Τι σόι πατέρας είμαι;

Πήρα τα αγόρια μου και πήγαμε για εφημερίδες. Ακούμε low-bap. Υστερα ραδιόφωνο. Χατζιδάκις. Τραγουδούν. Οι σκέψεις της εβδομάδας που πέρασε ανακατεύονται με τις φωνές τους. Να μην τους τρομάζουν. Να αγαπούν και τις φωτιές και τις μελωδίες. Δεν θέλω να γίνουν κάτι που είμαι ή που θα ήθελα να ήμουν. Το μόνο που θέλω να μάθουν είναι να υποστηρίζουν τα όσα λένε, τα όσα θα πιστέψουν, το ό,τι γίνουν, με την ίδια τους τη ζωή. Αν πιστέψουν στις φωτιές να ανάβουν φωτιές. Αν αγαπήσουν τη μελωδία να κάνουν μελωδίες. Αν αγαπήσουν τη θάλασσα, να μπαρκάρουν. (Να! Κάτι που δεν έκανα! Να μια αγάπη που πρόδωσα! Η Θάλασσα!). Πηγαίνουμε μια μεγάλη βόλτα στο λιμάνι. Φεύγουν, απομακρύνονται, ύστερα γυρίζουν και με πιάνουν από τα χέρια. Και αυτά που θέλω να τους πω, αυτά που ονειρεύομαι για εκείνα, δεν θα τους τα πω ποτέ. Δεν θα κάνω προβολές επάνω τους. Δεν θα σκηνοθετήσω τις ζωές τους.

Υστερα θυμάμαι τον Μιχάλη Καλτεζά... Πριν 20 χρόνια.... Ηταν 16 χρονών κι εγώ 22...

Διώχνω τη σκέψη...

Με μαλακώνουν και με σκληραίνουν τα αγόρια μου.

Μαλακώνουν τις λέξεις μου.

Μου σκληραίνουν το βλέμμα…

Μου μαθαίνουν πολλά…

Προσπαθώ να φανταστώ τον κόσμο τους όταν θα είναι 20 χρονών, όταν θα είναι 40…

Γι’ αυτό τα γράφω, όσα γράφω αυτόν τον καιρό.

Για να καταλάβω.

Και είναι άγριο και όμορφο αυτό που βλέπω.

Ο κόσμος αλλάζει!

Αλήθεια τι τρομοκρατεί περισσότερο τον φιλήσυχο;

Ένα αυτοκίνητο που καίγεται ή η μουσική του Χατζιδάκι;

Μπορεί να τον τρομοκρατούν το ίδιο και τα δύο!

...

Ηλθε κι έδεσε (κάποιοι θα καταλάβουν το γιατί): Ευθυμιασμός

...
Οπώς κι αυτό:
επί του καναπέως (ωραία φωτογραφία!!!)

...

Update #01

Α λυκείου » skiagmata & oramata

...

...

Σχόλια