Ενας χαοτικός δαίμονας με ηλικία εκατομμυρίων ετών...

...«Η ικανότητα της αποτροπής έχει αποβεί σωτηριολογική ιδεολογία. Παρά ταύτα το αποτρεπτέο διατηρεί αλώβητες τις εκρηκτικές δυνάμεις του. Η επιστημο-τεχνολογική ομπρέλα προστασίας δεν αποδεικνύεται μόνο διηνεκώς ανεπαρκής, αλλά προπάντων δεν κατορθώνει να μας πείσει ότι ο πλανήτης είναι εξέγξιμος, ότι μπορούμε να γνωρίζουμε επιτέλους τι "είναι" αυτό το χώμα που πατάμε.

Το αρχέγονο εξακολουθεί να απειλεί. Κατά την άποψη των σεισμολόγων πάντως, δεν έχουμε να κάνουμε με "απάνθρωπες" δυνάμεις που εξαπολύθηκαν, αλλά με απλά γεωλογικά συμβάντα που έχουν ηλικία πολλών εκατομμυρίων ετών. Ο σεισμός των 9 Ρίχτερ που εκδηλώθηκε στη βορειοδυτική ακτή της Σουμάτρα είναι αποτέλεσμα μιας τεκτονικής προϊστορίας που άρχισε πριν από 85 εκατομμύρια χρόνια. Επειτα από το σχηματισμό του Ινδικού Ωκεανού, η ινδοαυστραλιανή πλάκα που φέρει την Ινδία χωρίστηκε από την Αφρική. Τότε, εικάζουν, άρχισε να "διασχίζει" τον ωκεανό προς το βορρά με ταχύτητα 10 εκατοστών το χρόνο.

Πριν από 50 εκατομμύρια χρόνια υπολογίζουν ότι η Ινδία ήρθε σε σύγκρουση με την Ευρασία συνεχίζοντας και σήμερα να ασκεί πίεση με ταχύτητα 5 έως 6 εκατοστών το χρόνο. Αυτό δημιούργησε την οροσειρά των Ιμαλαΐων -την υψηλότερη του κόσμου- και συνάμα εξώθησε το μπλοκ της Ινδονησίας προς τα νοτιοανατολικά. Κατά συνέπεια δεν είναι παράξενο το γεγονός ότι αυτή η τιτάνια σύγκρουση παρουσιάζει υψηλή ηφαιστειακότητα και σεισμικότητα. Το 1883 η περιοχή γνώρισε τη μέγιστη ηφαιστειακή έκρηξη του Κρακατάου, η οποία προκάλεσε ένα παλιρροϊκό κύμα που αφάνισε 36.000 ανθρώπους.

Ο σεισμός των 9 Ρίχτερ -ισοδύναμος με την έκρηξη 30.000 ατομικών βομβών-, ικανός να μετακινήσει τον άξονα της γης, είναι μοιραίο να εκδηλώνεται περίπου κάθε διακόσια χρόνια. Από κει και εντεύθεν αρχίζουν τα μέτρα προβλέψεως και προστασίας. Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την αβυσσαλέα διάσταση του αρχέγονου που, δίκην προϊστορίας η οποία εκρήγνυται μέσα στη σημερινή σκηνή της ιστορίας, κατακερματίζει χλευαστικά τις ήπιες κατηγορίες της "κατοίκησης", της "επιβίωσης" και της αγχίαλου "απόλαυσης". Πώς να λησμονήσουμε τις θαμμένες στα έγκατα της γης δυνάμεις οι οποίες δεν χάνουν την ευκαιρία να κελαηδήσουν (Εν-κέλαδος) και να θορυβήσουν "τυφλά" σε βάρος "τυφλών";

Τα δεκάδες χιλιάδες θύματα του τσουνάμι μοιάζουν με ένα πολυσύνθετο κακούργημα χωρίς αυτουργό, καθότι η φύση -αν σημαίνει κάτι αυτή η λέξη- δεν ενοχοποιείται. Δεν ενοχοποιήθηκε στην Πορτογαλία το 1755 όταν μια πρωτοφανής "κοιλία κύματος" τράβηξε τα νερά αποκαλύπτοντας τον πυθμένα και, καθώς οι κάτοικοι έσπευσαν να τον περπατήσουν, ένα νέο κύμα τους παρέσυρε στο θάνατο. Δεν ενοχοποιήθηκε βέβαια και στην Ιαπωνία -Αβα, 1703- όπου πνίγηκαν 100.000 άνθρωποι.

Το αεί ζητούμενο και απορούμενο είναι η σχέση με τον "κόσμο" και το "είναι" που δεν μπορεί να είναι απλώς γνωστική, δεν μπορεί να είναι μια στάση εμπιστοσύνης στα τεχνικά μέσα, ούτε βέβαια μια στάση μοιρολατρίας. Στο προσκέφαλο του ορθολογισμού φαίνεται πως αγρυπνάει ένας χαοτικός δαίμονας με ηλικία εκατομμυρίων ετών, ο οποίος δεν ξορκίζεται - ο οποίος κλέβει τις πολιτισμικές σημασίες αντί να τους επιτρέψει να ισχύσουν».


ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ- «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ»

Σχόλια