Αλλο πράγμα;

Μελαγχολικός απολογισμός με τον αυτόματο πιλότο να γράφει ο,τι του υπαγορεύω…

Τα περιοδικά καταπίνουν το χρόνο μου. Τον ελάχιστο που μου απομένει μέσα στην ημέρα τον αφιερώνω στους γιους μου. Ξεκλέβω λεπτά της ώρας για να διαβάσω κάποιον φίλο. Δευτερόλεπτα για να μιλήσω με κάποιον άλλον. Δεν πήρα χαμπάρι ούτε ότι ο Τρελοπίθηκας άλλαξε URL. Πέρσι βγάζαμε μαζί ένα άλλο περιοδικό και ήμασταν απίστευτες ώρες μαζί. Διανύω καθημερινά 150 χιλιόμετρα υποστηρίζοντας την επιλογή μου να πάρω τα «όρη και τα βουνά» για να βρίσκομαι στο κέντρο της πόλης και να (αρχι)συντάσσω τα (αρχι)ασύντακτα. Δεν πίνω. Καπνίζω 75 τσιγάρα την ημέρα. Ο πατέρας του κολλητού μου –του μοναδικού που μου απόμεινε από εκείνους τους προ 15 ετίας- κάνει εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς αύριο κι εγώ στέλνω χαζά sms «pos ta pas; se ehw egnoia”. Πώς να τα πάει; Εγώ πως τα πάω; Η δημοσιογραφίλα 20 χρόνων μπαίνει στα νύχια και τ’ ανάβει, χρόνια στα ρούχα το παλιόλαδο μυρίζει. Και τα ταξίδια λίγα. Μόνο μια απο-ΓΗ-ωση εκάστη Κυριακή. Κι ύστερα κουβέντες για τη μαύρη εποχή και «όλα μαύρα γύρω μας». Λες και πριν 5 και 10 και 15 χρόνια ήταν άσπρα. Το ίδιο σκατά ήταν μόνο που ήμασταν νεώτεροι και κάναμε τα μαύρα άσπρα (ή έστω κάναμε τα μαύρα. Σκέτα. Με τζιβάνες φτιαγμένες από τις κάρτες των επιχειρηματιών που μας περιτριγύριζαν). Σπάγαμε και κανέναν στο ξύλο χωρίς να φοβόμαστε τη ρετσινιά να μας πουν Κούγιες. Τώρα υπερασπιζόμαστε τα «όρη και τα άγρια βουνά» ελπίζοντας ότι κάποτε θα πάρουν αξία και συζητάμε για την ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ (εδώ γελάνε!). Επίσης κάνουμε ασκήσεις αυτόματης γραφής μπας και καταφέρουμε να ανταγωνιστούμε κάτι Πιτσιρίκους. Υστερα ζοχαδιαζόμαστε και για να μην πάρουμε εφτά κούτες procto-cinalar, τα χώνουμε σε κάτι άλλους πιτσιρικάδες που ανακαλύπτουν το φύλο τους, τις ιδεολογίες του περασμένου και προπερασμένου αιώνα και ζηλεύουμε τον ενθουσιασμό τους περιμένοντας το πότε θα φάνε τα μούτρα τους να ησυχάσουν. Λες και από εμάς εξαρτάται. Εμείς και καριέρα κάναμε και τις τάσεις αυτοκτονίας ξεπεράσαμε και τις σημαίες τις τοποθετήσαμε στα μπαούλα και παιδιά γεννήσαμε και τα μούτρα μας ξανα-ματα-φαγάμε…. Τι άλλο;

Στο μεταξύ εύχομαι όταν γεράσω να γίνω σαν τον Χακίμ Μπέι. Τον μόνο νέο-ιδεολόγο του αναρχισμού που αξίζει να διαβάζει κανείς. Και πίνω κάθε μέρα ένα σφηνάκι ρακί και φτιάχνω μουσικές για πρωινά καφέ της Θεσσαλονίκης. Και αν πάει καλά η δουλειά θα φτιάχνω και για ηλιοβασιλέματα στη Νίκης. Και ποιος ξέρει; Μπορεί στα 52 να κάνω τον DJ στον Αρμενιστή. Διότι ΤΟΤΕ αξίζει να κάνεις τον DJ όταν τα πάθη σου δεν είναι μπερδεμένα και δεν χαζεύεις τα κωλαράκια που λικνίζονται υπό τους ήχους της μουσικής που επιλέγεις και δεν ποζάρεις. Μέχρι τότε όλα είναι μια πόζα. Μια πρόζα. Μια πρέζα. Μια πρίζα…

Η αυτόματη γραφή τα έφτυσε κάπου εδώ…

(Α, κι έχω λυσσάξει να μάθω ποιος είναι ο κ.Καθηγητής του Πιτσιρίκου)

Αυτά για σήμερα!



Σχόλια