Και τώρα...

...ας ασχοληθούμε με τον Λόγο.


Διότι τα εν Αρχή εξαντλούνται πλέον και γίνονται εντέλει. Κατά το τέλος.

Από τα μισά και πέρα ούτως ειπείν.

Νισάφι με την χυδαιότητα της αυτούσιας επικαιρογραφίας.

Καλή ως εξάσκηση κ’ αγαθή ως αφορμή σκέψεων. Επιζήμια για την μάχη και για το ταξίδι. Καθότι επιφανειακώς άγευστη, ανούσια κι άκαρδη.

Τα μονοπάτια με καρδιά ακολουθούμε. Ετσι δεν είπαμε όταν ξεκινούσαμε;

Γι αυτό δεν πετάξαμε στο πέλαγο εξάντα και πυξίδα;

Την Γοργόνα την πλωριά και τα βυζάκια της τα ξύλινα.

Υπάρχουν θέσεις στα αμπάρια, άφθονες, για τα τρέχοντα.

Εκεί! Με τα παστά και τις γαλέτες.

Εκεί και τα βαριά. Το έρμα. Κάτω απ’ την ίσαλο γραμμή.

Σε λίγο θα αποβιβαστούν και οι τελευταίοι τουρίστες.

Ναύτες! Θα μείνουμε μόνοι και πάλι.

Χωρίς φιλόξενες υποκρισίες.

Η μαύρη σημαία ας βγει και πάλι από το μπαούλο.

Σε δυο φεγγάρια βιράρουμε…

Αρόδο τα μπαλώματα και τα μερεμέτια.

Πεθύμησα τη μυρωδιά απ’ το κατράμι και τον κρύο αλμυρό αέρα και τον καφέ στο τσίγκινο κύπελλο.

Και τον Λόγο τον καθαρό… Εκείνον με την άγκυρα την κεντημένη στο στέρνο…

Σχόλια

  1. Το διαβάζω και χαίρομαι που το διαβάζω και χαίρομαι.

    (ασχολίαστον)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ασχολίαστον λοιπόν!

    (Αν και χαίρομαι ομού που χαίρομαι που χαίρεσαι που χαίρεσαι)

    (Εμ, δεν το άφηνα ασχόλιαστον;;;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου