Ακρη δεν έχει ο ουρανός...

γειά σου και σένα Μοναχικέ!




ΜΕ το θάνατο του Γιώργου Ζωγράφου φωτίστηκε παροδικά η ιστορία του «νέου κύματος», ενός μικρού και επίμονου κινήματος που διατηρεί ένα απόλυτα έντιμο χαρακτηριστικό: γερνάει υποδειγματικά.
O Ζωγράφος πάντοτε μου θύμιζε την περιγραφή μελλοντικών ηγετών της Ρώμης, όπως τους αποδίδει ο Ρόμπερτ Γκρέιβς στους σιβυλλικούς χρησμούς που ενσωματώνει στο «Εγώ, ο Κλαύδιος»: «Ενας φαλακρός με μακριά μαλλιά».
Επιπλέον συνειδητά μαυροντυμένος (μόνο σχετικά πρόσφατα τον είδα στο γυαλί με ένα λευκό πουκάμισο), σοβαρός και σεμνός, ανήκε απόλυτα στο χώρο του, στον καλλιεργημένο μικρόκοσμο των ανθρώπων που έζησαν μικροί στην Κατοχή και στον Εμφύλιο και χωρίς να γίνουν ένα με τους υπαρξιστές, σώθηκαν προσωπικά ενασχολούμενοι με την εξόρυξη των συναισθηματικών τους κοιτασμάτων.
Η φωνή του ταυτίστηκε με τραγούδια που ακολουθούσαν αυτό το αρχαίο ήθος, παρότι έμοιαζαν να συνοδεύουν άλλες, πιο τραχιές και δυνατές προσπάθειες.

OΤΑΝ μεσουρανούσαν, τους έφτανε η στιγμιαία αφή της φλόγας του πάλκου.Τιμούσαν το προσκήνιο και ζούσαν γιαυτό, είτε ως τραγουδιστές, είτε ως ηθοποιοί, είτε ως μίμοι ή ποιητές.
Oταν τα φώτα έσβηναν, κατέβαιναν στα σκαμνάκια των μπουάτ και γίνονταν ένα με τους θεατές.Πρέπει να τον συνάντησα καμιά δεκαριά φορές.Μήτε περί τέχνης μιλούσε, μήτε περί διαγραμμάτου.Και χαμογελούσε συχνά, παρά τις προφανείς δυσκολίες του βίου.

OΤΑΝ η μπόρα της δημοσιότητας παρήλθε, κανένας τους δεν προσπάθησε να κρατηθεί εναγωνίως στην επικαιρότητα, αλλάζοντας ύφος και τεχνοτροπία, διαδίδοντας διάφορα τερατικά περί κυκλωμάτων που τους έθαβαν.Μια μικρή αφοσιωμένη πελατεία, που συνεχώς φλέρταρε και με άλλες αγάπες, τους συνόδευε στα μικρά στέκια που παρέμειναν ανοιχτά.Το μεγάλο κοινό τους συναντούσε περισσότερο σε θρηνητικές ευκαιρίες.Πουλούσαν λίγη πραμάτεια, οι περισσότεροι έκαναν άλλες δουλειές.Πάντοτε με υποδειγματική ευγένεια.

ΦΥΣΙΚΑ, το αντίτιμο ήταν η μοναξιά, αυτό που όλοι τους έτρεμαν περισσότερο από το καθετί.Ακόμη κι αν είχαν μερικούς φίλους, δεν ήταν οπαδοί του κινητού, της καθημερινής κουβεντούλας και του κουτσομπολιού.Ετσι, ζούσαν σαν να μην υπήρχαν.Oλοένα και περισσότεροι περαστικοί δεν τους αναγνώριζαν, ή και αν τους αναγνώριζε κάποιος, ο διπλανός του, νεότερος, ρωτούσε «πώς τον είπαμε αυτόν;».Αλλά δεν ξοδεύτηκαν σε ιερεμιάδες και θρηνωδίες: ήταν σαφές ότι ο επερχόμενος αιώνας θα έκανε το κουμάντο του χωρίς αυτούς.

ΤO ζήτημα είναι ότι ο επερχόμενος αιώνας, όπως εξάλλου και ο προηγούμενος, σπανίως κάνει το κουμάντο του κλείνοντας μακροχρόνια συμβόλαια με τις λάμιες της σόουμπιζ, δηλαδή τη φήμη, την έκσταση και την κερδοφορία.

Πάνος Θεοδωρίδης

17/8/2005
ΚΑΝΑΒΑΤΣΟ

Σχόλια