And the City is #1 (Εισαγωγή)

Με τις κινηματογραφικές ταινίες, είμαι από τα γεννοφάσκια μου πολύ αυστηρός. Για τους φίλους που με ξέρουν ένα «δεν ήταν κακή» είναι η υπέρτατη, από πλευράς μου, επιδοκιμασία. Ισως γιατί λατρεύω τόσο τον κινηματογράφο που θέλω να κρατώ τους υπερθετικούς ως μια τελευταία σφαίρα ή ένα υπέρλαμπρο πυροτέχνημα που θα το ρίξω μονάχα όταν ο ενθουσιασμός μου πατήσει τη σκανδάλη. Εχει συμβεί. Όχι μια και δύο φορές. Πολλές. Ελάχιστες όμως σε σχέση με τον αριθμό των ταινιών που έχω δει από το 1967 που, νομίζω, είδα για πρώτη φορά κινηματογράφο σε έναν θερινό στην Τούμπα. Λίγες και οι φορές που έχω απομείνει σχεδόν ολομόναχος στη σκοτεινή αίθουσα «ρουφώντας» και την τελευταία αράδα από τα credits του τέλους μια ταινίας. Το επίπεδο του ενθουσιασμού μου, προφανώς, δεν είχε πάντοτε να κάνει με την ποιότητα της ταινίας αλλά και την ηλικία, την εποχή και την προσωπική μου κατάσταση. Διαπιστώνω, έτσι, ότι έχω κατά καιρούς ρίξει πυροτεχνήματα και ανοίξει σαμπάνιες για ταινίες που πλέον δεν μου λένε τίποτα απολύτως. (Πριν συνεχίσω ας αναφέρω κάποιες από αυτές που έχω ξεσκαρτάρει και που σημάδεψαν την …αγωγή μου ως θεατή: «Καζαμπλάνκα», «Κυρία της Σαγκάης», «Αλίκη στις πόλεις», «Θυσία», «Αλλονζανφάν», «Φτερά του έρωτα», «Μεγάλος δικτάτορας», «Κλέφτης ποδηλάτων», «Αμέρικα – Αμέρικα», «Νύχτα των βρυκολάκων», «Νύχτες της Καμπίρια», «Κουρδιστό Πορτοκάλι», «Μπραζίλ», «Κατάσταση πολιορκίας», «Ανδαλουσιανός σκύλος», «Μπλέηντ Ράννερ», «Pulp Fiction», «Europa», «Ηρωας» και μερικές ακόμη που τώρα δεν μου έρχονται στο μυαλό…).

Τι ήταν αυτό που έκανε αυτές τις ταινίες να ξεχωρίζουν στον προσωπικό μου γαλαξία; Δεν είναι εύκολο να το πω. Στις περισσότερες δεν υπάρχει κάτι κοινό πέρα… Πέρα από τι; Πέρα από το ότι μου άνοιγαν μια εντελώς νέα προοπτική σε σχέση με το πώς αντιλαμβάνομαι τον κόσμο ή πως διατυπώνεται αυτό που αόριστα έχω αντιληφθεί ή υποψιάζομαι. Πέρα από την, κάθε φορά, αντίδρασή μου όπου για πολλή ώρα δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό που είδα ενώ τις επόμενες ώρες και ημέρες αισθάνομαι να βρίσκομαι υπό την επήρεια τους. (Να, τώρα για παράδειγμα, διακόπτω το γράψιμο και μιλάω και πάλι για την ταινία που είδαμε χθες…) Πέρα από την εικόνα της Πόλης, μια εικόνα που θαρρείς στις περισσότερες προβάλλεται από μέσα μου προς την οθόνη. Πέρα από τα χρώματα –ακόμη και στις ασπρόμαυρες- που ταυτίζονται, ανεξήγητα, με την χρωματική παλέτα των ονείρων μου.

Η μακροσκελής αυτή εισαγωγή έχει ως αιτία τα πυροτεχνήματα που θέλω να εκτοξεύσω. Πυροτεχνήματα επιπέδου Τελετής Εναρξης στην Καλογρέζα ή ανακοίνωση ανάληψης της Ολυμπιακής Διοργάνωσης: And the City is…”

Σχόλια