Κοινές σκέψεις, άλλες εικόνες, άλλα σύμπαντα


Πίσω από τις γρίλιες;

(Τώρα που βγήκα απο την "αγορά" και είμαι σε ένα μέρος χωρίς κοράκια αλλά μόνο με γλάρους, μπορώ να γράψω το παρακάτω κείμενο)

Είναι φορές που λες "αυτές είναι και οι δικές μου σκέψεις, έχουν το ίδιο χρώμα, την ίδια γεύση, την ίδια οσμή". Και ζηλεύεις φριχτά. Και την ίδια στιγμή χαίρεσαι που τις διαβάζεις αλλού με άλλες εικόνες. Γιατί, δεν μπορεί, είναι καλό να κάνεις τις ίδιες σκέψεις με άλλους. Με οποιονδήποτε. Πόσο μάλλον με εκείνους που εκτιμάς και σέβεσαι κι αγαπάς και θεωρείς οτι πορεύεσαι μαζί τους χρόνια ολόκληρα, σε άλλα σύμπαντα. Αλλά τι σημασία έχει; Γιατί θα έπρεπε να είμαστε απο το ίδιο σύμπαν;
Οχι να έχεις τις ίδιες ιδέες. Αυτό είναι άλλο. Να κάνεις τις ίδιες σκέψεις για το που πατάς. Για το ΠΩΣ πατάς.
Να σκέφτεσαι "Γιατί η Ελλάδα δεν είναι Αμερική, είναι χωριό. Για έναν ρωτάς και τους μαθαίνεις όλους" κι όχι απλά να το σκέφτεσαι, να το ξέρεις. Ασχετα που και η Αμερική που την έζησα, κι αυτή ένα χωριό είναι.
'Η πάλι όλη αυτή η συζήτηση για την ανωνυμία. Οσοι την υπερασπίζονται δεν κάνουν την ίδια με την παραπάνω σκέψη. Νομίζουν οτι κρύβονται πίσω απο τη μάσκα. και η ανωνυμία μια μάσκα είναι στο μικρό μας χωριό. Τώρα που τους μάθαμε όλους και όλες τι έγινε δηλαδή; Χάθηκε η μαγεία; Χαρά στο πράγμα!

Λες και στο GALAXY που τα πίναμε γνωστοί άγνωστοι δίπλα δίπλα δεν ξέραμε. 'Η στο Plus Soda ή οπουδήποτε.

Και γυρίζεις σελίδα...

Και διαβάζεις κι άλλες σκέψεις σου, αλλού απο άλλον, εξίσου αγαπημένο. (Οχι εξίσου. Διαφορετικά. Με άλλες κοινές ρίζες).

"Αλλά οργίζομαι με θλίψη (που κάνει την οργή άτονη)

για άλλους, ανθρώπους σημαντικούς, που τους αναγκάζουν οι φιρφιρίκοι να απολογούνται για τη σχέση τους με το σπουδαίο, ή να ντρέπονται για αυτήν και να την κρύβουν.

Πλην όμως ακόμα κι έτσι (προσώρας έτσι) οι μετέχοντες του σπουδαίου είναι που θα νικήσουν. Αυτοί είναι που θα κατορθώσουν τα σημαντικά, αυτοί είναι που γράφουν τη νέα ποίηση στην έρευνα, στις τέχνες και την πολιτική. Χορογραφίες χειρογράφων οι ζωές τους, αυτοί

βιάζονται, δεν έχουν ώρα για προσευχές στην άργητα, οι καιροί ου μενετοί, τους περιμένουν τα αστέρια.

***

Σ' εμάς μένει να τους φρουρούμε. Να φυλάμε σκοπιά γύρω απ' όσους έχουν σχέση με το σπουδαίο. Να κρατάμε ευρύ κατά το δυνατόν και καθαρόν τον ζωτικό χώρο γύρω απ' τους καλλιτέχνες και τους επιστήμονες, που έχουν στην έννοια τους τους καλούς ανθρώπους της εργασίας. Εμείς πρέπει να φυλάμε λύκοι

γύρω απ' τους σπουδαστές και τους πάσης φύσεως πιτσιρικάδες που δικαιούνται όλοι αντίδωρο απ' την πόλη, τέτοια είναι η δουλειά μας -σαφώς ορισμένη".

Και λες, ναι.

Κάτι συμβαίνει. Χρόνια τώρα ήταν απο κάτω. Κρυμμένο. Ωρα να βγει στο φως... Αλλιώς θα συνεχίσουμε να βγαίνουμε όπως σε κάθε πανσέληνο και θα κάνουμε "Οουουουουουουου!". Κι εκείνοι, οι "Πίσω απο τις Γρίλιες" θα σκιάζονται πιο πολύ...

Τι καλό Σαββατοκύριακο!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Ο Αρχιδάμπουρας