Είναι επειδή είχα καιρό να γράψω και δεν είχα χρόνο να γράψω λιγότερα!

Μαζεύοντας κομμάτια και θρύψαλα από εδώ κι από εκεί
Ξεχνώ να γράψω
Για εικόνες
Για τους φίλους
Για την μέσα εξέγερση
Για εκείνους που υπόσχονται μολότοφ και κερνούν τσίπουρα
Για τις βόλτες στο Κλισί Σου Μπουά, χειμώνας του 84, με τον Αλφόνσο
Να ερωτευόμαστε Αλγερινές
Να ακούμε ραπ
Να τρώμε ταρτάρ με ωμό αβγό
Να πηδάμε τις μπάρες στο μετρό
Λίγα χρόνια μετά στον 9-84
Με τον Γρηγόρη τον Ψαριανό
Που να το λέγαμε και να μας πίστευαν ότι θα κάναμε ακτιβισμό υπέρ του 25 χρόνια μετά
Από το On the Road στο Χολαργό
Οσοι κρατούν φιλίες από το 83…
Κι από το ’73 μπορώ να σου πω…
Βάσω, Τζιμάκος, Νίκος, Κίτσα, Σπύρος, Ελένη, Βασίλης, Φόγκαν
Περιοδικό ΡΙΓΑ
Μαυρομιχάλη και Ακαδημίας
Ιπποκράτους
ΓΚΑΛΑΞΙ
Παλιές ΝΟΡΤΟΝ
Να πίνουμε μπέρμπον και να χαζεύουμε τα ψαλίδια τους
Και τα πιστόνια τους
Μετά δεν ξέραμε τι εκπνέαμε
Αλκόολ ή νέφτι;
Το άλλο βράδυ τα ίδια
Κάναμε συλλογή από διαγραφές και διαζύγια
Μαζεύαμε ελληνοαμερικάνους κομμουνιστές από το πεζοδρόμιο
Λίγο πριν είχαν φουντάρει από τον 18ο όροφο
Διότι έπρεπε να προσχωρήσουν στο ντόπιο Κόμμα
Τι να λέμε τώρα;
Ακούγαμε με τους μαύρους Καζαντζίδη στο συνεργείο της Οντζμομπιλ
Και μετά πετούσαμε μονοδόλαρα στις σκυλούδες
Χάρλεμ, Κλισί, Δραπετσώνα, Νίκαια, Χολαργός
Νεαροί αστοί και λούμπεν προλεταριάτο
Κοίταζαν τα χέρια μας να δουν αν είχαμε κάλους
Αλλιώς δεν μασάγαν ο,τι κι αν τους λέγαμε
Δε πα να κατεβάζαμε την Ρόζα Λούξεμπουργκ αυτοπροσώπως να τους μιλήσει
Αλλαξα μόνος μου και τα τέσσερα λάστιχα του Σανμπίμ για να αγριέψει η παλάμη
Οφείλαμε να έχουμε ιδεολογία
Γι αυτό την είχαμε
Η ροπή μας ήταν σαφής
Ανάμεσα στο Σοσιαλισμό και τη Βαρβαρότητα επιλέγαμε τη δεύτερη
Επειδή ήμασταν τρυφεροί
Επιλέξαμε ην τρυφερή βαρβαρότητα της ορφάνιας
Τον ναρκισσισμό των ορφανών που τα καταφέρνουν και μόνοι
Ποτέ δεν μπορούσα να «δω» την ιδανική κοινωνία. Την αταξική κοινωνία. Την έβρισκα αφόρητα πληκτική. Ολοι έτσι την βρίσκαμε.
Κάποιοι επέλεξαν την πλήξη της καθωσπρέπει ζωής.
Κάποιοι άλλοι όχι
Εγιναν ολοκαύτωμα στα Εξάρχεια, στην Κυψέλη, στη Ναυρίνου
Συγκρούστηκαν με τα ντουβάρια του ΓκρινΝτορ
Το μπατσάδικο της Καλλιδρομίου
Η Κατάληψη της Βαλτετσίου
Ο Παύλος ζωντανός ακόμη
Ο Νικόλας
Ο Δημήτρης
Μπάρκαραν
Εεμε΄ςι δεν το έχουμε ακόμα αποφασίσει.
Πότε εδώ, πότε εκεί
Κάναμε γάμους
Κάναμε παιδιά
Βγήκαμε από το ΑΣΤΥ
Μπήκαμε στα περιοδικά
Παραγγείλαμε στον ΚΑΒΟΥΡΑ
Φάγαμε στο Φαρ-Ιστ
Λιώσαμε στην Κολοκοτρώνη
Τζογάραμε
Διαλυθήκαμε
Ανασυνταχθήκαμε
Κάναμε μουσική με τον Πλάτωνα στην ταράτσα
Μέχρι κουστούμι αγοράσαμε μια φορά
Και το φορούσαμε με μακό τρύπιο
Μετά κάναμε και μαζί εκπομπές
«Χωρίς Γυαλιά Ηλίου»
Μαζί με τον Καζακόπουλο και τη Γιούλα
Υστερα στο republic
Περιοχή Χίλτον, η νέα γειτονιά
Σούι Γκένερις
Φάγαμε και με τη Γαληνέα ένα βράδυ
Μετά την πρεμιέρα στο ΑΘΗΝΑΙΟΝ
Μετά πλακωθήκαμε με φασίστες στην «Παραλία»
Φέραν δύο κουμπούρια
Φέραμε εφτά αγροτικά και τρία ταξί γεμάτα όπλα
Οι μπάτσοι μας κοίταζαν από τη γωνία της Κηφισίας και κρατούσαν την ανάσα τους
20 χρόνια πριν, σηκώσαμε του μουσαμάδες και κοιταχτήκαμε
«Ώστε υπάρχουν τα όπλα!»
«Αλλα τι νόμιζες; Οποια στιγμή θέλουμε!»
Ποτέ δεν θέλαμε γιατί ήσαν και οι άλλοι με τα περίστροφα που σκότωναν τον κάθε φτωχομπινέ. Τα γκρουπούσκουλα!
Αν είναι, θα είμαστε πολλοί
Θα απελευθερώνουμε ολόκληρες συνοικίες
Αυτόνομες ζώνες
Παπάρια!
Εσύ εκπομπές
Ο άλλος στίχους
Ο άλλος σενάρια
Το μόνο που μας χωρίζει με τον Γρηγόρη: Ενας καλός κομμουνιστής πρέπει να είναι Γαύρος ή Χανούμι;
Άλλο τίποτα δεν έχουμε βρει!
Μοιραζόμαστε την ίδια ακριβώς σιχασιά για τον Νταλάρα, τον Αγγελόπουλο, τον Παναθηναϊκό και όλο το ντεμέκ συρφετό που μας τριγυρίζει.
Ο Χάρης μου το πρώτο παιδάκι που γνώρισε ήταν η Ελλη του Γρηγόρη.
Την ερωτεύτηκε!
Τρώγαν μαζί χώμα από τις ίδιες γλάστρες.
Τα χαζεύαμε και γελούσαμε στου Παπάγου
Μετά πλακωνόμασταν για την ΑΕΚ και τον Θρύλο
-Πως πάει το κίνημα;
-Ποιο κίνημα ρε μαλάκα; Παντρεύτηκε!
-Κι εμείς παντρευτήκαμε! Πως κάνεις έτσι;
-Εσύ ρώτησες!
Κλειστήκαμε στο σπίτι της μάνας σου και ακούσαμε 70 δίσκους σε ένα 24ωρο!
Λιποθυμήσαμε μετά
Μόνο αυτόματη γραφή μπορώ να χρησιμοποιήσω για τέτοια…
Αυτόματα ανακλαστικά…
Αυθόρμητα συναισθήματα…
Χαίρομαι που είμαστε και πάλι χαζοί…
Τόσα χρόνια «μαζί»…
Και τώρα που ο χρόνος κάνει κύκλο
28 χρόνια μετά
Την υγειά μας να έχουμε!
Και…
Ενα μπουκάλι
Ένα στουπί
Ένα zippo

(«Παπάκια» πάντα θα βρίσκουμε για δανειζόμαστε λίγη βενζίνη)

Θέλω να μπορούσαμε να μαζευτούμε όλοι και να πάμε στο Κλισί.

Αύριο θα συναντηθούμε με τη γενιά που ζηλεύω.

Οσμίζομαι την Τρυφερή τους Βαρβαρότητα!

Εχουν, δεν έχουν διαβάσει Κορνήλιο.

(Και γιατί θα έπρεπε να έχουν διαβάσει; Διαβάζουν καλύτερα!)

Τι τα γράφω όλα αυτά τώρα; Ε;

Είναι επειδή είχα καιρό να γράψω και δεν είχα χρόνο να γράψω λιγότερα!

Σχόλια

  1. Διαβάζοντάς το αισθάνθηκα σαν να παρακολουθώ ένα ντοκυμαντέρ με ρυθμούς βιντεοκλίπ
    Θενξ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ωραίο.Αλλά τη τρυφερή βαρβαρότητα
    λίγοι την επέλεξαν από τη γενιά σας.Οι
    περισσότεροι ασπάστηκαν τον κυνισμό,σε
    όλα τα επίπεδα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου