Ας θάψουμε τους νεκρούς μας

«Τα καλύτερα κείμενα σου είναι οι νεκρολογίες» μου είχε πει πριν κάτι μήνες ο φίλος Στεφ. Τσ.
Ενιωσα ότι είχε δίκιο…
Και φοβήθηκα πολύ…
Στην Αμερική οι νεκρολογούντες διαπρέπουν. Εδώ το άθλημα δεν έχει ψωμί. Το Life-style μισεί τον θάνατο διότι το αναιρεί. Εκτός αν εγκαινιάσω το death-style και γίνω ο Κωστόπουλος των ‘00’s… Πράγμα που δεν φιλοδοξώ…
Κι επειδή δεν μπορώ ξαφνικά, στα 40φεύγα, να το γυρίσω στο χαζοχαρούμενο αποφάσισα άλλα πράγματα. Τα οποία ελπίζω να φανούν εκ καιρώ.
Δεν βιαζόμαστε!

Εχω κι ένα καινούργιο περιοδικό στα σκαριά. Κι ένα ακόμη που επανασχεδιάζεται. Κι ένα τρίτο που θα ανοίξουν φίλοι, εδώ στην πόλη.

Ελπίζω να μην πεθάνουν πολλοί ακόμη σημαντικοί φέτος!

Αυτά!

Κατά τ’ άλλα…
…Πως πάει το κίνημα;

Σχόλια

  1. Πάντως πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι θάνατοι έχουν κάτι το ανακουφιστικό, το "εξαγνιστικό". Και δεν εννοώ μόνο τον εξαγνισμό του νεκρού, ξέρετε τώρα "ο νεκρός δεδικαίωται", αλλά κυρίως των άλλων, των ζωντανών. Πολλές φορές χρειάζεται να πας σε μια καλή κηδεία για να βρείς δικαιολογία να κλάψεις για ότι χρόνια μαζεύεις. Όσο πιο δικός σου είναι ο νεκρός, όσο πιο νέος, όσο πιο άδικα τόσο περισσότερο σου επιτρέπεται το κλάμα.

    Μεγαλώνοντας στερήθηκα πολύ το γέλιο και το κλάμα. Και τα δυο στη σπαρταριστή τους μορφή, αυτά που πρέπει να τα κρύβεις κι αυτά που σε ανακουφίζουν όσο τίποτε άλλο.

    Άλλες φορές πάλι ένας θάνατος κλείνει ένα κύκλο και αισθάνεσαι ότι επαναφέρει τα πράγματα στην κανονική τους μορφή, πολλές φορές και σε καλύτερη. Ποιός ξέρει, ίσως κι ο δικός μας ο θάνατος να πρέπει να είναι έτσι.........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γαμάει το κίνημα φίλε. Γαμάει.

    Κι αν κάποιοι πεθάνουν απλά παίρνουμε σειρά.

    Ως τότε, βάλε τα γαλάζια σου σταράκια και πάμε. Μη τα δένεις ρε. ΠΑΜΕ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευκαιρία όμως εδωδά μαζί με τους νεκρούς, μετά μιάμιση τόσην ώρα, να κρύψω κι ένα καθαρό - καθαρότατο: ντρέπομαι τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου