Dentine Ice!

Τον τελευταίο καιρό έχω κουραστεί πολύ. Αφόρητα πολύ. Γυρίζοντας αργά το βράδυ στο σπίτι νιώθω σαν να έχω φάει ξύλο ή να έχω πέσει με μηχανή. Ούτε το φαγητό καταλαβαίνω ούτε ο ύπνος με ξεκουράζει. Μόνο τα χεράκια των παιδιών μου απαλύνουν για λίγο τον πόνο που γίνεται σχεδόν δερματικός. Και μόνο τότε αδειάζει το κεφάλι μου από τις σκέψεις, τους υπολογισμούς, τις υποσημειώσεις της ημέρας. Για λίγο κι αυτό. Υστερα ψάχνω σαν το πρεζόνι για ένα κομματάκι χαρτί να γράψω. Πατάω σχεδόν μηχανικά το ΟΝ στον υπολογιστή. Μέχρι που πια δεν αντέχω. Καταρρέω στην πολυθρόνα. Πιάνω ένα βιβλίο που το έχω αφήσει στα μισά. Αδειάζω ένα μπουκάλι νερό μπας και γλιτώσω την αφυδάτωση. Τρώω ένα κομματάκι σοκολάτα για να ανάψω έναν ακόμη μικρό σπινθήρα στους νευρώνες μου. Μάταια. Η μηχανή σβήνει. Και τότε γίνεται αυτό που δεν έχει σταματήσει να με εκπλήσσει όσο καιρό κάνω αυτή τη δουλειά. Καθαρίζει το μυαλό μου. Ο κόσμος παύει να είναι αναλογικός. Παύει να είναι γραμμικός. Συνδέομαι με τα πάντα. Κυριολεκτικά με τα πάντα. Με τους φόβους μου πρώτα από όλα, με τι επιθυμίες, τις πληροφορίες, τις μνήμες, τις ιστορίες που έζησα, τις ιστορίες που άκουσα, όλους όσους έχω συναντήσει κι όσους θα συναντήσω. Με τα βιβλία που διάβασα. Με τις εικόνες που είδα. Με τους ήχους που άκουσα. Με όσα θα διαβάσω, θα δω και θα ακούσω. Κρατάει όσο ένα πυροτέχνημα που δεν προλαβαίνεις να το «διαβάσεις». Ελάχιστα. Ο,τι κύτταρο ήταν να καεί για την ημέρα έχει καεί. Βυθίζομαι σε έναν ύπνο με άγρια όνειρα. Δισδιάστατα. Ονειρα που μοιάζουν με πλάνα περιοδικών, με χιλιάδες κουτάκια-σελίδες που πρέπει να τα γεμίσω. Αν με ρωτούσε κανείς γιατί κάνω αυτή τη δουλειά που κάνω δεν θα ήξερα τι να του απαντήσω. Ισως να του έλεγα ότι είναι «το μοναδικό πράγμα που ήθελα να κάνω» αλλά δεν θα ήταν απόλυτα αληθές. Θα ήθελα να είχα γίνει και ναυτικός. Δεν το τόλμησα όμως. Ισως πάλι να του έλεγα ότι δεν μπορώ να ζήσω έξω από αυτή τη δουλειά. Αυτό είναι πιο κοντά στην αλήθεια κι ας απομακρύνθηκα για πολλά χρόνια από την πιάτσα χωρίς να υποφέρω από επιληπτικές κρίσεις. Είναι πολλοί οι λόγοι που είμαι σε αυτή τη δουλειά. Που δεν θα την άλλαζα με κάποια άλλη και πάντως όχι εύκολα. Η ομαδικότητα, αυτή η αίσθηση του εφήμερου. Μισώ τις πυραμίδες και τους Παρθενώνες και ό,τι φτιάχνεται για την «αιωνιότητα». Πάντοτε τις μισούσα αυτές τις ματαιόδοξες μπούρδες. Ο,τι φτιάχνω θέλω να καταστρέφεται το δυνατόν συντομότερα. Γι αυτό δεν θα γράψω ποτέ ένα βιβλίο για παράδειγμα. Και μόνο η υποψία ότι μπορεί να διαβαστεί μετά από 15 χρόνια από κάποιον μου προκαλεί ανατριχίλα. Σε 15 χρόνια θα είμαι πολύ μακριά πιά. Όπως και τώρα είμαι πολύ, απίστευτα μακριά από το πώς ήμουν το 1990. Ο,τι είμαι θέλω να κρατάει λίγο. Ένα-δυο χρόνια. Δυό μήνες. Μια εβδομάδα αν γίνεται. Μια στιγμή. Μετά να είμαι κάτι άλλο, κάπου άλλου. Είναι και άλλοι λόγοι. Η επικοινωνία. Ο χρόνος που διαστέλλεται και συστέλλεται. Μ’ αρέσει να παίζω με το χρόνο. Κάποτε έλεγα ότι είμαι ένας «Πολεμιστής του Χρόνου». Μ’ αρέσει να τον κάνω Ονειρο. Να τον παγώνω και ύστερα να τον επιταχύνω. Γι’ αυτό δεν φοράω ποτέ μου ρολόι. Για να μη μου υπαγορεύει κανενός είδους ρυθμό και διάρκεια. Μα πιο πολύ από όλα τα άλλα, είναι αυτή η στιγμή. Η στιγμή που «μπαίνω στα κόκκινα», που «καίω λάδια» και κάθε είδους αντίσταση στο χρόνο και στη λογική καταρρέει. Όταν το άγχος και τα ποτάμια αδρεναλίνης δίνουν τη θέση τους στα φυσικά οπιούχα. Που ο Μπρετ Ιστον Ελις στήνει πάρτυ με τον Μπουκόφσκι και τους Cure και σπάνε όλα τα εντός μου λαμπάκια. Εκεί που ο θάνατος έρχεται σε απόσταση αναπνοής δίπλα μου και τρώει μια ξάστροφη κατάμουτρα για να το ξανασκεφτεί την επόμενη φορά. ‘Η πιάνουμε ψιλή κουβέντα μέχρι που βαριέται και φεύγει. Είναι η στιγμή εκείνη που την οφείλω σε όλους ανεξαίρετα τους συνεργάτες μου στα όσα χρόνια κάνω αυτή τη δουλειά. Τους έχω ρουφήξει άπειρη ενέργεια για να ανάψω τα χάρτινα πυροτεχνήματά μου. Ελπίζω να τους έχω επιστρέψει αρκετή…

Κάνω ένα τσιγάρο…
Χιονίζει έξω…
Χιονίζει data…

Το πλάνο του περιοδικού έχει γεμίσει πλάγιες κόκκινες γραμμές…

Σχεδόν γεννήθηκε…

Θα το γιορτάσω με ένα πακέτο Dentine Ice!

(Και ναι, στ’ αρχίδια μου τι κάνει ο Μάκης και ο κάθε Μάκης… Το δικό μου παιχνίδι είναι άλλο και γι άλλα…)

Σχόλια

  1. Καλώς τον.
    Αντε μπράβο.
    Μάσα μια dentine και για μένα φίλε.
    Και "μη ξεχνάς να μη σκοτώνεις τις σελίδες"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. θείο τραγί>>> Διακρίνω λεπτή, θεόπνευστη ειρωνία; Καλοδεχούμενη!

    CrazyMonkey>>> Ολα όσα μπορούν να γίνουν θα γίνουν! Ετσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη...

    Dark Angel>>> Γεννάω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. CM και Da>>>Αλήθεια, πότε θα μπούμε στο ίδιο καράβι εμείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κοντά είναι... Δεν το βλέπεις? Κάνε λίγο υπομονή μη ψάχνουμε κάνα φάρο βραδυάτικα...


    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. 'Οχι, δεν υπάρχει ειρωνία καθόλου. Απλά δεν αντέχω κάποιες συζητήσεις και βρήκα απάγκιο εδώ, σ' αυτό το κείμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου