MiniMALIA #028

  • Σημαδιακές αναχωρήσεις. Η Βίκυ Μοσχολιού και ο Γιώργος Ζωγράφος ήσαν από τους τελευταίους εκπροσώπους, ο καθένας στο είδος του, μιας ολόκληρης εποχής.
  • Η φωνή της Μοσχολιού είναι η πρώτη που έμαθα να ξεχωρίζω όταν ήμουν παιδάκι, πριν ακόμα μάθω να μιλάω. Με μάγευε. Νόμιζα ότι τραγουδάει η μάνα μου. Μεγάλωνα με αυτήν τη φωνή. Τη δική της και του Μπιθικώτση.
  • Τώρα τα παιδιά μας μεγαλώνουν με την Παπαρίζου. Δεν ξέρω... Δε θέλω ούτε να κρίνω, ούτε να συγκρίνω... Φοβάμαι όμως ότι... Ασ' το! Ποτέ δεν ξέρεις...
  • Για «μεγάλο μοναχικό» του ελληνικού τραγουδιού, κρατώ την εύστοχη φράση του Πάνου Θεοδωρίδη («Αγγελιοφόρος» 17/8/05): «Με το θάνατο του Γιώργου Ζωγράφου φωτίστηκε παροδικά η ιστορία του “νέου κύματος”, ενός μικρού και επίμονου κινήματος που διατηρεί ένα απόλυτα έντιμο χαρακτηριστικό: γερνάει υποδειγματικά».
  • «Εμείς, του ’60 οι εκδρομείς, απόμακροι εξαρχής, εκτός παραδομένου κόσμου…»
    Είχα υποσχεθεί ότι θα γράψω για τη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στο «Σάνι».
  • Κι είχα πολλά να γράψω για εκείνο το βράδυ του Σαββάτου. Μου τα χάλασε όλα εκείνο το «Εκτακτο Δελτίο» την Κυριακή το πρωί.
  • Συγνώμη, αλλά, όταν χάνονται τόσες ζωές, οι λέξεις υποχωρούν, αποσύρονται για να εμφανιστούν και πάλι σε πιο φωτεινές στιγμές…
  • Εχει πολύ θάνατο, πολλούς φόνους, πολύ σκοτάδι αυτό το καλοκαίρι. Λέξεις που συναντώ στο κείμενο της Τζένης Μαστοράκη «Μαχαίρι και καθρέφτης» για τον Γιώργο Χειμωνά («Εντευκτήριο» τεύχ. 69, Απρίλιος-Ιούνιος 2005).
  • «Για μένα, όσο ιαματικό κι αν ήταν, για όσους πολλούς, θα είναι πάντα εκείνος που του δόθηκε να πει μια ιστορία συνταρακτική. Και που την είπε ακαριαία. Με την αλήθεια του αίματος. Που μίλησε για τα πάθη της δικής μας ψυχής μ’ έναν τρόπο τρομερό και πολύτιμο. Τον τρόπο του μαχαιριού και του καθρέφτη».
  • Κατεβαίνω και παίρνω τα «Πεζογραφήματά» του (εκδ. «Καστανιώτης» 2005). Για θεραπευτικούς λόγους…

Σχόλια