Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πάμε σαν άλλοτε (;)

Η Αλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Χρήστος Νικολόπουλος, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιάννης Πάριος, η Χάρις Αλεξίου, ο Μανώλης Μητσιάς, η Αννα Βίσση, η Μαριώ, η Γλυκερία, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μάνος Λοΐζος και ο Νίκος Ξυλούρης σαρώνουν εδώ και καιρό το τοπ 50 του ελληνικού ρεπερτορίου. Στο μαγαζί όπου εμφανίζονται ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Νίκος Πορτοκάλογλου δεν πέφτει καρφίτσα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει σε όλα τα είδη μουσικής, είτε δίνει συναυλία ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου είτε εμφανίζεται ο Τόλης Βοσκόπουλος. Το ίδιο και στον κινηματογράφο, όπου Αγγελόπουλος και Βούλγαρης είναι ό,τι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός για το ποδόσφαιρο. Το ίδιο και στην τηλεόραση, όπου εκτός από τους «Απαράδεκτους», που κάνουν ρεκόρ τηλεθέασης κάθε Παρασκευή στο Mega, οι «παλαιοί» Κουτσομύτης, Κοκκινόπουλος, Φώσκολος, Ακρίτα, Δήμητρα Παπαδοπούλου, Ρέπας και Παπαθανασίου, παραμένουν -με ελάχιστες εξαιρέσεις- δίχως αντίπαλο και διαδόχους.
Και για να μη λέμε μόνο για τα δικά μας: οι U2, οι REM, o Τομ Γουέιτς, ο Μπον Τζόβι, η Κάιλι Μινόγκ, οι Iron Maiden, ο Ελβις Κοστέλο, ο Μικ Τζάγκερ, η Νάνσι Σινάτρα αλλά και ο πατέρας της, Φρανκ Σινάτρα, φιγουράρουν στην κορυφή των τσαρτ Aνατολής και Δύσης. «Δεινόσαυροι» όπως οι Deep Purple, οι Uriah Heep, οι Nazareth, οι AC/DC και, φυσικά, οι Rolling Stones συνεχίζουν τις εμφανίσεις τους σε όλο τον κόσμο. «Ιερά τέρατα» όπως οι Doors, οι Who, οι Gang of Four επανασυνδέονται, αντικαθιστώντας τα εκπλιπόντα μέλη τους, βγάζουν νέους δίσκους και ξεκινούν παγκόσμιες περιοδείες. Οι Queen ετοιμάζονται να κάνουν το ίδιο.
Πού βρισκόμαστε; Σε ποιο έτος ακριβώς ζούμε; Σε ποια δεκαετία; Στη δεκαετία του '60, του '70 ή του '80; Ή μήπως «κολλήσαμε» στη δεκαετία του ’90, αρνούμενοι να πάμε παρακάτω;
Το σίγουρο είναι ότι ζούμε οπουδήποτε αλλού κι άλλοτε εκτός από το σήμερα, εκτός από τη δεκαετία του… (Αλήθεια πώς τη λέμε αυτήν τη δεκαετία που διανύουμε, «δεκαετία του μηδέν»;).
Τα «αστέρια» των προηγούμενων 30 χρόνων μοιάζουν να παραμένουν σε ένα αβασίλευτο μεσουράνημα στο πολιτιστικό μας στερέωμα. Κι αυτό δεν είναι μια απαξιωτική διαπίστωση για τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες. Η διάρκεια και η αντοχή δε συμπεριλαμβάνονται στις αδυναμίες αλλά στις αρετές της τέχνης, του θεάματος αλλά και του πολιτισμού γενικότερα. Οι επανασυνδέσεις μουσικών σχημάτων, οι επανεκτελέσεις ιστορικών έργων και τιμητικές συναυλίες για καλλιτέχνες σαν τον Μίκη Θεοδωράκη, οι επανεκδόσεις βιβλίων και δίσκων, οι αναδρομικές εκθέσεις μεγάλων ζωγράφων, οι επαναπροβολές, για πολλοστή φορά, παλιών ελληνικών ταινιών και οι επαναλήψεις τηλεοπτικών σειρών που έχουν κλείσει 15ετία και μάλιστα πετυχαίνοντας υψηλή τηλεθέαση, δε συνιστούν ψόγο. Ούτε και η ευρεία αναγνώριση ή η καλλιτεχνική και -γιατί όχι;- εμπορική επιτυχία ανθρώπων που θήτευσαν για πολλά χρόνια αθόρυβα αλλά με συνέπεια στο χώρο τους (π.χ. οι «δικοί μας» Πασχάλης Τερζής και Μαριώ αλλά και ο σπουδαίος Δημήτρης Παπαϊωάννου) έχει κάτι το μεμπτό. Ισα ίσα. Πολύ περισσότερο όταν κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν να έχουν τη δύναμη να ανανεώνονται και να είναι δημιουργικοί. Στο κάτω κάτω, δεν έχουν αγκιστρωθεί οι ίδιοι με το στανιό στην κορυφή. Χωρίς τη σταθερή προτίμηση του κοινού, θεατών και ακροατών, θα είχαν αποσυρθεί είτε στις συλλογές κάποιων φιλότεχνων -οι καλύτεροι- είτε στο «σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας» -οι χειρότεροι.
Το πρόβλημα είναι αλλού. Το πρόβλημα είναι πως τίποτε καινούργιο δεν έχει, της δεκαετίας ήδη μεσούσης, εμφανιστεί στον ορίζοντα. Τίποτε που να δείχνει ότι θα σφραγίσει την εποχή μας. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, ό,τι παράγεται -ή πολλές φορές, αναπαράγεται- προέρχεται από ανθρώπους που διέπρεψαν τις περασμένες δεκαετίες. Αν μάλιστα συμπεριλάβουμε κι εκείνους που ξεκίνησαν την καριέρα τους τη δεκαετία του ’90, η σούμα όσων εμφανίστηκαν από το 2000 και μετά είναι ιδιαίτερα απογοητευτική και ποσοτικά και ποιοτικά (Καλομοίρα Σαράντη, Νίνο, Πολυξένη, Ηλιάδη και κάνα δυο ακόμη). Η νεότερη γενιά, ειδικά των λεγόμενων λαϊκών ή εμπορικών καλλιτεχνών, είτε αρκείται στην κλωνοποίηση των παλαιότερων (Βανδή, Κοκκίνου κ.λπ.), με τα γνωστά ευτράπελα αποτελέσματα, είτε διανύει τη λαμπερή μεν αλλά εφήμερη τροχιά ενός πυροτεχνήματος, όπως αυτά που σφράγισαν την Πρωτοχρονιά του 2000 ή εκείνα της Τελετής Εναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων και του ολοκαυτώματος των Τουρκοβουνίων. Στην καλύτερη περίπτωση, κάποιοι αποφασίζουν να βαφτιστούν στην «κολυμπήθρα του Σιλωάμ», κάνοντας στροφή στο ρεπερτόριό τους αλλά και στροφή στο χρόνο. Οπως ο Αντώνης Ρέμος, ερμηνεύοντας τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.
Αν όλα αυτά ίσχυαν μόνο στην Ελλάδα και το φαινόμενο δεν είχε παγκόσμιες διαστάσεις, θα λέγαμε ότι φταίνε αποκλειστικά τα ΜΜΕ, φταίνε οι δισκογραφικές εταιρίες, φταίει η βιομηχανία του θεάματος που θάβουν οτιδήποτε καινούργιο, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζουν να προωθούν το παλιό. Η ευθύνη όλων αυτών είναι μεγάλη αλλά δεν αρκεί για να εξηγηθεί η ακινησία και η επιστροφή στο παρελθόν. Η οπισθοδρόμηση είναι συνολική. Λες κι ο κόσμος -κοινό και δημιουργοί- αρνείται, πέμπτο χρόνο τώρα, να περάσει στον 21ο αιώνα. Φοβούμενος, ενστικτωδώς, τα χειρότερα και θυσιάζοντας τα καλύτερα…
Ισως πάλι το νέο, η γενιά των δημιουργών του μιλένιουμ, να κινείται υπόγεια, ετοιμάζοντας την αντεπίθεσή της στο δεύτερο μισό της «δεκαετίας των μηδενικών».

Σχόλια

  1. hello sir,

    zzz (sleepy)

    dizzy, dizzy, screeving (but dizzy)

    το όνομα τηθ δεκαετίαθ αυτήθ είναι (κάποιοθ είπε):
    noughties ...βγαίνει από το nought:μηδέν...

    not to be confused with : naughties (άτακτα)

    και ας είναι...

    καλημέρα!
    back to sleep...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…