Δώρο γεύσης


Όταν έχεις ζηλέψει τόσο φριχτά τα κείμενα του ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ σου είναι διπλά δύσκολο να γράψεις ένα κείμενο για τη Γεύση. Θα αρκεστώ λοιπόν σε ολίγα μόνο για την πρώτη, μετά από καιρό, επίσκεψή μου σε ένα «σκουφάτο» εστιατόριο, στο κοντινό μου (τι τύχη!) Squirrel στο Danai Beach Resort, πριν τη Νικήτη, στη Χαλκιδική.
Σ’ αυτόν τον Παράδεισο, ιδιοκτησία της οικογένειας Ρίφενσταλ, τα κλειδιά κατέχει ο Ερβέ Προνζάτο (Herve Pronzato). Ενας από τους πιο σπουδαίους σεφ της Ευρώπης και ίσως ο πιο σημαντικός από εκείνους που κατοικοεδρεύουν εδώ και λίγα χρόνια στην Ελλάδα. Ο Προνζάτο έχει περάσει από την Σπονδή, το St’astra, το δικό του Ruby Club και σε άλλα «σκουφάδικα».
Η μυρωδιά του πεύκου και της θάλασσας εξάγνισε τις αισθήσεις. Η κυριαρχία του λευκού. Οι θεατράλε φωτισμοί, τα σκοτεινά νερά του Τορωναίου. Τα δύο ευγενέστατα παιδιά, ένα αγόρι, ένα κορίτσι που μας περίμεναν στις σκάλες. Ευδαιμονία πριν καν καθίσεις στο τραπέζι. Και ύστερα οι κατάλογοι. Λιτοί. 7-8 πρώτα, 6 κυρίως πιάτα, 7 γλυκά… Όλα κι όλα! Χα! Αντε διάλεξε εσύ τώρα από τα «όλα κι όλα»!
Η ποικιλία με τα ψωμιά όχι μεγάλη. Εκείνο με παρμεζάνα καλύτερο, το άλλο με ελιές δεν ξέφευγε πολύ από ένα ελιόψωμο καλού αρτοποιείου.
Είχαμε ακούσει για την περίφημη σούπα αμυγδάλου και την πήραμε για πρώτο. Δεν είχαμε ακούσει για τον αστακό με χαβιάρι αλλά τον πήραμε επίσης. Πριν έλθουν αυτά μας σέρβιραν μια κρύα σούπα πεπόνι με μια μπάλα παγωμένο γιαούρτι για να μπούμε στο κλίμα. Και μπήκαμε. Και δεν το έφαγε ο γάϊδαρος!
Τα πρώτα πιάτα ήταν εκτός του κόσμου τούτου… Γευστικές εμπειρίες που δύσκολα περιγράφονται από έναν σχετικό-άσχετο όπως εγώ. Πανδαισία. Κύματα διαφορετικών γεύσεων σε κάθε πιρουνιά. Γεύσεις που ξεχώριζαν μέσα στο στόμα. Οι προσδοκίες μας για τη συνέχεια εκτοξεύτηκαν στα ύψη…
Ένα veal και μια γλώσσα (τα λέω απλά) ήταν τα κυρίως πιάτα.
Ενδιαφέροντα, ισορροπημένα, χωρίς βάθος και εξάρσεις. Η γλώσσα πολύ καλύτερη ίσως γιατί ήταν πιο κοντά στη Μεσόγειο. Δεν ήταν κακή και πάντως καλύτερη από το αδιάφορο veal.
Σορμπέ βερίκοκο με σαμπάνια για αλλαγή κεφαλαίου και ήλθε η ώρα για τα ΓΛΥΚΑ!
Τα βερίκοκα σε σος εξαιρετικά…
Το Palet με σοκολάτα και παστέλι από κακάο και μικρές παγωμένες μπάλες μέντας στο τέλος μας απόκαμε! Συνηθισμένος μετά από ένα καλό δείπνο, αντί καταλόγου, να ζητάω την «πιο σοκολατένια σοκολάτα που διαθέτετε», έπραξα το ίδιο. Και με έστειλαν αδιάβαστο! Εντελώς!
Μόνοι ήλθαμε, μόνοι καθίσαμε, μόνοι απολαύσαμε τις γεύσεις του Squirrel. Μια εμπειρία που ισοδυναμεί με συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής για δύο θεατές. Που στο τέλος ένιωσαν σχεδόν την ανάγκη να σηκωθούν και να χειροκροτήσουν αν ο ήχος από το πέλαγο μπροστά στα πόδια μας δεν το έκανε για λογαριασμό μας!
Εύγε!
(Οσο για το λογαριασμό; Ε, ας μην σας κάνω να ψάχνετε για καρδιοτονωτικά καλοκαιριάτικα! Πάντως δεν ήταν και για κεραυνοβόλο έμφραγμα. Το σίγουρο είναι ότι εμείς ούτε που σκεφτήκαμε το τσούξιμο που είχε ήδη περάσει στο μονοπατάκι προς την έξοδο του Danai Resort…)
Αν αξίζει να κάνεις –ως θνητός- ένα τέτοιο δώρο στον εαυτό σου; Και μάλιστα σε καιρούς δύσκολους;
Ναι! Αναμφισβήτητα το αξίζει. Όπως αξίζει το κάθε ταξίδι που κάνεις σε αυτή τη ζωή. Όπως αξίζει το να πας μια φορά να δεις Φόρμουλα 1. Όπως αξίζουν όλα τα πράγματα που σου ξυπνούν τις αισθήσεις.
Σίγουρα δεν είναι (κυριολεκτικά και μεταφορικά) για χόρταση!

Σχόλια