Η σκατόφατσα


James Gandolfini

Η φάτσα του απόλυτου λεχρίτη. Ένα από τα μικρά κτηνάκια που αναφέρονται σε προηγούμενο ποστ. Η απανταχού της γης «ζαμπονόφατσα» του μέσου πολίτη που άλλοτε ονομάζεται «κοινή γνώμη» κι άλλοτε καίει βιβλία μπροστά στις κάμερες. Αλλοτε κομπαρσαρία σε ευτελείς Μπεν-χουριάδες, να σέρνεται πίσω από το Χέστον κι άλλοτε πρωταγωνιστής σε Ξι-μούβις και Ψι-τηλεοπτικές σειρές. Η «καθωσπρέπει» χυδαιόφατσά του απαραίτητος μαϊντανός στα Χολιγουντιανά σαπούνια. Ο τέλειος δούλος, «μπράβος», τραμπούκος, ανθυπογκάνγκστερ με το πεινασμένο μάτι. Αδιάφορος ηθοποιός, ούτε ατάλαντος ούτε ταλαντούχος. Με μικρές υποκριτικές ικανότητες –μέσα στη μούτα και την επανάληψη- αλλά χρήσιμος: Του φοράς χαβανέζικο πουκάμισο και γίνεται πολίτης του Μαϊάμι και συμμετέχει σε καλπονοθείες σε βάρος του Αλ Γκορ. Του φοράς μαύρο κουστουμάκι και γίνεται αρραβωνιάρης, κουμπάρος, νονός, μπατσάκος, ρουφιανάκος, εκτελεστής. Του φοράς το μεαλονοχίτωνο και γίνεται Βάφεν. Με λαδί κουστούμι είναι υφυπουργός του Σημίτη. Με ροζ πουκάμισο και μπλε γραβάτα, ορντινάτζα του Καραμανλή. Με ανοιχτό πουκάμισο και την τριχάρα στο στήθος, συνδικαλιστής, εργατοπατέρας. Παίζει άνετα και το ρόλο του Θεοφιλογιαννάκου, άμα λάχει. Με το κουμπούρι στο χέρι να εκτελεί «μαλλιάδες». Το φαντάζεσαι και ΜΑΤατζή να χουφτώνει «πουτανίτσες» αριστερίστριες. Ή προσωπάρχη σε πολυεθνική. Υπόδειγμα προσαρμοστικότητας. Το ταλέντο του ανεγκέφαλου. Με τη μέση επικίνδυνη φάτσα. Ο οπαδός του Μεγάλου Πίθηκα… Οποιος και να είναι αυτός.

Θαυμάσιος για χαρακτήρες που συνδυάζουν την προκλητικότητα (όταν φουσκώνει η τσέπη από το «σίδερο» ή το πορτοφόλι) με τη δειλία (όταν δεν φουσκώνει η τσέπη), τον μαξιμαλισμό του πάντρε-παντρόνε με την δουλοπρέπεια του καθυστερημένου λακέ.

Πρώην «σκυλάς» ο ίδιος –αν και επιχείρησε να σπουδάσει στο Rutgers University, θεός οίδε τι- μπήκε στη δουλειά από σπόντα. Επαιξε στο θέατρο κάτι ρολάκια και μετά βρήκε το ρόλο της ζωής του: τον μάτσο αγριομαλάκα Ιταλοαμερικάνο -Ανέστης Βλάχος, ένα πράγμα…- για να κάνει τη σούπερ επιτυχία με τους «Σοπράνος». Μια τηλεοπτική αηδία του HBO που ούτε καλτ δεν κατάφερε να γίνει.

Αν ήταν Ελληνας θα έπαιζε (και θα ήταν) Ελληνάρας, τσανακογλείφτης, με καδένα και σαγιονάρες με κάλτσα, θα διάβαζε απαρεγκλίτως ΕΣΠΡΕΣΣΟ και ΧΩΡΑ αλλά και ΚΕΡΔΟΣ μαζί, θα έκλανε περιμένοντας στο φανάρι και σκαλίζοντας τη μύτη του για να κολλήσει τη μύξα κάτω από το κάθισμα. Θα άκουγε μετά μανίας Τερζή και Ρέμο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα πήγαινε και στο Μέγαρο να δει την «κωλάρα» της κυρίας Β………… και να μιλήσει για μπίζνες με τον άντρα της.

Εμετός!


Ο ίδιος, ο κακομοίρης James Gandolfini, μπορεί να μην έχει καμιά σχέση με τα παραπάνω, αν και νομίζω ότι τα σκατά της ψυχής απεικονίζονται και στη μούρη σου (άσε που κάθε τρεις και δύο είναι μαζί με τα Βάφεν-Τρουπς στο Ιράκ για να τους ανεβάζει το ηθικό), εκείνο που εκπροσωπεί ως φάτσα όμως είναι ότι πιο επαχθές παράγει το ανθρώπινο είδος: του λεχρίτη της διπλανής πόρτας.

Επίσης δημοσιεύει εμετικά κείμενα όπως αυτό: Οι μπουγατσοκιμάδες ας αποφασίσουν: είναι Ιντιφάντα ή πορτοκαλάδα Φάντα; »

Σχόλια