ΑΝΑΛΩΣΗ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ…

Εχω αφήσει πάλι τις ευκολίες να με παρασύρουν

Τις εύκολες λέξεις

Τις ιδέες που μου έρχονται εύκολα

Τα ανακλαστικά μου

Δεν έχω χρόνο

Κι είναι αυτός ο γαμημένος φόβος του θανάτου

Που σου έλεγα τις προάλλες

Να προλάβουμε να πούμε τα βασικά

Να κάνουμε τις επαναλήψεις μας

Να γράψουμε εκατό φορές στον τοίχο

«Δεν θα ξεχνάω όσα πρέπει να θυμάμαι»

Να, τώρα θέλω να σου πω για τα δακρυγόνα που πιάναμε από κάτω και τα πετούσαμε πίσω

Για τα τριμμένα γυαλιά που ανακατεύαμε με την αλευρόκολλα

Για την αφισοκόλληση

Να ματώνουν οι παλάμες όσων τις έσκιζαν

«Στο μουνί μου» θα πεις

Χαμογελώντας

«Τώρα τι κάνεις είναι το θέμα»

Καταπίνω γυαλιά

Καπνίζω πολύ

Πίνω πολλούς καφέδες

Στήνω σελίδες

Κάνω αυτά που δεν έχω κάνει στην ώρα τους

Δεν θα μιλήσω στα παιδιά για το Πολυτεχνείο

Να πανε να μάθουν μόνα τους όταν έλθει η ώρα

Ή να μην μάθουν ποτέ

Υστερα είναι και το άλλο

Για μένα το Πολυτεχνείο δεν είναι αυτό που διηγούνται

Είναι γαμήσι και πρόστιμο

Είναι ο «Μπαγασάκος»

Θυμάται ρε, κανείς τον σκύλο μας

Που την έκανε για πάρτι του στις πορείες και στα δακρυγόνα;

Μόνο εγώ θυμάμαι έναν σκύλο είκοσι χρόνια μετά;

Ο Φελέκης έχει ακόμη τη μηχανή με το «καλάθι»;

Ζει ο Φελέκης;

Πριν 20 χρόνια ακριβώς, παρά μια νύχτα, έμεινα ανεβασμένος σε μια νερατζιά στη Στουρνάρη

Μέχρι που ξημέρωσε

Που βγήκε ο Δήμος και καθάριζε τα αίματα εκατό μέτρα πιο πέρα

Κατέβηκα και γύρισα σπίτι

Αυτά να πω στα παιδιά μας;

Θα αστειεύεσαι βέβαια!

Να τους πω για το Cactus καλύτερα;

Για τον Στέλιο;

Για τον Αντρέα;

Αδειασα λίγο…

Ησύχασα

Λίγο

Πολυτεχνείο…

ΑΝΑΛΩΣΗ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ…

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου