Εξαπλώνεται η Φωτιά στη Γαλλία Updated#009


Γαλλική Επανάσταση

1789


















Παρισινή Κομμούνα
1871

134 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΦΟΔΟ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ!

«Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα».

Καρλ Μαρξ.

Η εξέγερση των κομμουνάρων είναι η πρώτη στην ιστορία προλεταριακή επανάσταση ...



Οι πυρπολήτριες:

"Δεν υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, ούτε θέλω να με υπερασπίσουν. Ανήκω ολοκληρωτικά στην κοινωνική επανάσταση, κι εφόσον κάθε καρδιά που πάλλεται για την ελευθερία έχει δικαίωμα στο βόλι, εγώ απαιτώ το μερίδιό μου. Εάν με αφήσετε ζωντανή, δεν θα πάψω να φωνάζω για εκδίκηση. Τελείωσα, μπορείτε να με σκοτώσετε"
(Λουίζ Μισέλ, οργανώτρια της "Ένωσης Γυναικών για την Άμυνα του Παρισιού" μπροστά στο στρατοδικείο)

Οι γυναίκες της Κομμούνας ήταν η ανώνυμη λεγεώνα που οι οπαδοί του Θιέρσου αποκαλούσαν petroleuses: πυρπολήτριες. Πολλές από αυτές έπεσαν στα οδοφράγματα, άλλες έβαζαν συστηματικά φωτιά σε κτίρια για να σταματήσουν την προέλαση του στρατού των Βερσαλλιών. Ο Αρθούρος Ρεμπώ έγραψε για μια Παριζιάνα Κομμουνάρα το ποίημα "τα χέρια της Ζαν Μαρί" όπου δίνει με έμφαση το με πόση σιγουριά και σταθερότητα η πλύστρα Ζαν Μαρί κρατά το τουφέκι. Την εικόνα των γυναικών της αντίπαλης τάξης, άφησε ένας φιλελεύθερος συγγραφέας που δεν συμφωνούσε καθόλου με τους Κομμουνάρους, ο Βίκτωρ Ουγκώ, στο "Γιορτή στις Βερσαλλίες", όπου περιγράφει με περιφρόνηση τις <θελκτικές κυρίες> που με την άκρη της ομπρέλας τους άνοιγαν τις πληγές μιας αιχμάλωτης Κομμουνάρας (πραγματικό γεγονός).

Αλλά η ιστορία της δράσης των γυναικών της Κομμούνας δεν είναι μόνο αφηγήσεις ηρωισμών των γυναικών, μα και αδυναμιών της ηγεσίας των επαναστατών να τοποθετηθούν συνολικά απέναντι στο ζήτημα της γυναικείας απελευθέρωσης. Ο τρόπος εκλογής αντιπροσώπων στην Κομμούνα - καθολική ψηφοφορία των ανδρών - δεν απέκλειε τους αστούς και άλλα αντιδραστικά στρώματα, τα οποία βέβαια ήταν πολύ λίγα αριθμητικά γιατί τα περισσότερα παράσιτα είχαν εγκαταλείψει το Παρίσι, αλλά απέκλειε αποφασιστικά τις γυναίκες. Κι όμως γυναίκες ήταν μέλη της Κομμούνας, γυναίκες δένανε τις πληγές των τραυματισμένων, γυναίκες πολεμούσαν και σκοτώνονταν με το όπλο στο χέρι, γυναίκες ήταν ανάμεσα σε εκείνους που φτιάχνανε τα όπλα για την άμυνα της πόλης. Μα ακόμα πιο σημαντικές ήταν οι γυναικείες οργανώσεις, που φτιάχτηκαν στη διάρκεια της Κομμούνας. Μία από αυτές, και η πιο πρωτοπόρα, ήταν η "Ένωση Γυναικών για την Άμυνα του Παρισιού και την βοήθεια των Τραυματιών" που ιδρύθηκε τον Απρίλη του 1871. Τα μέλη της ήταν κύρια εργάτριες. Σαν στόχο τους έβαζαν την "υπεύθυνη υπεράσπιση της υπόθεσης του λαού, της Επανάστασης και της Κομμούνας" και πιο συγκεκριμένα:

"την ολοκληρωτική κοινωνική επανάσταση, για την κατάργηση των υπαρχουσών κοινωνικών και νομικών δομών, για την εξαφάνιση όλων των προνομίων και των μορφών εκμετάλλευσης. Για την αντικατάσταση της κυριαρχίας του κεφαλαίου από την κυριαρχία της εργασίας, εν συντομία για την χειραφέτηση της εργατικής τάξης από την εργατική τάξη"
(Tony Cliff: Class struggle and Women' s Liberation)

Η Ντιμιτρίεφ, από τα ιδρυτικά στελέχη της Ένωσης των Γυναικών, έγραφε σε μια αναφορά προς την Κομμούνα:

"…τέλος, θα ήταν μια καλή ιδέα να απαλείψουμε κάθε ανταγωνισμό ανάμεσα σε εργάτες διαφορετικών φύλων, μια και παλεύουν στον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, μια και τα συμφέροντά τους ταυτίζονται. Οι μισθοί θα 'πρεπε να είναι ίσοι για ίση εργασία".

(Tony Cliff: Class struggle and Women' s Liberation)













Μάης του 1968


ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ










Στους δρόμους...













Οκτώβρης - Νοέμβρης 2005


Τρομοκρατήστε τον κόσμο!



Θα μπορούσε να έχει ξεκινήσει από το οτιδήποτε. Όταν είσαι μετανάστης εδώ, είσαι παγιδευμένος στα σκατά. Μα πραγματικά σας εκπλήσσει το ότι γίνονται όλα ανάλωμα του πυρός;" -
Momo, 26 χρόνων, Aulnay-sous-Bois

Πάνω από 4,5 εκατομύρια κοινωνικά αποκλεισμένοι (κυρίως άνεργοι και μετανάστες 1ης και 2ης γενιάς), ζουν στα γκετοποιημένα προάστια των Γαλλικών πόλεων. Το γαλλικό κράτος αποκαλεί τις πολιτείες αυτές "Ευαίσθητες Αστικές Ζώνες" και έχει αναλάβει να διασφαλίσει την επιβίωση αλλά και τον αποκλεισμό των κατοίκων τους.

Ο υπουργός εσωτερικών Σαρκοζύ, επικαλούμενος την "ασφάλεια" των πολιτών και την "απειλή της τρομοκρατίας", κυνηγάει εδώ και μήνες αυτούς που αποκαλεί "μιάσματα" (μετανάστες χωρίς χαρτιά, νέοι των προαστείων, μαύροι, άραβες). Αργά ή γρήγορα, τα "μιάσματα" θα αντιδρούσαν και τα προάστια θα έπαιρναν φωτιά.

Η σπίθα άναψε την Πέμπτη 27 Οκτώβρη: δέκα μαθητές έπαιζαν ποδόσφαιρο στο προάστιο Clichy-sous-Bois. Ξαφνικά εμφανίστηκαν αστυνομικοί για να κάνουν ελέγχους χαρτιών. Τα παιδιά έφυγαν τρέχοντας καθώς μερικά δεν είχαν χαρτιά. Τρία από αυτά κρύφτηκαν σε ένα υποσταθμό υψηλής τάσης κι έπαθαν ηλεκτροπληξία. Οι Ziad Benn (17) και Banou Traoré (15) πέθαναν, ενώ ο Metin (21) τραυματίστηκε σοβαρά.

Από εκείνο το βράδυ το Clichy-sous-Bois φλέγεται. Ομάδες ατόμων επιτίθενται σε αστυνομικούς, ενώ πυρπολούν αυτοκίνητα και καταστήματα. Η αστυνομία προσπαθεί να καταστείλει τα επεισόδια προχωρώντας σε εκατοντάδες συλλήψεις τις τελευταίες μόνο ημέρες. Την ίδια ώρα ο Σαρκοζύ ξεκαθαρίζει πως θα συνεχίσει την πολιτική μηδενικής ανοχής. Μέσα στις δέκα πρώτες μέρες του "Γαλλικού Νοέμβρη" η εξέγερση έχει εξαπλωθεί σε εννιά προάστια, πολλές περιοχές της χώρας αλλά και στην ίδια την πόλη του Παρισιού.

πηγή: http://athens.indymedia.org/






Φωτιές Παντού!

Φτωχά προάστια, όμορφα καίγονται












Tο ξέσπασμα των παιδιών των αποικιών_(...KOΣMOΣ...)
Φλέγονται προάστια του Παρισιού_(...KOΣMOΣ...)
Διαμάχη κορυφής με ορίζοντα τη μάχη για την προεδρία_(...KOΣMOΣ...)
Πλήγμα για τον Σαρκοζί και τις πολιτικές ελίτ_(...KOΣMOΣ...)

In pictures Paris youths set fires and clash with police for a seventh night
Fresh violence hits Paris suburbs
Anger grips Paris riot suburb
Paris riots prompt extra security

Discrimination An unequal job market is feeding racial tensions

Update#002


Όγδοη νύχτα ταραχών

Συνεχίστηκαν για όγδοη νύχτα, οι ταραχές σε προάστια του Παρισιού όπου ζουν κυρίως μετανάστες ενώ για πρώτη φορά σημειώθηκαν επεισόδια και εκτός της γαλλικής πρωτεύουσας, στην Ντιζόν. Νεαροί μετανάστες πυρπόλησαν αυτοκίνητα και κτίρια, έβαλαν φωτιές στους δρόμους και συγκρούστηκαν με την αστυνομία.

Διχασμένη η γαλλική κυβέρνηση για τα επεισόδια στα προάστια του Παρισιού

Οι παρίες κυκλώνουν το Παρίσι


"...Απέναντι στη συνεχή παρακμή και την αυξανόμενη βαρβαρότητα των καθεστώτων εκμετάλλευσης, μια μόνο δύναμη μπορεί να υψωθεί στο σύγχρονο κόσμο, η δύναμη της παραγωγικής τάξης του σοσιαλιστικού προλεταριάτου. Αυξανόμενο συνέχεια με τη βιομηχανοποίηση της παγκόσμιας παραγωγής, όλο και πιο συγκεντρωμένο μέσα στην παραγωγή, οδηγημένο από την όλο και βαρύτερη μιζέρια και καταπίεση στην εξέγερση ενάντια στις άρχουσες τάξεις, έχοντας τώρα τη δυνατότητα να δοκιμάσει τις "ηγεσίες" του, το προλεταριάτο ωριμάζει για την επανάσταση μέσω μιας σειράς από αυξανόμενες δυσκολίες και εμπόδια. Αλλά αυτά τα εμπόδια δεν είναι αξεπέραστα. ΄Ολη η ιστορία του τελευταίου αιώνα αποδεικνύει ότι το προλεταριάτο αντιπροσωπεύει, για πρώτη φορά μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας, μια τάξη που όχι μόνο εξεγείρεται ενάντια στην εκμετάλλευση, αλλά που είναι θετικά ικανή να νικήσει τους εκμεταλλευτές και να οργανώσει μια κοινωνία ελεύθερη και ανθρώπινη. Η νίκη και η τύχη της ανθρωπότητας δεν εξαρτώνται παρά απ' αυτό!"

"Claude Lefort-Κ. Καστοριάδης, Σοσιαλισμός ή βαρβαρότης",
έκδοση Διεθνής Βιβλιοθήκη,
Αθήνα Μάιος του 1974 (σελ. 7-55)



...


Αγριες μέρες στο Κλισί

«Οι τοπικοί "νονοί" και οι συμμορίες έχουν το δικό τους μερίδιο της ευθύνης. Οι επιθέσεις κατά των αστυνομικών και των δημοσιογράφων δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές.Ομως αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη ζημιά στον κοινωνικό ιστό της χώρας είναι ο υποβόσκων πόλεμος των συμμοριών στην κορυφή του κράτους. Οι πολιτικοί άνδρες όλων των αποχρώσεων παίζουν με τη φωτιά, μετατρέποντας σε προεκλογικό επιχείρημα το βασικό πρόβλημα της γαλλικής κοινωνίας.

Ο φαύλος κύκλος της γκετοποίησης επιδεινώνεται με τη μαζική ανεργία, την κρίση ταυτότητας, τη θρησκευτική καταπίεση και τις φυλετικές διακρίσεις. Τα συνοδεύουν η παραβατικότητα και τα εγκληματικά της παράγωγα, η αμφισβήτηση του νόμου και της τάξης από τους νέους εκείνους που καταφεύγουν στη χωρίς στόχο βία, για να αποκλείσουν όλους όσοι δεν συμμετέχουν στον "δικό" τους κόσμο.

Πώς απαντά η πολιτική ηγεσία; Το θέαμα της ανοιχτής σύγκρουσης μεταξύ του πρωθυπουργού και του υπουργού Εσωτερικών είναι θλιβερό, τα μπαλώματα των δηλώσεών τους ελάχιστα πείθουν, η σιωπή του προέδρου Σιράκ είναι ανησυχητική. Οσον αφορά δε την αντιπολίτευση και τις κατηγορίες της κατά των κυβερνητικών χειρισμών, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να υπενθυμίζει ότι πίσω από τη ρητορική περί "πρόληψης" και "διαλόγου" κρύβεται το έλλειμμα πραγματικών προτάσεων. Η Δεξιά όπως και η Αριστερά στρουθοκαμηλίζουν στην πραγματικότητα των γκέτο.

Ολοι γνωρίζουν ότι τα γκέτο δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν παρά με μια διαρκή, αποφασιστική δράση σε όλα τα μέτωπα, της οικονομίας, της κοινωνίας και του πολιτισμού, με πρώτο βήμα τη διάλυση του φαύλου κύκλου ταραχών και καταστολής».

ΝΙΚΟΛΑ ΣΑΜΠΑΤΙΕ - «LIBERATION» / «ΕΘΝΟΣ»

...

Εξαπλώνεται η Φωτιά στη Γαλλία





Clichy-sous-Bois: Two teenagers die in electricity sub-station on 27 October. Successive nights of rioting follow rumours they were fleeing police. A number of people arrested or injured.
Aulnay-sous-Bois: A flashpoint after violence spread from Clichy. Shots fired at police and cars and shops set ablaze. Further trouble in eight nearby suburbs, with more shots fired at police.
Elsewhere in Paris: Reports of incidents in towns in the suburban departments of the Val-d'Oise, Seine-et-Marne and Yvelines. Reports of petrol bombs thrown at a police station in the Hauts-de-Seine.
Elsewhere in France: Rouen, Lille, Toulouse, Nice and Marseilles all see violence on Friday night.


...

Ανάψαν για τα καλά οι Φωτιές στην Αμερική


Riots mar Americas summit opening

Σχόλια

  1. Αρα η άποψή σου και τα νέα που μαθαίνεις απο εκεί έχουν ενδιαφέρον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "οδηγημένο από την όλο και βαρύτερη μιζέρια και καταπίεση στην εξέγερση ενάντια στις άρχουσες τάξεις"

    Το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο δείχνει τα όρια του, οδεύει στην χρεοκοπία. Στην Γαλλία 0% ρυθμός ανάπτυξης το 2003, συνεχόμενη αύξηση της ανεργίας από τον Ιούλιο του 2001, πτώση των επενδύσεων για πρώτη φορά από το 1997, μείωση των αριθμών θέσεων για πρώτη φορά από το 1993.

    15.000 θάνατοι από το θερμό κύμα του ιούλιου 2003. 15 δισεκατομμύρια ευρώ ελλείμματος για το δημόσιο σύστημα υγείας, 12 δισεκατομμύρια ευρώ έλλειμμα η κρατική σιδηροδρομική εταιρία.

    Η Γαλλία το 2004 είχε το μεγαλύτερο έλλειμμα στην Ευρώπη, πάνω από 4,1% του ΑΕΠ. Περίπου λίγο λιγότερο από τις ΗΠΑ, μόνο που οι ΗΠΑ εκείνη την εποχή είχαν δύο πολέμους σε δύο μέτωπα, επίσης λόγο της μείωσης των φόρων που έγιναν αυξάνεται προσωρινά το έλλειμμα αλλά αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ωθήσει την οικονομία της με 4% ρυθμό ανάπτυξης, ενώ η Γαλλία είχε αυξήσει σε όλα τα επίπεδα τους φόρους και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έχει μηδενική ανάπτυξη. (πηγή)

    Στην Γερμανία η ανεργία όλο αυξάνεται, τον Μάρτιο είχε φτάσει στο 12% ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις Ηνωμένες πολιτείες ήταν 5%. (πηγή)

    Με ανάπτυξη 0,1% το τελευταίο τετράμηνο του 2004 στην ανατολική Γερμανία η ανεργία ήταν 18,8%! (πηγή)

    Την ίδια χρονιά «μολονότι η Βρετανία έχασε θέσεις εργασίας από την μεταφορά των εργασιών στο εξωτερικό-που οδήγησε σε μία απώλεια του 4% περίπου της εργατικής δύναμης της Βρετανίας-η οικονομία της χώρας ήταν ικανή να αντισταθμίσει αυτές τις χαμένες θέσεις εργασίας, απορροφώντας τες σε άλλους τομείς, και μάλιστα να δημιουργήσει κι επιπλέον θέσεις απασχόλησης. Με δείκτη 4,7% η ανεργία στη Βρετανία βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδό της την τελευταία 20ετία και βρίσκεται στο μισό της ανεργίας στη Γερμανία, ή τη Γαλλία.» Flash.gr

    Τελικά το αγγλοσαξονικό μοντέλο φαίνεται να λειτουργεί καλύτερα και γι' αυτό προσπαθούν απεγνωσμένα οι σοσιαλδημοκράτες να μεταρρυθμίσουν(*) το σύστημα τους. (βέβαια ο Σιράκ που δεν ανήκει σε αυτούς το παίζει τυφλός και συνεχίσει με ακόμα περισσότερο σοσιαλισμό, μου θυμίζει ένα επεισόδιο με bevis and butthead που ο Bevis είχε φάει ένα nacho και του κάθισε στον λαιμό, άλλαξε 500 χρώματα, και ενώ περίμενε τον butthead να φέρει βοήθεια προσπάθησε να φάει και άλλο ένα nacho...)

    (*)«Οι επικεφαλής των κυβερνήσεων της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ, της Βρετανίας Τόνι Μπλερ και της Σουηδίας Γκόραν Πέρσον θα εκδώσουν το φθινόπωρο ένα νέο “μανιφέστο” για το μελλοντικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη και για τις νέες αντιλήψεις στην οικονομική πολιτική»

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου