25 χρόνια αργότερα...



Στο τοστάδικο απέναντι από τον «Μπελεζίνη». Το ακούμε στο ραδιόφωνο. Δεν ανέβηκε κανείς στο φροντιστήριο. Μείναμε έξω. Αγόρια και κορίτσια. Και οι φροντιστές. Και οι περαστικοί. Ένα αμίλητο πλήθος. Παίρνουμε μπύρες και καθόμαστε στο πεζοδρόμιο. Ωρες ατελείωτες. Χωρίς να ανταλλάσσουμε κουβέντα. Για κάποιους ήταν ο πρώτος θάνατος αγαπημένου. Για μένα όχι. Ηταν όμως ο πρώτος αγαπημένος που δολοφονήθηκε. Νύχτωσε. Κι έκανε ένα απίστευτο κρύο θυμάμαι.

Σχόλια

  1. Εμένα μου' τυχε να το δω στην καφετερία "Βεργίνα" στην Τούμπα παρέα με το εφηβικό μου γκρουπάκι.
    Σαν τώρα το θυμάμαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΥΕΝΕΔ, εκτακτο δελτίο λίγο πριν τις ειδήσεις (νομίζω)... Το θυμάμαι σαν χτες αν και ήμουν 11 χρονών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σήμερα, στο δρόμο για τη δουλειά πέρασα έξω από τα Abbey Rd. Studios και είδα όλα τα λουλούδια. Αναρωτήθηκα πως θα ήταν να μαθαίνεις την είδηση ζωντανά (ήμουν πολύ μικρή για να θυμάμαι) και τώρα διαβάζω αυτό...

    σ'ευχαριστώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτή τη στιγμή στην ΕΤ1, ο Αλογοσκούφης και ο Ευθυμίου μιλάνε στη Μπηλιώ για το ροκ και τον Λένον. Pass the sick bag...

    Αν αυτοί είναι οι τυπικοί νοσταλγοί / οπαδοί του ροκ σήμερα, λέω να το γυρίσω στα σκυλάδικα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φίλε Όνειρε το ροκ είναι σαν τη Δημοκρατία πλέον. Ο καθένας ερμηνεύει τις λέξεις με τον τρόπο του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. αλήθεια είναι, η νύχτα εκείνη ήταν τσουχτερή...Πήγαινα με τα πόδια αργά προς το πατρικό μου, στο Π.Φάληρο και απολάμβανα την ψύχρα στο δέρμα μου με τα χέρια χωμένα βαθιά στις τσέπες και το κεφάλι μου τυλιγμένο από τα μαλιά μου. 25 χρόνια ε; Άρα τότε ήμουν...ακριβώς 25...Ο πατέρας μου, μου άνοιξε την πόρτα και ήταν εξαιρετικά στενάχωρος "δεν θα το πιστέψεις αυτό" μου είπε..."τι" του λεω..."έλα μέσα, κάτσε...θα σου πω"...μπήκα μέσα, η τηλεόραση ανοιχτή..."τώρα θα έχει όπου ναναι δελτίο" είπε..."μα τι έγινε;" "ότι πιο παράλογο θα μπορούσε να συμβεί...δολοφονήθηκε ο John Lennon." Έμεινα απλά άφωνος. Για τον πατέρα μου ήταν ο θρίαμβος του παραλογισμού η απόλυτη νίκη της βίας με θύμα κάποιον που ''μόνο καλό έκανε''...για μένα...έφυγε το πάτωμα από τα πόδια μου. Θυμάμαι τον τίτλο στην Αυγή την επόμενη μέρα ''δολοφονήθηκε η γενιά του 60''...Αλλά αυτά είναι λόγια....Πολλα λόγια...Είμαι 50 χρόνων. Τα μαλιά μου είναι όπως τότε, τα μυαλά μου προσπαθούν να κρατηθούν όπως τότε, κανένας Αλογοσκούφης όμως δεν θα με ρίξει στη σκυλάδικη ύπαρξή του. Η Λούσι, πάντα λαμπυρίζει στον ουρανό με τα διαμαντικά της...Δεν την βλέπετε; Κάνει τσουλήθρα στον αστερισμό του John.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου