Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

And the City is #1 (Εισαγωγή)

Με τις κινηματογραφικές ταινίες, είμαι από τα γεννοφάσκια μου πολύ αυστηρός. Για τους φίλους που με ξέρουν ένα «δεν ήταν κακή» είναι η υπέρτατη, από πλευράς μου, επιδοκιμασία. Ισως γιατί λατρεύω τόσο τον κινηματογράφο που θέλω να κρατώ τους υπερθετικούς ως μια τελευταία σφαίρα ή ένα υπέρλαμπρο πυροτέχνημα που θα το ρίξω μονάχα όταν ο ενθουσιασμός μου πατήσει τη σκανδάλη. Εχει συμβεί. Όχι μια και δύο φορές. Πολλές. Ελάχιστες όμως σε σχέση με τον αριθμό των ταινιών που έχω δει από το 1967 που, νομίζω, είδα για πρώτη φορά κινηματογράφο σε έναν θερινό στην Τούμπα. Λίγες και οι φορές που έχω απομείνει σχεδόν ολομόναχος στη σκοτεινή αίθουσα «ρουφώντας» και την τελευταία αράδα από τα credits του τέλους μια ταινίας. Το επίπεδο του ενθουσιασμού μου, προφανώς, δεν είχε πάντοτε να κάνει με την ποιότητα της ταινίας αλλά και την ηλικία, την εποχή και την προσωπική μου κατάσταση. Διαπιστώνω, έτσι, ότι έχω κατά καιρούς ρίξει πυροτεχνήματα και ανοίξει σαμπάνιες για ταινίες που πλέον δεν μου λένε τίποτα απολύτως. (Πριν συνεχίσω ας αναφέρω κάποιες από αυτές που έχω ξεσκαρτάρει και που σημάδεψαν την …αγωγή μου ως θεατή: «Καζαμπλάνκα», «Κυρία της Σαγκάης», «Αλίκη στις πόλεις», «Θυσία», «Αλλονζανφάν», «Φτερά του έρωτα», «Μεγάλος δικτάτορας», «Κλέφτης ποδηλάτων», «Αμέρικα – Αμέρικα», «Νύχτα των βρυκολάκων», «Νύχτες της Καμπίρια», «Κουρδιστό Πορτοκάλι», «Μπραζίλ», «Κατάσταση πολιορκίας», «Ανδαλουσιανός σκύλος», «Μπλέηντ Ράννερ», «Pulp Fiction», «Europa», «Ηρωας» και μερικές ακόμη που τώρα δεν μου έρχονται στο μυαλό…).

Τι ήταν αυτό που έκανε αυτές τις ταινίες να ξεχωρίζουν στον προσωπικό μου γαλαξία; Δεν είναι εύκολο να το πω. Στις περισσότερες δεν υπάρχει κάτι κοινό πέρα… Πέρα από τι; Πέρα από το ότι μου άνοιγαν μια εντελώς νέα προοπτική σε σχέση με το πώς αντιλαμβάνομαι τον κόσμο ή πως διατυπώνεται αυτό που αόριστα έχω αντιληφθεί ή υποψιάζομαι. Πέρα από την, κάθε φορά, αντίδρασή μου όπου για πολλή ώρα δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό που είδα ενώ τις επόμενες ώρες και ημέρες αισθάνομαι να βρίσκομαι υπό την επήρεια τους. (Να, τώρα για παράδειγμα, διακόπτω το γράψιμο και μιλάω και πάλι για την ταινία που είδαμε χθες…) Πέρα από την εικόνα της Πόλης, μια εικόνα που θαρρείς στις περισσότερες προβάλλεται από μέσα μου προς την οθόνη. Πέρα από τα χρώματα –ακόμη και στις ασπρόμαυρες- που ταυτίζονται, ανεξήγητα, με την χρωματική παλέτα των ονείρων μου.

Η μακροσκελής αυτή εισαγωγή έχει ως αιτία τα πυροτεχνήματα που θέλω να εκτοξεύσω. Πυροτεχνήματα επιπέδου Τελετής Εναρξης στην Καλογρέζα ή ανακοίνωση ανάληψης της Ολυμπιακής Διοργάνωσης: And the City is…”

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…