Οσα πήρε ο Ανεμος

24 ώρες μετά*** Το κεφάλι έχει ξελαμπικάρει από τα Τζακ Ντάνιελς, τα τσίπουρα, το ημίγλυκο και τις μπύρες*** Η επιστροφή στην κυριακάτικη νηφαλιότητα είναι λιγότερο μελαγχολική από άλλες φορές*** Η γλυκιά αίσθηση της επικοινωνίας, της συντροφικότητας, της παρέας που δημιουργείται αυθόρμητα έχει παραμείνει *** Προσπαθώ να μην παρασυρθώ από τον ενθουσιασμό *** Δύσκολα κρύβεται παρ’ όλα αυτά εκείνο το «κι όμως κινείται» *** Και μάλιστα χωρίς καταστατικές διακηρύξεις *** Ούτε για να «πουλήσουμε» ούτε για να αγοράσουμε ούτε για να μαζέψουμε υπογραφές ούτε καν για να σπάσουμε την πλήξη μας*** Βρεθήκαμε γιατί θέλαμε να βρεθούμε. Τελεία.*** Ολοι έχουμε κι άλλα πράγματα να κάνουμε ένα Σάββατο βράδυ από το να συναντιόμαστε με αγνώστους *** Αγνώστους… *** Δεν μπορώ και να γελάσω μετά τα τόσα χθεσινά γέλια*** (Να ‘σαι καλά ρε Θοδωρή, αλλάξαμε συκώτι χθες)*** Προλάβαμε να κάνουμε πράγματα, να βρούμε ενέργεια, να ακούσουμε λέξεις, να συναντηθούμε με τους άλλους*** Η τυραννία της γραμμικότητας ενός flat σαββατοκύριακου έχει, για μια ακόμη φορά, συντριβεί*** Τα καταφέρνουμε ακόμα, μάγκα μου*** Τα πράγματα δεν έρχονται το ένα μετά το άλλο*** Ερχονται όλα μαζί*** Ή δεν έρχονται καθόλου ***Ή, το συνηθέστερο, δεν είμαστε εκεί όταν έρχονται *** Παίρνεις ένα ποτήρι και πηγαίνεις να καθίσεις με τους απέναντι *** η καρέκλα που άφησες καταλαμβάνεται από άλλον *** Δημιουργείς links *** Διαρκώς *** «Δεν είμαστε ζουλού, δεν είμαστε παπούα»*** Ναι, το παραδέχομαι, η νηφαλιότητα δεν έχει επανέλθει πλήρως *** χε, χε, χε*** Είναι 8 και 20 το βράδυ *** Θεσσαλονίκη, 5 του Νοεμβρίου *** Κάνω κύκλους για να παρκάρω *** Εχω ήδη πιει 3-4 Τζακ Ντάνιελ στην παραλία *** Φτάνω στο Μπιτ Παζάρ χωρίς να έχω φτιάξει σενάρια *** Μπορεί να είμαστε 5-6 *** Μπορεί καμιά δεκαριά *** Μπορεί σαράντα *** Τους βρίσκω εκεί *** Παλιοί γνωστοί και καινούργιοι *** Συστηνόμαστε με τα δικτυακά μας ψευδώνυμα, με τα αληθινά μας ονόματα που αμέσως μετά τα ξεχνάμε *** Η διαδικασία επαναλαμβάνεται κάθε φορά που έρχεται ένας ακόμη *** Εσύ ποια είσαι; *** Εσύ ποιο μπλογκ έχεις; *** «Εγώ δεν έχω μπλογκ, διάβασα ότι θα μαζευτείτε και ήλθα για ένα κρασάκι» *** Απίστευτο; *** Καθόλου! *** Είμαστε πολλοί τελικά *** Με χίλια βάσανα βρίσκουμε που μπορούμε να κάτσουμε *** «Κυρ Στέφανε μην ενώσεις τα τραπέζια σαν επαρχιώτικος γάμος*** Θα καθίσουμε δέκα, εδώ, δεκαπέντε απέναντι»*** Τα κινητά παίρνουν φωτιά *** Είναι κι άλλοι στο δρόμο κι έρχονται *** Συνειρμοί *** …το κινητό ενός μικρού Αλγερινού στο Κλισί δέχεται μήνυμα από έναν μουσουλμάνο ράππερ στην Λυόν…*** Εμείς ξεκινάμε τώρα… *** Κοιταζόμαστε με τον Νάσο *** Ωχ, τι γίνεται εδώ; *** Πόσοι θα έλθουν ακόμη; *** Τι σας τα γράφω τώρα αυτά; *** Αλλα θέλω να πω *** Θέλω να πω ότι δεν έχει σημασία πόσοι ήμασταν χθες βράδυ *** (Ημασταν περισσότεροι από κάθε άλλη φορά)*** Σημασία έχει ότι ήμασταν καλά *** Από την πρώτη στιγμή, μέχρι την τελευταία *** Internet , blogs, απομόνωση *** My ass!!!*** Ο Χακίμ Μπέι χαμογελούσε σαρδόνια χθες βράδυ *** Ένα κομμάτι του Μπιτ Παζάρ είχε ανακηρυχθεί Προσωρινή Αυτόνομη Ζώνη *** Temporary Autonomous Zone*** Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια *** Καμία δημογραφική ομοιογένεια *** Από 21 μέχρι 40φεύγα *** Από Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κρήτη, …Σαν Ντιέγκο*** Η δική μας παγκοσμιοποίηση *** Ούτε καν όλοι «μπλογκεράδες» *** Τότε τι; *** Τότε τίποτα! *** Τίποτα δεν θυμίζει κάτι άλλο, κάτι μουχλιασμένο, κάτι στοιχειωμένο *** Ούτε φοιτητοπαρέα, ούτε κομματικές ζυμώσεις εν μέσω μεζέδων ούτε συναδελφοέξοδος με τον προϊστάμενο άνευ γραβάτας ούτε «αντροπαρέα» *** Hypertext *** Το υπερκείμενο έχει δέρμα, μάτια, στόμα. *** Είμασταν εμείς. Εκεί. Γιατί ΕΤΣΙ γουστάραμε *** Κι έτσι γουστάρουμε να κάνουμε από εδώ και μπρος *** Αναλογικά *** Ψηφιακά *** Τρυφερά, οργισμένα, αυθόρμητα *** Όπως οι αρχαίοι νομάδες στα παζάρια των πόλεων*** ή όπως κάτσει!*** Ορισμένα πράγματα δεν σηκώνουν προδιαγραφές *** Είναι σαν τον έρωτα*** Αν πας να τον καλουπώσεις τον έχασες*** Οσοι επενδύουν στον ύπνο τους δεν βλέπουν όνειρα*** Μένουν με τα μάτια ανοιχτά χωρίς να βλέπουν τίποτα*** Τα όνειρα πρέπει να μας κρατούν άγρυπνους*** Αυτό είναι το παράδοξο που δεν μας είπε κανείς*** «Το πιο καλό σου κείμενο ήταν εκείνο που είχες γράψει σε ένα comment στο blog της…» *** Το πιο καλό μου κείμενο είναι εκείνο που δεν έγραψα χθες βράδυ!*** Κι αυτά που γράφω εδώ ίσως δεν έχουν κανένα νόημα *** Ούτε ανάλυση σηκώνει *** Ούτε συμπεράσματα για το μέλλον *** Τι πήρα από όλο αυτό; ***Πολλά περισσότερα από τα 30 ευρώ που περίσσεψαν από το λογαριασμό και μου εμπιστεύτηκαν ως «κάβα» για τα επόμενα…

***

Βρεθήκαμε ξημερώματα να βγαίνουμε από το Residence

Υστερα στο ρομποτικό πάρκινγκ της ΧΑΝΘ…

Πήραμε το αυτοκίνητο και γυρίσαμε στην επαρχία Τσιάπας!

Ή τα ονειρευτήκαμε όλα αυτά;

(ή τα τσίπουρα έπεσαν βαριά! Τι σημασία έχει;)

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου