Πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως post-αρισμένοι…


Χάρηκα διαβάζοντας τη συνέντευξη του Γιάννη Αγγελάκα στους SCHOOLIGANS –μακράν το καλύτερο ένθετο στο σύνολο του κυριακάτικου Τύπου. Χαίρομαι που ο Αγγελάκας ζει σε αυτή την πόλη, όπως χαίρομαι που ζει εδώ και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και ένα σωρό άλλοι, ονόματα τώρα δεν έχει σημασία να πω.

Μου θύμισε εκείνη τη συναυλία στο Λυκαβηττό με τον πετροπόλεμο των «μέσα» με τους «έξω». Τις μέρες που έχει υγρασία, δηλαδή τις 256 από τις 365 μέρες του χρόνου, πονάω από τον τσιμεντόλιθο που είχα φάει στην κλείδα. Μου θύμισε πολλά ακόμη. Κυρίως ότι τα παιδιά «με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα» υπάρχουν ακόμη και πέραν αυτών που τους έκαναν στιχάκια.

Όπως έχω χαρεί και με τον «διάλογο» που έχει ανοίξει ανάμεσα στους «έντυπους» και τους «ηλεκτρονικούς» κι ας ξέρω ότι βρωμάει μπαρούτι και ότι σύντομα θα μετατραπεί σε μάχη χαρακωμάτων. Αλίμονο σε όποιους από εμάς βρισκόμαστε να πατάμε σε δύο βάρκες. Θα πέσουμε νεκροί από «φίλια» πυρά. Δεν είναι άσχημο τέλος είναι λίγο άδικο όμως. Τα ήθελε όμως ο κώλος μας. Ευτυχώς αυτός ο κόσμος είναι ακόμη είτε με τον Καίσαρα είτε με το Θεό.

Παρ’ όλα αυτά χάρηκα για μια ακόμη φορά που ο Σ.Τς. έγραψε για καλά λόγια για φίλους. Όπως πριν λίγο καιρό και ο Ν.Ξ. Κείμενα επαινετικά που όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι απευθύνονται σε ένα κοινό που ουδεμία σχέση έχει με την λεγ(ά)μενη blog-ό-σφαιρα. Διαφορετικά μπορεί να συμβάλλουν στη δημιουργία ενός ιδιότυπου σταρ-σίστεμ με περίεργα αποτελέσματα.

Αν κάτι με ενοχλεί είναι η όλο και διογκούμενη αυτοαναφορικότητα της blog-ό-σφαιρας. Δεν υπάρχει πιο άτιμο πράγμα και πιο ύπουλο. Αν είναι να χαθεί η μάχη εκεί ακριβώς θα χαθεί. Στο να μας παρασύρουν να μιλάμε μέσα από το μέσο για το μέσο. Ο «αυτισμός» του Μέσου –του κάθε Μέσου- δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, δεν παύει όμως να είναι από τα πιο νοσηρά. Θέλει κατεβατά ολόκληρα για να αναλυθεί το θέμα.


Εκείνο που φοβάμαι είναι ότι σύντομα θα αποκτήσουμε και blog-ο-κριτικούς με ανάλογες στήλες σε εφημερίδες. («Φοβάμαι» τρόπος του λέγειν! Πλάκα θα έχει!)

Διευκρίνιση (άκρως απαραίτητη αν και η διατύπωση δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες): Το «με ανάλογες στήλες σε εφημερίδες» έχει σημασία διότι αφορά τους «άβρεχτους», τους «έξω από το χορό» πους ως συνήθως «πολλά τραγούδια λένε».


Στο μεταξύ, μετά τα trolls, τους blog-ο-αυνάνες και εκείνους που μη έχοντας τίποτα δικό τους να καταθέσουν ετεροφωτίζονται γράφοντας, σχεδόν αποκλειστικά, δηλητηριώδη σχόλια για τους διπλανούς τους , νέα κρούσματα ηλεκτρο-χουλιγανισμού έκαναν την εμφάνισή τους. Το χειρότερο ήταν αυτό: H επέλαση των "μπλογκοτραμπούκων" στο «Υπάρχουμε….. Συνυπάρχουμε;».

Όμως όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Θα έρθουν και χειρότερα…

Ούτε χάρηκα ούτε λυπήθηκα που ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πολιτικά πειράματα της εποχής μας βούλιαξε στα ρηχά του κοινοβουλευτικού μας συστήματος. Ο κρυφο-σεχταριστής εαυτός μου δεν με άφησε να λυπηθώ επαναλαμβάνοντας το ξεχασμένο «αν ο λαός δεν νιώσει το κνούτο του αφεντικού να του χαράζει τα πλευρά δεν πρόκειται να ξεσηκωθεί!». Αθλιες σκέψεις σε ακόμη πιο άθλιες εποχές. Όταν όμως έχεις μάθε επί χρόνια να ζεις στο ρυθμό του «ό,τι φάμε , ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» είναι πολύ δύσκολο να αλλάξεις μυαλά.

Ξανά με τους SCHOOLIGANS: μ’ αρέσει που με τις επιστολές που δημοσιεύουν εκεί –όπως και με πολλά blogs που διαβάζω- ξεχνώ αυτά που (νομίζω ότι) ήξερα. Μεγάλη χαρά να βλέπεις τους καινούργιους να σε ξεπερνούν. Αυτό το συναίσθημα είναι σχετικά νεοαποκτηθέν. Και χαίρομαι διπλά που το έχω αποκτήσει. Αλλοι, πολύ μεγαλύτεροι και σαφώς πιο «μπαρουτοκαπνισμένοι» από εμένα ούτε καν διανοούνται ότι υπάρχει. Οι δυστυχείς… (Εχω υποσχεθεί σε φίλους να μην εξαπολύσω επίθεση. Κι ας με τρώει το …ποντίκι μου. Τηρώ τις υποσχέσεις μου. Συνήθως!).

Εχω πολλά να γράψω ακόμη αλλά προτιμώ να βυθιστώ στην Αχρωματοψία της Επανάστασης…

Αυτά αυτής της Κυριακής!




Σχόλια

  1. Πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις σου για τα τεκμαινόμενα στα blogs.
    Προσωπικά πιστεύω ότι το ελληνικό blogging αντέχει να περάσει κάποιες "παιδικές ασθένειες" μέχρι να αποκτήσει τα αντισώματα που θα το δυναμώσουν. Ας ευχηθούμε να είναι μια απλή ιλαρά ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ditto.

    Ξεκινάει σιγά-σιγά το μαλλιοτράβηγμα με τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Και φαίνεται ότι πρωταγωνιστές στην κόντρα θα είστε εσείς οι δημοσιογράφοι-cum-bloggers. Όπως άλλωστε συνέβη, σε γενικές γραμμές, με την πολιτική μπλογκόσφαιρα στην Αμερική (Josh Marshall, Jeff Jarvis, Ana Marie Cox, Andrew Sullivan - μέχρι και το Drudge μπορείς να βάλεις σ'αυτή την κατηγορία). Είναι λογικό.

    Όσο για την αυτοαναφορικότητα, νομίζω ότι για όλα φταίνε ο διαδρασιολόγος vrypan κι ο μπλογκοκριτικός dystropoppygus =)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σωστές οι παρατηρήσεις θέλω να σταθώ όμως μόνο στο Schooligan. Εξαιρετική δουλειά, το διαβάζω και ξανα βιώνω τα μαθητικά μου χρόνια. Ξανα θυμάμαι τις αγωνίες και τα όνειρα που έκανα μικρός. Όσο για τη συνέντευξη του Αγγελάκα ήταν η πιο χορταστική που έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Απολαυστικότατη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ditto
    Δεν ανησυχω καθολου για τους blog-ο-κριτικούς, συμφωνω μαζι σου (Πλάκα θα έχει! και εκτος αυτου τα blogs μπορει να ειναι ημερολογια αλλα ειναι και "ανοιχτα" στο web οποτε περιμενεις και την κριτικη.

    Οσο για τα ΜΜΕ δεν ειναι τυχαιο που οι βρετανικες τουλαχιστον εφημεριδες (αυτες ξερω) εχουν αρχισει να εχουν blogs
    Oσο για μενα η ενημερωση μου για τα Ελληνικα Δρωμενα αρχιζει και "τελειωνει συνηθως" στα blogs.

    e-hooligans.......ε!! μπορα ειναι θα περασει - ανωδυνα ελπιζω-.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου