Και εμείς σε αγαπάμε ρε φίλε…

Διάβασε το Μια Κόκκινη Ημέρα ο φίλος, συνάδελφος και σύντροφος Θανάσης Βικόπουλος και μου έστειλε κείμενό του που προσυπογράφω και αναρτώ στο Gloria Mundi:

Αντίο φίλε…

Εμείς τα παιδιά του ’80 σαν μιλάγαμε για μεγάλους παίχτες αναφερόμασταν σε αυτούς που μπορούσαν να περάσουν μια άμυνα μόνοι τους και έβαζαν γκολ σε κενή εστία με τακουνάκι. Σε αυτούς που δεν περίμεναν να γίνει το σκορ 4-0 για να αρχίσουν τα «μαγικά», αλλά με τα μαγικά έβρισκαν δίχτυα στο 0-0 όταν ένα ολόκληρο γήπεδο έτρωγε νύχια (από χέρια και πόδια παρακαλώ).

Και ύστερα ήρθε το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο κάποιων ολλανδών, και οι μάγοι άρχισαν να χάνονται. Οι ενδεκάδες με παίχτες τρεχαντήρια διαδέχονταν η μία την άλλη αλλά αν ρωτήσεις ποιον θυμούνται από όλους αυτούς που έπαιξαν ποδόσφαιρο εντός ορίων λογικής, κανείς δεν θυμάται.

Και εκεί στις κερκίδες νιώσαμε ότι γεράσαμε. Ναι, γεράσαμε βλέποντας ένα ποδόσφαιρο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της σύγχρονης καπιταλιστικής αγοράς που ζητούσε πειθαρχία και παραγωγή, πολλή παραγωγή, όσο το δυνατόν περισσότερη. Οι κυριακάτικοι ήρωες έπαψαν να μας διασκεδάζουν καθώς εφήρμοζαν στον χλοοτάπητα μέτρα σχεδιασμένα στο χαρτί και όχι στο μυαλό του παίχτη που αυτοσχεδιάζει. Όποιος έκανε το κάτι παραπάνω γυάλιζε τον πάγκο, αλλά εμείς μάθαμε να πηγαίνουμε στο γήπεδο για να δούμε το κάτι παραπάνω που μας στερούσε η καθημερινότητα.

Ένας γλυκός ακροατής είπε προχθές σε κάποιο ραδιόφωνο των Αθηνών: «Όταν ο Δεληκάρης έφυγε από τον Ολυμπιακό για να πάει στον Παναθηναϊκό πικράθηκαν αλλά δεν έκλαψα. Για το αντίο του Τζιοβάνι όμως έκλαψα πολύ».

Ένας άνθρωπος που θυμάται τη μεταγραφή του Δεληκάρη από το Λιμάνι στη Λεωφόρο είναι το λιγότερο 40 χρόνων κι όμως έκλαψε, όπως πολλοί από εμάς. Και να σας πω γιατί.

Γιατί ο Τζιοβάνι θα ήταν το πιο δυσεύρετο χαρτάκι με ποδοσφαιριστές από αυτά που μαζεύαμε πιτσιρικάδες.

Γιατί ο Τζιοβάνι είναι αυτός που θα μας έκανε να τρέξουμε Δευτέρα πρωί στο δημοτικό και να πούμε στον μπροστινό μας: «Ρε κουρέλα; Έχετε παίχτη που βάζει γκολ από το κέντρο;»

Γιατί ο Τζιοβάνι δε φοβήθηκε την Νιουκάστλ και από βραδύς πήγε να φτιάξει τα δόντια σαν να έλεγε στους ψωροάγγλους, «γραμμένους σας έχω. Έτσι κι αλλιώς θα σας σκίσω αύριο».

Γιατί ο Τζιοβάνι ήταν ο παίχτης που ερχόταν στο μυαλό μας τα τελευταία έξι χρόνια όταν στην παραλία παίζαμε μπάλα και κανείς δεν ήθελα να κρατήσει άμυνα.

Γιατί μίλησε μόνο μία φορά ελληνικά, στο μεγάλο αντίο στο Καραϊσκάκη, αλλά είπε την πιο γλυκιά κουβέντα του κόσμου: «Σας αγαπώ όλους».

Και εμείς σε αγαπάμε ρε φίλε…και εμείς”.

Θ.Β.



Σχόλια