Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στο καλό σύντροφε!




Τον Χαρίλαο τον είδα τελευταία φορά στην κηδεία του Τίτου. Καθόταν απέναντί μου, σε μια καρέκλα, δίπλα στο ψαλτήρι. Στο πλάι του παραταγμένα τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Ορθιοι. Πιο πέρα τα μέλη του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Πιο πέρα ο κόσμος. Και στη μέση το φέρετρο του συντρόφου του. Η λειτουργία δεν είχε αρχίσει. Κάποιος από το Κόμμα πηγαίνει κοντά στον Τίτο, τραβάει τις εικόνες στην άκρη, κοντά στα πόδια, και απλώνει την Κόκκινη σημαία πάνω στο φέρετρο. Γίνεται ένα ψιλοσούσουρο. Ενας καντηλανάφτης επιχειρεί να τον αποτρέψει. «Εδώ είναι εκκλησία» ψιθυρίζει. Τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου κάνουν μερικά βήματα μπροστά. Ο καντηλανάφτης φεύγει από εκεί που ‘ρθε. Ο Χαρίλαος κάνει ένα νεύμα. Οι εικόνες ξαναμπαίνουν στη θέση τους. Πάνω στην κόκκινη σημαία. Η λειτουργία αρχίζει. Ο Χαρίλαος δεν αποσύρει ούτε στιγμή το βλέμμα του από το φέρετρο του φίλου του. Ούτε στιγμή… Μονάχα μια στιγμή. Σηκώνει τα μάτια του ψηλά. Στο Παντοκράτορα. Οσο άντεξα, άντεξα. Πηγαίνω πίσω, στα στασίδια και αφήνομαι σε ποτάμια δακρύων. Δεν ξέρω ακόμη για τι πρωτοέκλαιγα. Για τον Τίτο, το αίμα μου που έφευγε; Για λογαριασμό του γιου μου του Τίτου που δεν πρόκανε να τον γνωρίσει; Για την ανάμνηση της πρώτης μου μέρας στο Κόμμα –δώδεκα χρονώ παιδάκι ήμουν- όταν γνώρισα, την ίδια ημέρα τον Χαρίλαο; Για όλους μου τους συντρόφους, ζωντανούς και πεθαμένους; Για την ημέρα που γυρίσαμε με την αδελφή μου από το Φεστιβάλ στο Περιστέρι, νύχτα, περασμένα μεσάνυχτα, εγώ 16 κι εκείνη μόλις έξι χρονών, μέσα στις λάσπες με μια κόκκινη σημαία δυο φορές όσο το μπόι μου; Για τις ημέρες μας στην Αμερική, όταν ιδρύαμε στη Νέα Υόρκη την οργάνωση της ΚΝΕ; Για τον Χαρίλαο που είχε συμφιλιωθεί με το θάνατο, ίσως και με τον Θεό;
Όταν ξανακοίταξα, ο Χαρίλαος ήταν όρθιος. Στητός σαν πλατάνι. Στην πρώτη γραμμή. Βγήκαμε έξω στο φως. Πήρα ανάσα. Γέμισα αέρα και κουράγιο. Για πολλά χρόνια. Τον έχω ακόμη εκείνον τον αέρα μέσα στα πνευμόνια μου. Και θα τον έχω μέχρι να βγει, κάποτε, η τελευταία μου ανάσα.
Ο Χαρίλαος έφυγε την ίδια ημέρα που χτύπησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη. 22 Μαΐου. Πάντοτε μας συνόδευε η μεταφυσική των συμπτώσεων. Ακόμα και στα πιο ξύλινα, στα πιο άκαμπτα, στα πιο τετράγωνα, υλιστικά μας χρόνια. Και πάντοτε ρίχναμε μια ματιά στον Παντοκράτορα.

Ισως γιατί περάσαμε ολόκληρη τη ζωή μας δίπλα στο Θάνατο…
Ισως γιατί πάντοτε ξέραμε ότι είναι άνιση και η πάλη και ο αγώνας…

Ακόμη κι εμείς που «προσκυνήσαμε» τον νικητή.
Κυρίως εμείς! Οι «δηλωσίες»!


Update 1:Θυμόμαστε και τιμάμε τους σπουδαίους, ακόμη κι αν διαφωνήσαμε, αν συγκρουστήκαμε, αν –υποτίθεται- τους ξεπεράσαμε.
Θυμόμαστε τους Καπετάνιους αυτού του ξερόβραχου στη μέση της θάλασσας:
Αντίο καπετάνιο.... και Αντίο σ’ έναν σπουδαίο ηγέτη

Update 2:

«Να με θάψουν στον Αϊ-Λια...»

«ΕΠΕΙΔΗ είμαστε άνθρωποι και υπάρχει το βιολογικό τέλος, δε θέλω παράτες.

Θέλω να με πάνε στο χωριό που γεννήθηκα.

Να με θάψουν στον Αϊ-Λια.

Για τα έξοδα έχω φροντίσει να υπάρχουν.

Δε θέλω να επιβαρυνθεί κανένας.(...).

Oικονομικά, ό,τι είχα το διέθεσα στο κόμμα (...).

Τα αντικείμενα που υπάρχουν στο σπίτι θα μείνουν στο κόμμα.

Στο Κομμουνιστικό Κόμμα, βέβαια.

Γιατί, αν το φέρει ο διάβολος - δε θέλω να το πιστέψω - και έχει την τύχη άλλων κομμάτων, είτε να αλλάξει όνομα είτε πρόγραμμα, το λέω κατηγορηματικά: ζητώ την ανάκληση και ακύρωση των συμβολαίων δωρεάς και να πάνε όλα στο «Σπίτι του Αγωνιστή».

Θέλω να είμαι σ’ αυτό κατηγορηματικός και το λέω τώρα σαν μαρτυρία.

Γιατί αυτά εγώ τα άφησα στο ΚΚΕ και όχι σε κάποιο άλλο “ερζάτς”».

(Χρ. Θεοχαράτος, «Χαρίλαος Φλωράκης και λαϊκό κίνημα», σελ. 42).



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…