενέργειας…
Κάθε φορά έτσι. Πάντοτε «φροντίζω» να μένω χωρίς απόθεμα ενέργειας.
Ούτε ανάσα δεν μου έχει μείνει. Μόνο αυτό το βάρος του κενού.
Η κατάσταση γίνεται χειρότερη μέσα στην απελπισμένη ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Το λαμπερό κενό συναντά το μέσα, σκοτεινό τίποτα.
Κανένας στόχος τώρα.


Out, out, brief candle!

Αλλοι θα ηρεμούσαν. Τους θαυμάζω. Θαυμάζω αυτούς που μπορούν να διαχειριστούν αυτή τη θηριωδία του αδειάσματος. Που δεν κατρακυλούν στις κατηφόρες. Σ’ αυτό το μάθημα έμενε πάντοτε μετεξεταστέος. Πάντοτε.
Η ίδια αίσθηση με το στόλισμα του δέντρου. Με το που του φοράς το πρώτο στολίδι, εντός σου έχει αρχίσει το ξεστόλισμα. Το χρονόμετρο έχει αρχίσει να μετρά ανάποδα. Ετσι ξεστολίζομαι τώρα. Ετσι ξεστολίζομαι πάντοτε.
Βγήκα από τη μπρίζα.

My hour is almost come,
When I to sulphurous and tormenting flames
Must render up myself.

Θα κρατήσει μέχρι την Καθαρά Δευτέρα. Όπως κάθε χρόνο, τόσα χρόνια τώρα.
Αποσύρομαι. Σαν τις αρκούδες. Χειμέρια τα πράγματα.
Κι όσα γράφω, φάντασμα θα τα γράφει…
Δεν είμαι για πολλά, δεν αντέχω και τα λίγα.
Την κόλαση θα την ζήσω μόνος (και πάλι!).


Life's but a walking shadow;
A poor player that struts and frets his hour upon the stage,
And then is heard no more.
It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying
nothing!



Για σένα: Μην με πάρεις στα σοβαρά – Με ξέρεις πια…



...

"Ο χρόνος τρέχει και καταπίνει τα πάντα στο πέρασμά του, μικρά ή μεγάλα, γράφει κανείς, παλεύοντας να γαντζωθεί, να χωθεί σε κάποια χαραμάδα προτού τον συνθλίψει ο σισύφειος λίθος, ξανακοιτάζει κάθε τόσο τα γραφτά του, πάντα απαράλλαχτα, πάντα ίδια, στο βάθος, μονάχα οι λεπτομέρειες πάνω στα πρόσωπα δίνουν την αυταπάτη της αλλαγής -σκυμμένοι σε παλιές φωτογραφίες, ζούμε, πεθαίνουμε κάθε μέρα σε μια περίληψη των προηγουμένων".

Η 'Αχρονη Χώρα
Ρούσσος Βρανάς


...


Pity me not, but lend thy serious hearing
To what I shall unfold.

Σχόλια