ΤΕΛΟΣ - The End - Fine - Finito - Ουάου Updated#001

Από την «Απογευματινή»:

- «...όταν οι συμμετέχοντες στην πανελλαδική έρευνα του Ινστιτούτου Επικοινωνίας κλήθηκαν να αξιολογήσουν κείμενα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (δύο κείμενα, το πρωτότυπο και ένα μεταγλωττισμένο στη δημοτική), του Στράτη Μυριβήλη και του Πέτρου Κωστόπουλου, μόνο το 9,9% δήλωσε ότι του αρέσει περισσότερο το πρωτότυπο κείμενο του σπουδαίου λογοτέχνη, έναντι του 12,5% που προτίμησε τα γραπτά του γνωστού εκδότη».

Δεν το κλείνουμε το "μαγαζί" να τελειώνουμε;
Δεν αυτοκτονάμε όλοι μαζί;



...


Σχετικά post

Περί Ελληνικής Γλώσσης
Χάνεται η ελληνική γλώσσα;


και άρθρα


Ξένες οι λέξεις, δική μας η γλώσσα
Tου Παντελη Mπουκαλα

Σχόλια

  1. Aν δούμε το πράμα με ηρεμία θα πρέπει να εννοήσουμε ότι και στον καιρό του ο Παπαδιαμάντης μάλλον τα ίδια, ίσως και λιγώτερα ποσοστά θα συγκέντρωνε.

    Αυτό που εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω είναι ότι ζώντας πάμφτωχα και "αξιο - ποιώντας" το χαρισμά του να γράφει,αποτύπωσε μιά συνέπεια και ένα ήθος.

    Είναι λογικό ο Κωστόπουλος να προκρίνεται, ποιός απο μάς θάθελε να είναι περιφρονημένος Παπαδιαμαντικός αντί πετυχημένος Κωστοπουλικός.

    Επίσης πιστεύω ότι με όλο αυτό το ξύλο
    (μεταφορικά μιλώντας) που έχει αρχίσει να πέφτει και θα συνεχιστεί σε hard core version, η εποχή θα γεννήσει Παπαδιαμάντηδες.

    Και σιγά μην κλείσουμε το μαγαζί,τώρα που θα αρχίσει να έχει πιέννες ή σε Ορολογία Marketing, θα κάνουμε Breakeven.

    Καλό Μήνα απο τας Αθήνας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ήρεμα! Η Απογευματινή κινδυνολογεί ως συνήθως. Δείτε τα πραγματικά αποτελέσματα (το πινακάκι κάτω δεξιά).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βρε Aneme, μέχρι τώρα περίμενες για να πεις ότι η Απογευματινή γράφει π@π@RιέΣ;

    Αυτό που διάβασα και "έφυγα" τελείως, ήταν αυτό για την αργκό, ότι την χρησιμοποιεί το 80%, κι αυτό είναι δείγμα ότι η γλώσσα πεθαίνει.

    Τι λέτε ρεεεεε;

    Καταρχήν υπάρχουν πολλά είδη αργκό, ανάλογα με το περιβάλλον, π.χ. η αργκό των μαθητών ("παλούκια", "κοπάνα" κ.ά.), η αργκό των στρατιωτών ("βύσμα", "καλλιόπη" κ.ά.), η αργκό των χρηστών ναρκωτικών ("μυτιά", "μαύρο" κ.ά.), η αργκό των bloggers ("tracker", "monitor" κ.ά.) και ένα σωρό άλλες. Όταν ο "ερευνητής" αναφέρει "80%", προφανώς προσθέτει όλες τις κοινωνικές ομάδες μαζί. Μα άμα είναι έτσι, τότε το νούμερο είναι τελείως ανεδαφικό, αφού ο καθένας από εμάς ανήκει σε 2-3 το πολύ από αυτές τις κατηγορίες, δηλαδή δεν χρησιμοποιεί όλο το φάσμα της αργκό.

    Αλλά ακόμα κι αυτό αν καταπιούμε, η χρήση της αργκό δεν σημαίνει θάνατο της γλώσσας. Όπως είναι γνωστό, η αργκό περιέχει ένα εφήμερο λεξιλόγιο, δηλαδή έχει λέξεις οι οποίες εμφανίζονται κάποια χρονική στιγμή, είναι "μοδάτες" για κάποιο χρονικό διάστημα, αργότερα θεωρούνται φυσιολογικές, και σιγά-σιγά φθείρονται από την χρήση και θεωρούνται "παλιομοδίτικες", "banal".

    Που θέλω να καταλήξω; Ότι, χάρη στην αργκό, η γλώσσα τροφοδοτείται με νέες λέξεις. Με άλλα λόγια, το χιλιοειπωμένο: Η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός. Εξελίσσεται. Δεν είναι κάτι στατικό, ένα μουσειακό έκθεμα που το βλέπουμε μόνο αλλά απαγορεύεται να το αλλάζουμε, ή να το επεκτείνουμε, ή να το μεταποιούμε.

    Άντε να τα πεις τώρα αυτά στην Απογευματινή...

    Tero

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και κάτι άλλο: Με τρόμαξες ρε Aneme με τον τίτλο...

    ΤΕΛΟΣ - The End - Fine - Finito - Ουάου

    Για μια στιγμή νόμισα ότι κι αυτό το blog θα έκλεινε.

    Μη στέλνεις τις καρδιές μας στην Κούλουρη!

    Tero

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου