Τζόνι Κάρσον : Ο «Σινάτρα» της τηλεόρασης

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου σε ένα ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη. Μόλις έχω πατήσει το πόδι μου στις ΗΠΑ. Το «Λαγκουάρντια» έχει παγώσει και όλες οι πτήσεις έχουν ματαιωθεί. Ανοίγω την τηλεόραση. Η ώρα έχει πάει 11 και μισή και το “Tonight Show with Johnny Carson” -η πρώτη εκπομπή που θα δω επι αμερικανικού εδάφους- ξεκινάει και με την ιαχή «Heeeeere's Johnny» και τον …θείο μου τον Δημήτρη να εμφανίζεται πίσω από μια κουρτίνα. Ιδιο χαμόγελο, ίδια μάτια, ίδιο βλέμμα, ίδιο ντύσιμο, ίδια γραβάτα, όλα ίδια εκτός από τη φωνή. Ο θείος μου ο Δημήτρης είχε το ίδιο suis generis ύφος αλλά δεν ήξερε αγγλικά.
Ο άνθρωπος που με «υποδέχτηκε» στην Αμερική ήταν ήδη ένας ζωντανός θρύλος έχοντας συμπληρώσει 28 χρόνια συνεχούς παρουσίας στις τηλεοπτικές οθόνες τα 20 εκ των οποίων ως παρουσιαστής στο “Tonight Show”. Οι ΗΠΑ ήταν ακόμη τότε η χώρα όπου μπορούσες να λες ο,τι θέλεις, για όποιον θέλεις, όποτε θέλεις και να πληρώνεσαι καλά γι’ αυτό. Ακόμη κι αν πηγαίνεις κόντρα στην επίσημη πολιτική του Ψυχρού Πολέμου –«Κομμουνισμός είναι το αντίθετο της Δημοκρατίας: εκείνοι έχουν ένα άχρηστο κόμμα ενώ εμείς έχουμε δύο»- ή και στο ίδιο το πολιτικό κατεστημένο –«Στην Αμερική, όταν ενηλικιωθείς μπορείς να γίνεις Πρόεδρος, εάν δεν ενηλικιωθείς μπορείς να γίνεις Αντιπρόεδρος».
«Επαρχιώτης», γεννημένος στη διάρκεια του «Μεγάλου Κραχ» στην Αϊόβα με το όνειρο να γίνει ταχυδακτυλουργός. Και έγινε. Η Θεά Τύχη του πρόσφερε το καλύτερο «καπέλο με λαγούς» που μπορούσε να φανταστεί: την τηλεόραση! Επαιξε με το νέο του παιχνιδάκι, το έμαθε καλά και το 1962, όταν πια ήταν έτοιμος, άνοιξε την κουρτίνα του Tonight Show, στάθηκε στη μέση της σκηνής, έγειρε το σώμα του προς τα πίσω και μπήκε, με έναν δεκάλεπτο, καταιγιστικά κωμικό μονόλογο, στα σπίτια όλων των Αμερικάνων. Εγραφε, έπαιζε, σκηνοθετούσε, τραγουδούσε, σάρκαζε και αυτοσαρκαζόταν, σατίριζε αλλά η συνταγή της επιτυχίας του βασιζόταν σε κάτι πέρα από όλα αυτά: Στο ότι έμοιαζε στον αγαπημένο μου θείο όπως και στον θείο που θα ήθελε να έχει ο κάθε Αμερικάνος τηλεθεατής. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τον Τζον Μπελούσι που βρέθηκε νεκρός τον Μάρτιο του ’82.
Εκτοτε τον παρακολουθούσα κάθε Δευτέρα και Παρασκευή στις 11 και μισή πιστεύοντας κι εγώ πως «όταν ο Κάρσον ήταν μέτριος το να τον παρακολουθείς εξακολουθούσε να είναι το δεύτερο καλύτερο πράγμα που μπορούσες να κάνεις πριν πέσεις για ύπνο ενώ όταν ήταν στα κέφια του ήταν το ΜΟΝΟ πράγμα που μπορούσες να κάνεις». Η εποχή του Ρίγκαν, του CNN, του AIDS και της «πολιτικής ορθότητας» είχε μόλις αρχίσει. Ο Κάρσον δεν υπήρξε ποτέ του «πολιτικά ορθός», δεν χάριζε κάστανα σε κανένα. Συνέχισε για άλλα 10 χρόνια τις εκπομπές του από την προοδευτική, ακόμη τότε, Καλιφόρνια.
Αποχαιρέτησε την τηλεόραση και το κοινό του στις 22 Μαϊου 1992, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του γιου του, με μία εκπομπή που έσπασε κάθε ρεκόρ τηλεθέασης. Την παρακολούθησαν 55 εκατομμύρια άνθρωποι. Εκτοτε δεν έκανε καμία δημόσια εμφάνιση. Πέθανε πριν λίγες μέρες από εμφύσημα ως γνήσιος αντιστασιακός: επέμενε να καπνίζει μέχρι τα 79 του παρά την αντικαπνιστική τρομοκρατία. Οι επίδοξοι διάδοχοί του, όπως ο David Letterman και ο Jay Leno δεν κατάφεραν ποτέ να τον ξεπεράσουν. Παραφράζοντας αυτό που είχε πει για τον Ελβις Πρίσλεϋ: «Αν η ζωή ήταν δίκαιη ο Τζόνι Κάρσον θα ζούσε ακόμη και οι μιμητές του θα είχαν πεθάνει».
Κάποιοι είπαν ότι ο Τζόνι Κάρσον ήταν για την μικρή οθόνη ό,τι ο Μπράντο για τον κινηματογράφο, ο Σινάτρα για τη μουσική και ο Κένεντι για την αμερικάνικη πολιτική. Για τα ελληνικά δεδομένα και τηρουμένων, πάντοτε, των αναλογιών και των διαφορών, μόνο ο Φρέντυ Γερμανός θα μπορούσε να συγκριθεί μαζί του.
Για μένα ήταν ο άνθρωπος που μου έδειξε ένα από τα πολλά πρόσωπα της Αμερικής. Το πιο φωτεινό…

Σχόλια