ΕΣΡ: Τώρα θα φάτε το ξύλο που ζητάτε! #04

Λογοκρισία, ασυδοσία και επιλεκτική ευαισθησία

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΕΛΙΑ

Γράφαμε το προηγούμενο Σάββατο σ' αυτή τη σελίδα για το πώς «ανησύχησαν» ξαφνικά οι κορυφές της πολιτικής μας ζωής -ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, υπουργοί, βουλευτές κ.λπ.- και άλλοι ταγοί, όπως ο αρχιεπίσκοπος, από τις υπερβολές των μέσων ενημέρωσης. Και λέμε «ξαφνικά», διότι φαινόμενα σαν κι αυτά των τελευταίων ημερών είναι παλιά, τουλάχιστον δέκα χρόνων, και είναι υποκριτικό κάποιοι να τα ανακαλύπτουν τώρα, είτε λόγω συγκυρίας είτε επειδή οι υπερβολές αγγίζουν τους ίδιους.

Για το θέμα χύθηκαν τόνοι μελάνης, καταναλώθηκε μεγάλη ποσότητα τηλεοπτικού χρόνου και μάλλον έχει εξαντληθεί. Αναζωπυρώθηκε, όμως, από την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης να επιβάλει την ποινή τού κλεισίματος στον ραδιοφωνικό σταθμό «Best». Απόφαση διπλά ανόητη, αφού ούτε πρόκειται να εφαρμοστεί, αλλά και λάθος επιλογή «ενόχου» έγινε. Η αναζωπύρωση οδήγησε τη συζήτηση σε νέες υπερβολές. Και πολλούς σε αντιφάσεις. Ιδού μερικές από αυτές:

Πρώτον, το ίδιο το Συμβούλιο έδειξε ότι διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλον. Είναι, άραγε, σοβαρότερη παράβαση το να εκστομίζει ένας ραδιοφωνικός παραγωγός μερικές βρισιές από όσα ακούγονται στα μεσημεριανά και απογευματινά τηλε-σκουπίδια;

Δεύτερον, επικρίνοντας την απόφαση του ΕΣΡ, η ΕΣΗΕΑ μίλησε για «ακραία μορφή λογοκρισίας». Ομως, μόλις πρόσφατα, το συμβούλιο του συνδικαλιστικού σωματείου των δημοσιογράφων δεν επέτρεψε να παρουσιαστεί σε αίθουσα του κτιρίου του το βιβλίο ενός συγγραφέα. Το ότι αυτός ο συγγραφέας αμφισβητεί το Ολοκαύτωμα, δεν αποτελεί δικαιολογία γι' αυτού του είδους τη λογοκρισία. Φυσικά, δεν στενοχωρηθήκαμε ιδιαίτερα από τον αποκλεισμό αυτού του κυρίου, αλλά η χρησιμοποίηση δύο μέτρων και δύο σταθμών ενοχλεί.

Τρίτον, πολύ φοβούμαι ότι επιλεκτική ευαισθησία δείχνουν ορισμένοι του σιναφιού μας, οι οποίοι ζητούν την επιβολή κυρώσεων στους τηλεοπτικώς «παρανομούντες», αλλά εξανίστανται όταν επιβάλλονται σε άλλους, προφανώς λόγω προσωπικών ή ιδεολογικών συμπαθειών. Για να το πούμε αλλιώς: Αν το ΕΣΡ επέβαλε τη διακοπή μιας αθλητικής εκπομπής για βωμολοχίες, ο παραγωγός της θα έβρισκε κάποιον υποστηρικτή; Δεν λέμε όσους βρήκε ο Ψαριανός, αλλά έστω το 10% από αυτούς. Αμφιβάλλουμε.

Τέταρτον, η επίκληση του... Αριστοφάνη και η σύγκρισή του με σημερινά πρόσωπα και καταστάσεις είναι, το λιγότερο, άστοχη.

Πέμπτον, θα επέβαλλε τέτοια κύρωση το ΕΣΡ αν οι «βωμολοχίες» του ραδιοφωνικού παραγωγού είχαν αποδέκτη κάποιους πολιτικούς και όχι, όπως εν προκειμένω, τον «τραγόπαπα»; Αμφιβάλλουμε.

Εκτον, το ΕΣΡ δεν είναι μια οποιαδήποτε ανεξάρτητη αρχή, που τη θέσπισε μια κυβέρνηση. Την προβλέπει το Σύνταγμα και της αναθέτει την αποκλειστική αρμοδιότητα να επιβάλλει διοικητικές κυρώσεις στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Κι αν δεν κάνω λάθος, θεσπίστηκε το πρώτον με πρόταση κομμάτων της Αριστεράς, αυτών των ίδιων που σήμερα εξαπολύουν μύδρους εναντίον του. Αλλο παράδειγμα: αν αύριο το Συμβούλιο αποφασίσει να κλείσει ένα σταθμό που προπαγανδίζει ακροδεξιές ή ρατσιστικές ιδέες, τι θα κάνουν; Θα το επικρίνουν, θα το επαινέσουν ή θα σιωπήσουν; Το πρώτο το αποκλείουμε.

Προλαβαίνω την ένσταση του αναγνώστη: «Ωραία τα έβαλες όλα μαζί. Ποια λύση προτείνεις;». Να αλλάζουμε τηλεοπτική ή ραδιοφωνική συχνότητα όταν κάτι μας προσβάλλει; Ειδικά σε ό,τι αφορά την τηλεόραση, αυτή η «λύση» μάλλον είναι αυταπάτη. Να μην επιβάλλεται καμιά κύρωση και για τίποτα; Θα καταντήσουμε ζούγκλα. Σιγά. Τώρα τι είμαστε, δηλαδή;

Συμπέρασμα: Δεν υπάρχει λύση. Στο άναρχο και ασύδοτο τοπίο των ηλεκτρονικών μέσων που έχουμε, καμιά δεοντολογία (αυτή είναι προσωπική υπόθεση) δεν μπορεί να ισχύσει και καμιά αρχή να την επιβάλει. Αν επιχειρήσει, θα κατηγορηθεί για λογοκρισία. Αν όχι, για αδράνεια και αδιαφορία. Αδιέξοδο; Δυστυχώς.


karelias@enet.gr

Σχόλια