Ενα post can save your life

Ημουν έτοιμος να γράψω ένα κείμενο που να εξηγεί τις αντιδράσεις μου για το γνωστό θέμα και το γνωστό άτομο (ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι υποχρεωμένος να θεωρεί γνωστό το θέμα, βεβαίως!) που θεωρεί ότι ο μόνος σκοπός της ζωής τους είναι το hate-mail & posting. Ηθελα να γράψω και το πόσο κολλητική είναι η βρωμιά και η χυδαιότητα και ότι οποιαδήποτε προσπάθεια άμυνας ή επίθεσης καταλήγει στο να βρωμίζεις εσύ ο ίδιος. Ηθελα να γράψω πολλά για τους ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ-«συναδέλφους» μου που όχι μόνο δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει δημοσιογραφία και δημόσια έκθεση αλλά επιλέγουν να φορέσουν προσωπεία για να πουν όσα και ο,τι δεν τολμούν να πουν στα Μέσα στα οποία εργάζονται. Κάτι που αν για τον οποιοδήποτε θα μπορούσε να είναι ανεκτό για τους έχοντες σχέση με την λεγόμενη 4η εξουσία είναι ότι πιο αποτρόπαιο μπορεί να σκεφτεί να κάνει κανείς. Με το «περίστροφο» του επαγγελματία γραφιά στην μέσα τσέπη δεν μπορείς να παριστάνεις την αθώα –έστω και προκλητική- πουλάδα. Δεν είναι απλώς άδικο είναι και άτιμο απέναντι σε εκείνον που το μόνο που έχει είναι το pc και ο «ερασιτεχνισμός» του. Γι αυτό και, για το συγκεκριμένο θέμα, το μένος μου που σε κάποιους μοιάζει εξωφρενικό. Αυτά ήθελα…
Μέχρι που έπεσα στο post του Δημήτρη Γλέζου. Δεν είναι απλά ότι έγραψε όλα όσα σκέφτομαι τους τελευταίους μήνες και μάλιστα πολύ καλύτερα από ότι –από έλλειψη ψυχραιμίας- θα τα έγραφα εγώ. Δεν είναι επειδή βάζει με δέκα κουβέντες τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Είναι ότι μου υπενθύμισε ότι οι καλές στιγμές της μπλογκόσφαιρας είναι πολύ περισσότερες από τις κακές, ότι τα πράγματα που έχω πάρει είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που με έχουν κάνει να αηδιάσω, να πονέσω, να ξεράσω, να ανησυχήσω, να απογοητευθώ. Και σίγουρα είναι πολύ περισσότερα από όσα έχω προσφέρει.
Και φυσικά δεν είναι μόνο εκείνα με τα οποία συμφωνώ ή νιώθω ότι με εκφράζουν, είναι –ίσως πολύ περισσότερο- εκείνα που μου είναι ξένα ή που προέρχονται από την απέναντι όχθη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το e-rooster blog!!! (Ναι καλά το διαβάσατε!!!) Μπορεί να με έχουν εξοργίσει όσο δεν παίρνει μερικές φορές. Μπορεί να με έχουν κάνει να σηκώνεται η τρίχα κάγκελο με τον φιλελεύθερο κυνισμό τους (δεν είναι πάντα έτσι όμως). Μπορεί να μου υποδεικνύουν έναν κόσμο που δεν μου αρέσει (όχι πάντα!) αλλά τουλάχιστον έχουν στραγγίξει το νιονιό τους για να το κάνουν (τόσο δογματικοί να μην ήταν!). Μου θυμίζουν επίσης μια κουβέντα που είχαμε με κάποιους φίλους εκδότες, διευθυντές και αρχισυντάκτες περιοδικών όπου λέγαμε ότι δεν υπάρχουν αξιόλογες «δεξιές» πένες στην Ελλάδα. Ε, λοιπόν υπάρχουν και πάρα υπάρχουν και δεν είναι «δεξιές» αλλά επιδέξια (νέο-)
φιλελεύθερες.
(Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι θα πάψουν να με βρίσκουν απέναντί τους. Ισα-ίσα. Με βοηθούν να ακονίζω το δικό μου πλαίσιο αρχών και ιδεών. Πάλι κερδισμένος δηλαδή).
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ακόμη και στα blog και πολύ περισσότερο στα παραδοσιακά μέσα. Πολλοί, ας πούμε, νομίζουν ότι έχω για ευαγγέλιο τα κείμενα του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου ή ακόμη και αυτά του Στάθη Σταυρόπουλου (οποία αντίφαση θα ήταν εκ μέρους μου!). Δεν είναι έτσι. Υπάρχουν κείμενά τους που τα διάβαζα και δεν μπορούσα να τα χωνέψω. Πολλές φορές, όχι λίγες. Λιγότερες με κείμενα του Καρκαγιάννη ή του Ξυδάκη ή του Γεωργελέ ή του Μπουκάλα ή του Μανδραβέλη ή του Δήμου. Αντίστοιχα έχω απολαύσει κείμενα του Κωστόπουλου…
Στα 20 –αισίως!- χρόνια σ’ αυτό το επάγγελμα, 18 στην πρωτεύουσα και 2 στην αυτό-εξορία της Θεσσαλονίκης, έχοντας περάσει από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της Κολοκοτρώνη, από τη Χρίστου Λαδά, την Φραγκοκλησιάς, το Μαρούσι και τον Νέο Κόσμο, -σήμερα στην Τσιμισκή- έχω πολλές νιώσει ανάλογα αισθήματα απώθησης και έλξης για άλλων κείμενα και υπογραφές. Τώρα τα περισσότερα κείμενα που εκτιμώ τα βρίσκω εδώ μέσα. Από τους μπλογκεράδες και τις μπλογκερούδες. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι μέσα από αυτές και αυτούς θα συνεχιστεί η περιπέτεια της δημόσιας γραφής. Ηδη έχουν αρχίσει να επηρεάζουν τα έντυπα κείμενα. Αύριο θα αλλάξουν τις ίδιες τις εφημερίδες και τα περιοδικά.
Αν κάποιοι από τους παλιούς, του χαρτιού, τους θεωρούν ανταγωνιστικούς τόσο το χειρότερο γι αυτούς. Ας φρόντιζαν να εξελίξουν το επάγγελμα τους νωρίτερα!
Και για να κλείσω από εκεί που άρχισα: νομίζω ότι έχω πέσει σε πολλά από τα «παραπτώματα» που αναφέρει ο Δημήτρης Γλέζος και ίσως και σε άλλα που δεν τα αναφέρει. Γι’ αυτό και θα ανατρέχω πιο συχνά στο post του. Ως μπούσουλα στο υπόλοιπο ταξίδι…

Update: Εξίσου σημαντικός ο διάλογος κάτω απο το post.

Σχόλια