Γιέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεες!

Μ’ αρέσει ο πανικός!
(Οσοι με ξέρουν και έχουν συμπορευτεί μαζί μου σε σχετικές ή άσχετες στιγμές, φαντάζομαι ότι χαμογελούν….)
Σπάνια των δημιουργώ χωρίς λόγο.
Όταν όμως ξεκινά τον απολαμβάνω. Βουτάω μέσα του. Ιδρώνουν οι παλάμες μου. Καίγομαι. Ταυτόχρονα παρακολουθώ τις αντιδράσεις των άλλων γύρω. Το πώς το βιώνουν.
Μέσα από τον πανικό μπορώ και «βλέπω» την ρωγμή στα «τσιμέντα» της ψυχής μας. Σπάνε για λίγο και ξεχύνεται φως και αλήθεια. Σκληρή στην αρχή, για μάτια ασυνήθιστα. Θεία για όσους ψάχνουν την πραγματική συνάντηση.
Τα πρόσωπα σε κρίση φωτίζονται. Μπαίνουν σε κίνηση. Γίνονται ροές ενέργειας. Κι ύστερα καθαρή ενέργεια. Η κρίση δεν επιτρέπει κανένα συναίσθημα, καμιά δεύτερη σκέψη κι ας πυροδοτεί και τα συναισθήματα και τις σκέψεις. Την ίδια στιγμή που τα γεννά, τα σκοτώνει.
Ποτέ δεν πίστευα στα συναισθήματα. Αυτά που είναι κοινωνικές καταγραφές. Αυτά που γίνονται τσιμέντα. Πολλοί το μπερδεύουν αυτό. Νομίζουν ότι είναι σπουδαίο πράγμα να γεμίζεις συναισθήματα. Αυτό μας έμαθαν.
Κι όμως…
Δεν υπάρχει θλίψη, ούτε «πόνος», ούτε νοσταλγία, ούτε «τρυφερότητα» (μπλιαχ!) ούτε…
Μόνο δράση υπάρχει
και αδράνεια…
Τι κάθομαι και γράφω με τα χέρια κόκκινα από τους μαρκαδόρους;
Ο Ζάππα με κοιτάζει από την εκτύπωση στο απέναντι τζάμι, με το χέρι στο πηγούνι. «Τι λες βρε παπάρα; Τι παπαριές κάθεσαι και λες;».
Θα ήθελα να τον ρωτήσω πως ένιωσε όταν του είπαν, το 93, ότι έχει καρκίνο του προστάτη σε προχωρημένο στάδιο και ότι σε λίγους μήνες θα πεθάνει…
Εκείνη τη ρωγμή θα ήθελα να την δω, ανάμεσα στις τόσες ρωγμές του…
Κοιτάζω το παλτό μου. Το καπελάκι που ξέμεινε από το καλοκαίρι στον «καλόγηρο». Πιάνω το κρύσταλλο χαλαζία και θολώνει. Τα ΤΣΑΚΙΡΗΣ δίπλα στον υπολογιστή. Ζω με πατατάκια και εσπρέσσο τις τελευταίες μέρες. Αποκλειστικά. Και πανικοβάλλομαι. Τρέμω στην ιδέα ότι θα ξεμείνω από τσιγάρα την ώρα που ψάχνουμε εξώφυλλα, από τσίχλες την ώρα που κοιτάζω δοκίμια, τα χαρτομάντηλα όταν διαβάζω τη συνέντευξη του Αρριάγα, ο καφές όταν κάνω ζουμ στις φωτογραφίες του Σιαμίδη…
Πανικός! Ο απόλυτος πανικός!
Κι ύστερα…
Enya, ο καινούργιος δίσκος.
Σαν πυρακτωμένο σίδερο που βυθίζεται στον κουβά με το παγωμένο νερό. Σαν να έχει ς πατήσει τα 250, 260, 270 και ύστερα να ανάβεις τα «αλάρμ» και να κόβεις ταχύτητα μπροστά σε μια παραλία…

Κι ύστερα το επόμενο κύμα…
Με την «αγορά» τι θα κάνουμε;
Με το «ντεκό»;
Εκεί ξεχάσαμε τη βινιέτα…
Λεζάντες γιατί δεν έχουμε στην 56;
Τι σκατά φωτογραφία είναι αυτή;
Που έριξες το κείμενο;
Ξέχασες πάλι να πάρεις τη διαπίστευση για το Φεστιβάλ! (όπως κάθε χρόνο θα την πάρω αφού θα έχει λήξει)
Ξαναγράψε μου το λιντάκι!
Θέλει 450 λέξεις κόψιμο!
Γιέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεες!

Ταξιδεύουμε πάλι, ναυτάκια μου!
Ορτσα α λα μπάντα!
Μέσα στον πανικό!

Σχόλια

  1. se ena apo ta polla zappa mp3 pou exw exw kai to teleytaio tou guitar solo. An to akouseis Qa katalabeis pws eniwse.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ τζιτζίκος: Ποιο είναι αυτό το solo, να το κατεβάσουμε κι εμείς οι υπόλοιποι Zappa-μανείς;

    Tero

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για ποιο περιοδικό πρόκειται;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τζιτζίκο>>> Δεν το βγάζεις κάπου προς κατέβασμα;

    Avanti>>> Δεν το γράφω απο εδώ μην το (ξανα)ματιάσω το ματιασμένο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. μακάρι να είναι σαν τα πρώτα τεύχη του πρώτου. η καλή διάθεση ήταν προφανής τότε, η έλλειψη μέσων επίσης. λίγο να μετριάσετε τη θέληση για προβολή της ταυτότητας σας (ποιοί είμαστε, τί ακούμε, που οδεύουμε κλπ) από την αρχή, αυτό εξάλλου θα φανεί στην πορεία. τα λέω με καλή διάθεση και εύχομαι καλή επιτυχία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όπως θα έλεγε και ο Douglas Adams
    "Don't Panic"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καπετάν Άνεμε να πω τότε "φτου φτου μη το ματιάξω" και να στείλω όση θετική ενέργεια μπορώ δια-blog-ικώς για να πετύχει το εγχείρημά σας.
    Ίσως κάποτε γράψεις γι΄αυτό και μάθουμε και μεις τα καθυστερημένα ( στην ενημέρωση)
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. To anebasa: http://tzitzikos.blogspot.com/2005/11/to-frank-zappa.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου