σαν λυγμός


Η Νέα Ορλεάνη υπήρξε η μόνη Αμερική που αγάπησα. Η μόνη Αμερική που θυμάμαι καλά. Αυτές τις μέρες μαζεύω τα κομμάτια της. Ασύντακτα. Πώς να συντάξεις κείμενο για εκείνο που κείτεται σε ερείπια
Πως να γράψεις για τη Νέα Ορλεάνη;
Τι να πεις, τι να μην πεις, τι να μιλήσεις;
Μαζεύω λέξεις-κομμάτια, προσπαθώ να θυμηθώ τους δρόμους της. Την Canal και την Bourbon Street. Τις γειτονιές της το τουριστικό French Quarter και το Storyville μια περιοχή σαν τις δικές μας, την Τρούμπα στον Πειραιά και την Μπάρα στη Θεσσαλονίκη. Το Treme, το Faubourg Marigny, την Bywater, το Garden District, το Irish Channel, το University District, το Carrollton, το Fountainbleau, το Broadmoor. Όλα όσα είδα και περπάτησα στη μία και μόνη επίσκεψή μου εκεί το φθινόπωρο του ‘89. Κενό. Λες και ο τυφώνας να ξερίζωσε ακόμη και τις δικές μου από αυτήν την πόλη. Τα μάτια βουρκώνουν από την προσπάθεια να διακρίνουν όλα αυτά τα μέρη στις εικόνες που δείχνει η τηλεόραση τις τελευταίες μέρες. Μάταια. Πριν τέσσερα χρόνια, σαν σήμερα, προσπαθούσα το ίδιο βλέποντας τους Πύργους της Νέας Υόρκης να καταρρέουν. Και τότε και τώρα προσπαθώ να παριστήσω τον τηλεθεατή αναζητώντας αυτή την ανακούφιση που δίνει η απόσταση ανάμεσα σε μένα και την εικόνα πάνω στην οθόνη. Δεν γίνεται. Η οθόνη με τραβάει μέσα της. Δεν είμαι πια σίγουρος για το στίχο του Ελιοτ. Δεν ξέρω αν ο κόσμος που μας γέννησε, τελειώνει «με έναν κρότο» ή με «έναν λυγμό». Δεν ξέρω αν καν αν τελειώνει ο έξω κόσμος ή ο «μέσα», η ψυχή μας ή και τα δύο. Μπερδεύω το μέσα και το έξω αυτά που δείχνουν οι οθόνες και τους εφιάλτες που προβάλλονται προς τα έξω. Χθες βράδυ νόμιζα για μια στιγμή ότι έβλεπα από ψηλά τους γιους μου πάνω σε μια στέγη κι ύστερα γυρίζοντας στο πλάι είδα στριμωγμένα στην αγκαλιά μου δύο μαύρα αγοράκια να λένε κλαίγοντας «I want my mom and dad».
Συνειδητοποιώ ότι η εικόνα της κατεστραμμένης Νέας Ορλεάνης δεν είναι μια εξωτερική εικόνα. Δεν είναι κάτι που συνέβη κάπου αλλού σε κάποιους άλλους. Είναι αυτό που συμβαίνει μέσα μας εδώ και χρόνια. Είναι τα ερείπια της ψυχής μας που έχουν βουλιάξει.
Το χτύπημα στη Νέα Υόρκη, οι πόλεμοι του Ιράκ και του Αφγανιστάν, το τσουνάμι, η καταστροφή της Νέας Ορλεάνης ακόμη και αυτή η πτώση του αεροπλάνου στο Γραμματικό δεν είναι καταστροφές που συνέβησαν κάπου εκεί έξω. Πρώτα από όλα είναι οι καταστροφές που έχουν συμβεί εντός μας και που τώρα προβάλλονται στην οθόνη της πραγματικότητας.
Η πραγματικότητα βουλιάζει στα απόνερα του πολιτισμού μας μαζί με τις λέξεις που προσπαθούν να την περιγράψουν.
Οι στίχοι των τραγουδιών έμειναν δίχως λέξεις. Δεν υπάρχει κανένα σπίτι στην Νέα Ορλεάνη.
Η Νέα Ορλεάνη εισήλθε ήδη στην περιοχή του Μύθου. Πλάι στην Ατλαντίδα και την Τροία, τις Αίγες και τη Δαιδάλα, τον Κτησιφώντα και την Πομπηία, την Καρθαγένη και την Κνωσό, το Τεοτιουακάν και το Μάτσου Πίτσου, το Ουξμάλ και το Παλένκε. Πόλεις που χάθηκαν στην έρημο, που θάφτηκαν στη λάβα, που ισοπεδώθηκαν από σεισμούς και παλιρροϊκά κύματα, που τις καταβρόχθισε η ζούγκλα, η φωτιά και η αλαζονεία των ανθρώπων. Πόλεις φαντάσματα που μόνο οι σκιές τους απόμειναν να στέκουν όρθιες στην κοινή μνήμη για κάμποσα χρόνια μέχρι κι αυτές να ξεθωριάσουν.
Η Νέα Ορλεάνη εμφανίστηκε στον χάρτη του Κόσμου το 1718 και «έσβησε» από αυτόν πριν λίγες ημέρες έχοντας «ζήσει» μόλις 287 χρόνια- ούτε καν τρεις αιώνες.

Διαβάζω τούτο εδώ το ποστ και ύστερα τούτο δω το ποστ

Όχι, ο κόσμος δεν τελειώνει. Εμείς τελειώσαμε. Ως είδος.

Σχόλια