Δώσαμε! Δώσαμε!

Ε, όχι και ειδικό τέλος για τις «Παπαδρούζα»


Ενα επιπλέον ευρώ για την ΕΡΤ (από 3,24 στα 4,24 το μήνα). Δεν είναι το ποσόν, είναι αυτή η απαιτητική ζητιανιά, που σε υποχρεώνει και μάλιστα μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ, να ελεήσεις την ανάπηρη κρατική τηλεόραση. Διότι περί αναπηρίας πρόκειται και περί απίστευτου θράσους. Δεν πάει καλά το μαγαζί, κύριοι, δεν έχει έσοδα από τις διαφημίσεις ή από άλλες πηγές; Κλείστε το το ρημάδι. Ας μείνουν τα άλλα που καλώς ή κακώς τα καταφέρνουν χωρίς ζητιανιές και χαράτσια. Δε μας αρέσουν τα ιδιωτικά κανάλια, τα κλείνουμε και κάνουμε κάτι καλύτερο. Την ΕΡΤ γιατί πρέπει να την πληρώνουμε, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, είτε τη βλέπουμε είτε όχι; Και μάλιστα με την απειλή ότι θα μας κόψουν το ρεύμα, αν δεν πληρώσουμε. Σε ποιο κιτάπι σοσιαλιστικό ή φιλελεύθερο το βρήκαν αυτό γραμμένο;
Δεν είναι καινούργιες σκέψεις αυτές ούτε και εκφράζονται πρώτη φορά. Η Μελίνα Μερκούρη, για πολλά χρόνια, από τη μεταπολίτευση μέχρι το 1981, αρνιόταν να πληρώσει στη ΔΕΗ το λογαριασμό του ρεύματος. Πλήρωνε μόνο τη χρέωση για την κατανάλωση ρεύματος στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Το έκανε, τότε, διαμαρτυρόμενη για την μονοπωλιακή και μονόπλευρη ενημέρωση των κρατικών καναλιών και σταθμών. Οταν το κόμμα της ήρθε στην εξουσία κι έκρινε ότι αυτό πλέον δεν ισχύει, ξανάρχισε να πληρώνει και τον ειδικό φόρο για την ΕΡΤ. Επί της ουσίας τίποτε δεν είχε αλλάξει, παρά μόνον αρκετά χρόνια αργότερα, με την «Ανοιξη» του ραδιοφώνου κι ύστερα από λίγα χρόνια με τη δημιουργία ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών. Η ΕΡΤ δεν έπαψε ποτέ να αλληθωρίζει προς την εκάστοτε κυβέρνηση -με μία και μόνη εξαίρεση: το πέρασμα του Μάνου Χατζιδάκι από το Τρίτο Πρόγραμμα- αλλά τουλάχιστον είχε χάσει τον κρατικομονοπωλιακό της χαρακτήρα. Ο ανταγωνισμός μεγάλος. Οι θεαματικότητες και οι ακροαματικότητες της κρατικής τηλεόρασης και των ραδιοφώνων, που άλλοτε συγκέντρωναν ποσοστά ιρακινών -επί Σαντάμ- εκλογών, έφτασαν σε αριθμούς ανάλογους με τα ποσοστά νικοτίνης και πίσσας σε σούπερ-λάιτ τσιγάρα. Με μικρές εξαιρέσεις, κανέναν αγώνα ποδοσφαίρου, την κάλυψη κανενός συγκλονιστικού γεγονότος ή καμιά διοργάνωση τύπου Γιουροβίζιον.
Ομως το χαράτσι στο λογαριασμό της ΔΕΗ παρέμεινε επί όλων των κυβερνήσεων που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα. Και μαζί με το χαράτσι παρέμεινε να αιωρείται το -διόλου άσχετο με την όλη υπόθεση- θέμα της αδειοδότησης των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, ωθώντας τους, από τη μια, στην ασυδοσία της ημιπαρανομίας και κρατώντας τους, από την άλλη, σε μια απίστευτη ομηρία, είτε κάνουν καλά τη δουλειά τους είτε όχι.
Το ερώτημα, όπως πονηρά τίθεται κατά καιρούς, δεν είναι αν θα πρέπει να υπάρχει ένας δημόσιος φορέας ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, που ανάμεσα στα άλλα «θα ενισχύει τη φωνή της Ελλάδας και τον πολιτισμό μας». Η απάντηση είναι ναι, πρέπει να υπάρχει κι επίσης ξέρουμε καλά ότι κάτι τέτοιο δεν αποφέρει κέρδη σε μια αγορά που μόνον η εμπορικότητα, όσο ευτελής κι αν είναι, μετράει. Οταν όμως η στρατηγική σου και τα αποτελέσματά της είναι εμπορικά, όταν «τα δίνεις όλα» στα «γιουροπανηγύρια» και στις μεταγραφές από τα ιδιωτικά κανάλια, δεν μπορείς να επικαλείσαι το παραπάνω επιχείρημα. Παίρνοντας στο ρόστερ σου την κυρία Δρούζα και άλλους ιδιωτικοκαναλάτους έναντι παχυλών αμοιβών, στήνοντας τη «Γιουροβίζιον 2006» και αναβιώνοντας το «Φεστιβάλ Τραγουδιού», χάνεις το δικαίωμα να ζητάς χρήματα από τον καταναλωτή της ΔΕΗ. Γιατί όλα αυτά είναι εμπορικές επιλογές από τις οποίες οφείλεις να αποκομίζεις κέρδη κι όχι να ζητάς επιχορήγηση από τον πολίτη. Διότι, αν είναι έτσι, να βάλει και η ΕΠΑΕ χαράτσι στον ΟΤΕ ή στην ΕΥΑΘ, για να κάνουν μεταγραφές ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και ο ΠΑΟΚ.
Λογικότεροι ακούγονται οι τρεις λόγοι που οδήγησαν στην αύξηση του τέλους: οι δύο πρώτοι αφορούν την αποπληρωμή της εθελούσιας εξόδου των εργαζομένων της κρατικής ραδιοτηλεόρασης την περίοδο 2003-2004 και τη μονιμοποίηση 1.400 από τους 1.700 συμβασιούχους της ΕΤ που δικαιούνται μονιμοποίησης, βάσει του ΠΔ Παυλόπουλου. Ομως αυτά, όπως και τα αντίστοιχα φέσια σε ΟΤΕ και ΔΕΗ, γιατί θα πρέπει να τα πληρώσουν οι πολίτες;
Ποιος να τα πληρώσει;
Μια ιδέα θα ήταν να τα πληρώσουν τα δύο μεγάλα κόμματα, παραιτούμενα από κάθε κρατική επιχορήγηση, τακτική ή έκτακτη, για τα επόμενα 30 χρόνια -όσα ακριβώς φρόντιζαν να διορίζουν... τα δικά τους «γαλάζια» ή «πράσινα» παιδιά, αρχικά στην ΕΙΡΤ και μετά στην ΕΡΤ ΑΕ. Μια ακόμη ιδέα θα ήταν ένα γερό ετήσιο πάγιο που θα είναι υποχρεωμένα να πληρώνουν τα ιδιωτικά κανάλια για να αποκτήσουν και να διατηρήσουν τις άδειες λειτουργίας τους.
Οσο για τον τρίτο λόγο, που είναι «η λειτουργία τριών ακόμη καναλιών, ψηφιακής μορφής, εκ των οποίων το ένα θα απευθύνεται σε άτομα με ειδικές ανάγκες, τυφλούς και κωφούς», όταν με το καλό πάνε καλά οι δουλειές και τα έσοδα, ας τα κάνουν, όχι τώρα που η βενζίνη κοντεύει να πάει στο 1,5 ευρώ. Αλλωστε, τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν πολύ πιο επείγουσες ανάγκες στις οποίες το κράτος κωφεύει…
Μην τρελαθούμε!
Αν πάλι επιμείνουν, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων είναι πάντοτε διαθέσιμο για την είσπραξη των λογαριασμών της ΔΕΗ άνευ του ειδικού τέλους. Η Μελίνα και πολλοί άλλοι το έκαναν. Σειρά μας!

Σχόλια