Ένα ωραίον σχόλιον!

(Πως φαίνεται καμιά φορά η μόρφωσις και η οξυδέρκεια!)

Οι μπουγατσοκιμάδες ας αποφασίσουν: είναι Ιντιφάντα ή πορτοκαλάδα Φάντα; » no guts, no glory

Ανευ σχολίων εδώ!!!

Το πτυελοδοχείον βρίσκεται στην πηγή!

.....

By the way:
Βρήκα τυχαία, τις προηγούμενες μέρες, την ερμηνεία της λέξης «φαύλος».
Εκείνος, λέει, που δεν διαθέτει ήθος, ακεραιότητα, που είναι αχρείος, διεφθαρμένος, κυνικός, απάνθρωπος.

Και φαύλος κύκλος: σφάλμα αποδεικτικό κατά το οποίο εκείνο που πρέπει να αποδειχθεί, χρησιμοποιείται ως απόδειξη!

Τι μαθαίνει κανείς!

...

Σχετικό!

Για να φύγει η μυρωδιά της αντερο-σκατίλας...

Αυτούσιο:

(Του Στάθη)

Οταν εκτός μιας κρίσης (πριν ξεσπάσει) πολλοί καλοί άνθρωποι λένε, αναλύουν και γράφουν για τα δεινά που επέρχονται με δρασκελιές, οι άλλοι οι βολεμένοι, οι υπηρετούντες ή οι εσωτερικώς καθημαγμένοι, εμφανίζουν αυτές τις εκτιμήσεις ως «προφητείες», γραφικότητες,

συνωμοσιολογίες, κακούς πόθους «κολλημένων» και

ξεπερασμένων απ' την Ιστορία...

Οταν κόμματα και κινήματα προσπαθούν να θέσουν τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων, οι νεοφιλελεύθεροι αυτοί κήνσορες των πρωτόγονων κλισέ που τους δέρνουν, καγχάζουν, ακυρώνουν, συκοφαντούν. Συστηματικώς.

Οταν όμως η κρίση ξεσπά αρχίζουν οι ίδιοι τις αναλύσεις, τις πικρές διαπιστώσεις και τα (ταξικά) συμπεράσματα (που, ενίοτε, ούτε μπολσεβίκοι θα διατύπωναν με τόση τόλμη - παράδειγμα η πρόσφατη καταστροφή στη Νέα Ορλεάνη). Ολα αυτά με περισσή ευκολία βεβαίως. Διότι, αμέσως μόλις περάσει η κρίση, επιστρέφουν στα ίδια. Πάλι στους ίδιους θεούς της κατανάλωσης, της μαλθακίας και των κλισέ, θυσιάζουν: ελεύθερη αγορά μπλα-μπλα, ανθρωπιστικοί βομβαρδισμοί μπλα-μπλα και μπλα μπλα AGB και διαφήμιση.

Κοντά σ' αυτούς και οι αμαθείς.

Και πάνε τα κλισέ για «πόλεμο των πολιτισμών» (τώρα στη Γαλλία, αύριο αλλού) σύννεφο. Το ίδιο και οι πολυπολιτισμικές αμερικανιές· τις παπαγαλίζουν οι ελαφρόμυαλοι με την ίδια επιμονή που τις μηρυκάζουν οι πονηροί.

Η κρίση στη Γαλλία είναι ταξική.

Η εξέγερση (διότι πρόκειται

περί εξέγερσης κι όχι περί επανάστασης) έχει τις αιτίες της πρώτα στη φτώχεια, την ανεργία, την υποβάθμιση κι ύστερα σε

πολιτισμικούς παράγοντες και διαφορές.

Οι παρίες βιώνουν πρωτίστως την εξορία τους από το σύστημα, κι ύστερα αυτός τους ο αποκλεισμός χρωματίζεται από πολιτισμικές συμπεριφορές. Αν είναι μαύροι ή μουσουλμάνοι, σπάνε βιτρίνες. Αν είναι «λευκοί» κι «ανδροπρεπείς» σπάνε κεφάλια μαύρων ή μουσουλμάνων. Το σύστημα βρίσκει πάντα τον τρόπο να δουλέψει: πάντα υπάρχει ο «κατώτερος», στον οποίον μπορεί να εκτονώνει την οργή του ο παρίας που βρίσκεται λίγο πιο πάνω απ' αυτόν.

Ετσι ο «λευκός» θα βρει τη διέξοδό του στον Λεπέν κι ο μαυρούκος σε μια παραφυάδα της Αλ Κάιντα. Αυτός είναι ο λαϊκισμός του εκσυγχρονισμού, αυτό είναι το ηθικό κενό της αστικής τάξης. Μπορεί να κυριαρχεί, μόνον υποδουλώνοντας ή εκφυλίζοντας.

Και, δυστυχώς, στο κενό που έχει αφήσει η Αριστερά (είτε επειδή την έχει στείλει ο λαός για τυρί είτε επειδή έχει πάει από μόνη της) ανθίζουν η αμηχανία και η πονηρία. Ηγουν το αδιέξοδο.

Κι έτσι, πάντα το μέλλον του συστήματος παραμένει το παρελθόν του: να παράγει κέρδος με αντίκρυσμα τον θάνατο.

Μ' έναν λόγο και πριν, και κατά τη διάρκεια, και μετά την κρίση στη Γαλλία, 3.000 παιδιά πέθαιναν, πεθαίνουν και θα πεθαίνουν (πολύ περισσότερα όσον αι ημέραι) από πείνα και δίψα ανά λεπτό στον πλανήτη. Χωρίς πρωτοσέλιδα και χωρίς αναλύσεις.

*****

Η Ρώμη έπεσε όταν όλοι γύρω της ήθελαν να γίνουν Ρωμαίοι. Οι παρίες, μετανάστες ή όχι, δεν θέλουν να γίνουν Γάλλοι, Ελληνες ή Γερμανοί. Θέλουν να ζουν σαν άνθρωποι. Σαν πολίτες. Να έχουν δουλειά, μόρφωση κι αξιοπρέπεια. Τα οποία μπορούν ύστερα να κοσμήσουν με τη γαλλικότητα, την ελληνικότητα, τη γερμανικότητα ή τον κοσμοπολιτισμό τους -ό,τι ο καθείς επιλέγει.

Η τρίτη γενιά μεταναστών στη Γαλλία ή όπου αλλού, θέλουν να ενσωματωθούν. Να βρουν δουλειά -και ξέρουν αυτοί να κρατήσουν ύστερα την ιδιοπροσωπία, την ταυτότητα και την παράδοσή τους.

Οταν τους την επιμερίζουμε «εμείς» (οι κυρίαρχοι αστοί και οι αφελείς πολυπολιτισμικοί) τους οδηγούμε στα γκέτο. Κι από 'κεί βγαίνουν με μολότωφ. Μια στο τόσο. Τας εορτάς κι αργίας. Διότι τας καθημερινάς, σκοτώνουν και σκοτώνονται ως βαποράκια ή άλλα αναλώσιμα.



ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.ΧΙ.2005 stathis@enet.gr



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 08/11/2005

...

Στο μεταξύ, η σκατόφατσα συνεχίζει να προκαλεί!