Tα δικαιώματα των λύκων

Θέλω εδώ και μέρες να γράψω κάτι για τους τραγικούς «μουλάδες» και αυτό το σίχαμα που έχουν δημιουργήσει μέσα και έξω από τον Οίκο τους και που τώρα το βλέπουμε με την ίδια αηδία που αισθανόμαστε κάθε φορά που αποκαλύπτεται ο «θησαυρός» κάποιου «φτωχού»-δισεκατομμυριούχου ρακοσυλλέκτη.
Θέλω να γράψω για το ρασοφόρο πάτο της κοινωνίας μας, τους ταυραμπάδες (κατά Καζαντζάκη) ηθικολογούντες, εθνοκάπηλους, υποκριτές που αυτοδιορίσθηκαν ποιμένες, οι βρωμόλυκοι. Για τα ψωραλέα, κρυφο-ανώμαλα γραΐδια αλλά και τα νεώτερα κοντοκουρεμένα ανθρωποειδή που τα προσφωνούν «πατέρες».
Τα έγραψα και τώρα και βγήκε λίγο ο καπνός από τα μέσα μου. Όχι όμως τόσα όσα ήθελα να γράψω γιατί έπεσε μπροστά μου το κείμενο του Ιωαννίνων Θεόκλητου και με μαλάκωσε κάπως και ένιωσα πως μπορεί να υπάρχει ελπίδα. Όχι για μένα, ούτε για εκείνους αλλά για όσους ακόμη πιστεύουν σε ένα Θεό και που αυτές τις μέρες βλέπουν ολόκληρη τη ζωή τους να καταρακώνεται, να χάνουν το «ζωτικό του ψεύδος» χωρίς κανείς να μπορεί να τους αντικαταστήσει με κάτι καλύτερο…

Σχόλια