Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στο καλό σύντροφε!




Τον Χαρίλαο τον είδα τελευταία φορά στην κηδεία του Τίτου. Καθόταν απέναντί μου, σε μια καρέκλα, δίπλα στο ψαλτήρι. Στο πλάι του παραταγμένα τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Ορθιοι. Πιο πέρα τα μέλη του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Πιο πέρα ο κόσμος. Και στη μέση το φέρετρο του συντρόφου του. Η λειτουργία δεν είχε αρχίσει. Κάποιος από το Κόμμα πηγαίνει κοντά στον Τίτο, τραβάει τις εικόνες στην άκρη, κοντά στα πόδια, και απλώνει την Κόκκινη σημαία πάνω στο φέρετρο. Γίνεται ένα ψιλοσούσουρο. Ενας καντηλανάφτης επιχειρεί να τον αποτρέψει. «Εδώ είναι εκκλησία» ψιθυρίζει. Τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου κάνουν μερικά βήματα μπροστά. Ο καντηλανάφτης φεύγει από εκεί που ‘ρθε. Ο Χαρίλαος κάνει ένα νεύμα. Οι εικόνες ξαναμπαίνουν στη θέση τους. Πάνω στην κόκκινη σημαία. Η λειτουργία αρχίζει. Ο Χαρίλαος δεν αποσύρει ούτε στιγμή το βλέμμα του από το φέρετρο του φίλου του. Ούτε στιγμή… Μονάχα μια στιγμή. Σηκώνει τα μάτια του ψηλά. Στο Παντοκράτορα. Οσο άντεξα, άντεξα. Πηγαίνω πίσω, στα στασίδια και αφήνομαι σε ποτάμια δακρύων. Δεν ξέρω ακόμη για τι πρωτοέκλαιγα. Για τον Τίτο, το αίμα μου που έφευγε; Για λογαριασμό του γιου μου του Τίτου που δεν πρόκανε να τον γνωρίσει; Για την ανάμνηση της πρώτης μου μέρας στο Κόμμα –δώδεκα χρονώ παιδάκι ήμουν- όταν γνώρισα, την ίδια ημέρα τον Χαρίλαο; Για όλους μου τους συντρόφους, ζωντανούς και πεθαμένους; Για την ημέρα που γυρίσαμε με την αδελφή μου από το Φεστιβάλ στο Περιστέρι, νύχτα, περασμένα μεσάνυχτα, εγώ 16 κι εκείνη μόλις έξι χρονών, μέσα στις λάσπες με μια κόκκινη σημαία δυο φορές όσο το μπόι μου; Για τις ημέρες μας στην Αμερική, όταν ιδρύαμε στη Νέα Υόρκη την οργάνωση της ΚΝΕ; Για τον Χαρίλαο που είχε συμφιλιωθεί με το θάνατο, ίσως και με τον Θεό;
Όταν ξανακοίταξα, ο Χαρίλαος ήταν όρθιος. Στητός σαν πλατάνι. Στην πρώτη γραμμή. Βγήκαμε έξω στο φως. Πήρα ανάσα. Γέμισα αέρα και κουράγιο. Για πολλά χρόνια. Τον έχω ακόμη εκείνον τον αέρα μέσα στα πνευμόνια μου. Και θα τον έχω μέχρι να βγει, κάποτε, η τελευταία μου ανάσα.
Ο Χαρίλαος έφυγε την ίδια ημέρα που χτύπησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη. 22 Μαΐου. Πάντοτε μας συνόδευε η μεταφυσική των συμπτώσεων. Ακόμα και στα πιο ξύλινα, στα πιο άκαμπτα, στα πιο τετράγωνα, υλιστικά μας χρόνια. Και πάντοτε ρίχναμε μια ματιά στον Παντοκράτορα.

Ισως γιατί περάσαμε ολόκληρη τη ζωή μας δίπλα στο Θάνατο…
Ισως γιατί πάντοτε ξέραμε ότι είναι άνιση και η πάλη και ο αγώνας…

Ακόμη κι εμείς που «προσκυνήσαμε» τον νικητή.
Κυρίως εμείς! Οι «δηλωσίες»!


Update 1:Θυμόμαστε και τιμάμε τους σπουδαίους, ακόμη κι αν διαφωνήσαμε, αν συγκρουστήκαμε, αν –υποτίθεται- τους ξεπεράσαμε.
Θυμόμαστε τους Καπετάνιους αυτού του ξερόβραχου στη μέση της θάλασσας:
Αντίο καπετάνιο.... και Αντίο σ’ έναν σπουδαίο ηγέτη

Update 2:

«Να με θάψουν στον Αϊ-Λια...»

«ΕΠΕΙΔΗ είμαστε άνθρωποι και υπάρχει το βιολογικό τέλος, δε θέλω παράτες.

Θέλω να με πάνε στο χωριό που γεννήθηκα.

Να με θάψουν στον Αϊ-Λια.

Για τα έξοδα έχω φροντίσει να υπάρχουν.

Δε θέλω να επιβαρυνθεί κανένας.(...).

Oικονομικά, ό,τι είχα το διέθεσα στο κόμμα (...).

Τα αντικείμενα που υπάρχουν στο σπίτι θα μείνουν στο κόμμα.

Στο Κομμουνιστικό Κόμμα, βέβαια.

Γιατί, αν το φέρει ο διάβολος - δε θέλω να το πιστέψω - και έχει την τύχη άλλων κομμάτων, είτε να αλλάξει όνομα είτε πρόγραμμα, το λέω κατηγορηματικά: ζητώ την ανάκληση και ακύρωση των συμβολαίων δωρεάς και να πάνε όλα στο «Σπίτι του Αγωνιστή».

Θέλω να είμαι σ’ αυτό κατηγορηματικός και το λέω τώρα σαν μαρτυρία.

Γιατί αυτά εγώ τα άφησα στο ΚΚΕ και όχι σε κάποιο άλλο “ερζάτς”».

(Χρ. Θεοχαράτος, «Χαρίλαος Φλωράκης και λαϊκό κίνημα», σελ. 42).



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…