Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2005

«Οι διανοούμενοι πρέπει να δημιουργούν κρίσεις»

Άλλο ένα σημαντικό κείμενο στο ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΙΔΕΩΝ του Θανάση Γιαλκέτση, στη χθεσινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.Πρόκειται για το εκτενές απόσπασμα μιας διάλεξης που εκφώνησε ο Ουμπέρτο Εκο στις 27 Σεπτεμβρίου του 2004 στο θέατρο Ρέτζιο του Τορίνου, στο πλαίσιο ενός κύκλου διαλέξεων αφιερωμένων στη σκέψη του ιταλού φιλοσόφου Νορμπέρτο Μπόμπιο (1909-2004).

Χιόνια στο καμπαναριό…

…και δεν ξέρω τι έκανε όλο το χωριό αλλά εμείς το καταευχαριστηθήκαμε. Τόσο που αποφάσισα να μην πάω στη δουλειά. Ηταν που ήταν τσαγκαροδευτέρα…Τα παιδιά δεν είχαν ξαναδεί χιόνι –αλλά και να είχαν δεν θα το θυμόντουσαν- και θάμαξαν για μερικά νανοδευτερόλεπτα. Δεν είχε και καμιά εντυπωσιακή χιονοθύελλα να πεις. Τεσπα!Κατά τα άλλα ο Κακαουνάκης παρέμεινε στις επάλξεις της μαχόμενης αηδίας και η Βέφα στις πολεμίστρες της μαγειρευόμενης τοιαύτης (αηδίας). Απέφυγα μετα δυσκολίας αμφότερους και τους δύο αλλά, πάνω στην προσπέραση, έπεσα στον Αρναούτογλου. Πλαγιομετωπική! Κανονικά! Τότε κατάλαβα ΤΙ ακριβώς υπομένουν τα αποκλεισμένα χωριά της επικράτειας. Γαμώ το χιόνι μου γαμώ!

::: Το κατά blogger ευαγγέλιον

Το είπαν κι άλλοι, τα είδα κι εγώ και αποφάνθηκα πως το εκπληκτικό κείμενο του thas, "Ο μπλογκεράς κι η μπλογκερού", και η απάντησή του, "Θεατρικό μονόπρακτο", από την DiS, την Κουρούνα και την ΘτΠ, οφείλουν να γίνει τα κατά blogger ευαγγέλια (τουλάχιστον στην Ελλάδα).

Ο μπλογκεράς κι η μπλογκερού
κάτι δραπέτες του εαυτού...

Υποκλίνομαι!Και εκτός από το ότι υποκλίνομαι, μου μπαίνουν και ιδέες…Νάσο! Εννοείς ο,τι εννοώ; (περι σεναρίων ο λόγος!) ΝΑ ένα καλό project!!!

“Minimalia” 001

· Συνεπέστατος στην αρχή του «ο,τι πουλάει μπορεί να πουλήσει ακόμη περισσότερο» ο σκηνοθέτης Ρον Χάουαρντ ξεκινάει σύντομα στο Λούβρο τα γυρίσματα της κινηματογραφικής μεταφοράς του μπεστ-σέλερ «Ο Κώδικας Ντα Βίντσι» του συγγραφέα Νταν Μπράουν. Ηδη το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού του έδωσε και τη σχετική άδεια προσδοκώντας αύξηση της τουριστικής κίνησης στο διάσημο μουσείο. Κι εμείς ούτε καν τον τάφο της Βεργίνας δεν σκεφτήκαμε να εκχωρήσουμε στον Ολιβερ Στόουν.
· Οι Gang of Four –ναι, καλά το διαβάσατε- επιστρέφουν και μάλιστα με μια παγκόσμια περιοδεία 24 ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση και το ιστορικό τελευταίο του άμπουμ «Solid Gold». Κι έτσι γίνονται το τρίτο postpunk συγκρότημα, μετά τους Pixies και τους Mission of Burma, που καταλαμβάνεται από το σύνδρομο του «Λαζάρου». Διακινδυνεύω δύο προβλέψεις: πρώτον, θα τους δούμε ΚΑΙ στη «φτωχομάνα» Θεσσαλονίκη και, δεύτερον, οι «Τρύπες» κουρδίζουν ήδη τις κιθάρες τους.
· Σαν σήμερα, 30 Ιανουαρίου τ…

Τζόνι Κάρσον : Ο «Σινάτρα» της τηλεόρασης

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου σε ένα ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη. Μόλις έχω πατήσει το πόδι μου στις ΗΠΑ. Το «Λαγκουάρντια» έχει παγώσει και όλες οι πτήσεις έχουν ματαιωθεί. Ανοίγω την τηλεόραση. Η ώρα έχει πάει 11 και μισή και το “Tonight Show with Johnny Carson” -η πρώτη εκπομπή που θα δω επι αμερικανικού εδάφους- ξεκινάει και με την ιαχή «Heeeeere's Johnny» και τον …θείο μου τον Δημήτρη να εμφανίζεται πίσω από μια κουρτίνα. Ιδιο χαμόγελο, ίδια μάτια, ίδιο βλέμμα, ίδιο ντύσιμο, ίδια γραβάτα, όλα ίδια εκτός από τη φωνή. Ο θείος μου ο Δημήτρης είχε το ίδιο suis generis ύφος αλλά δεν ήξερε αγγλικά.
Ο άνθρωπος που με «υποδέχτηκε» στην Αμερική ήταν ήδη ένας ζωντανός θρύλος έχοντας συμπληρώσει 28 χρόνια συνεχούς παρουσίας στις τηλεοπτικές οθόνες τα 20 εκ των οποίων ως παρουσιαστής στο “Tonight Show”. Οι ΗΠΑ ήταν ακόμη τότε η χώρα όπου μπορούσες να λες ο,τι θέλεις, για όποιον θέλεις, όποτε θέλεις και να πληρώνεσαι καλά γι’ αυτό. Ακόμη κι αν πηγαίνεις κόντρα στην επίσημη πολιτική του Ψυχρού Πο…

Τίγρης με καλσόν!

"Flash.gr, ΕλλάδαΔιεύθυνση του άρθρου: http://greece.flash.gr/soon/2005/1/29/27682id/Η Ελλάδα θα κερδίσει το στοίχημα για την ανάπτυξη και την ευημερία, όπως και τη μάχη της ποιότητας της αποτελεσματικότητας και της ανταγωνιστικότητας, τονίζει ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» και στην ειδική μηνιαία έκδοσή της, μαζί με το περιοδικό ECONOMIST, η οποία είναι αφιερωμένη στο «ιρλανδικό θαύμα».Ο πωρθυπουργός επισημαίνει ότι όραμα και στόχος είναι να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής οικονομίας, να μεταβληθούμε σε σύγχρονο οικονομικό κέντρο της περιοχής μας και να αποτελέσουμε τη βαλκανική ή ακόμη και τη μεσογειακή «τίγρη», αξιοποιώντας την υλική και άυλη κληρονομικά των Ολυμπιακών Αγώνων, με προγραμματισμό που βλέπει στο τέλος της δεκαετίας."

Σιγά μη σας φύγει κανένας πόντος στο καλσόν!

Η μεγάλη πύλη για τον Πεσόα

«Η κατάσταση του πνεύματός μου με υποχρεώνει τώρα να εργάζομαι πολύ -χωρίς να το θέλω- στο "Βιβλίο της ανησυχίας". Αλλά δεν είναι παρά αποσπάσματα, αποσπάσματα, αποσπάσματα...», δήλωνε σε επιστολή του ο Φερνάντο Πεσόα το 1914 για το ανολοκλήρωτο βιβλίο, που έμελλε κατόπιν να χαρακτηριστεί θρυλικό από τους φανατικούς αναγνώστες του.

Το «Βιβλίο της ανησυχίας», με την υπογραφή του ετερωνύμου του Μπερνάρντο Σοάρες, μεταφράστηκε εκ νέου στα ελληνικά από τη Μαρία Παπαδήμα («Εξάντας», τόμος πρώτος), ακολουθώντας την πλέον πρόσφατη (1998) και ολοκληρωμένη καταγραφή των αποσπασμάτων του βιβλίου από τον Ρίτσαρντ Ζένιθ, δεκαέξι χρόνια μετά την πρώτη επίσημη πορτογαλική έκδοσή του.

Μια μέρα...

... στα μέσα του δεκάτου εβδόμου αιώνα, κόπηκε το τελευταίο δέντρο στο Νησί του Πάσχα. Ένα νησί που χαιρόταν κάποτε την ευλογία του πυκνού δάσους, με κάθε λογής δέντρα, ανάμεσά τους και τα μεγαλύτερα φοινικόδεντρα που σκίασαν ποτέ τον άνθρωπο, έγινε ένα απέραντο χέρσο ηφαιστειακό χωράφι. Το χώμα άρχισε να διαβρώνεται και οι ψαράδες του νησιού δεν μπορούσαν πια να βγουν για ψάρεμα, επειδή δεν είχαν απομείνει δέντρα για να φτιάξουν τα μονόξυλά τους. Χωρίς δέντρα για να φτιάχνουν ξύλινους μοχλούς, οι κάτοικοι δεν μπορούσαν πια να στήνουν τα πανύψηλα μεγαλιθικά αγάλματά τους, που έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη ζωή του νησιού. Μαζί με αυτά τα σύμβολα, γρήγορα κατέρρευσαν και οι αξίες της κοινωνίας τους. Το νησί βυθίστηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Οι αντίπαλες φυλές γκρέμιζαν τα αγάλματα. Οι νικητές έτρωγαν τους ηττημένους.
Οι Ευρωπαίοι...
... εξερευνητές, όταν πάτησαν το πόδι τους εκεί τον δέκατο όγδοο αιώνα, οι κάτοικοι του Νησιού του Πάσχα είχαν πια αποδεκατιστεί. Ο πληθυσμός είχε μειωθεί κατά 70% κα…

Εκλογές στο Ιράκ

Αυτοί θα ψηφίσουν;

Η δίκη μου λίστα

Θέλω να δημοσιεύσω τη δική μου λίστα δημοσιογράφων και δημόσια γραφόντων που διασώζουν την τιμή και την υπόληψη αυτού του καταραμένου επαγγέλματος. Ως φόρο τιμής και ως διαρκή υπόμνηση ότι δεν είναι όλοι εξωνημένοι, ότι δεν ισχύει το κακαουνάκειο «ο καλύτερος έχει σκοτώσει τη μάνα του!», ότι κάποιοι αντιστέκονται και επιμένουν να γράφουν ελεύθερα σημαντικά κείμενα, να τιμούν τη γλώσσα και την πένα τους, να ανοίγουν χαραμάδες και όχι τηλεπαράθυρα.

Η παρακάτω λίστα –θα φροντίσω να την ανανεώνω και να τη συμπληρώνω διαρκώς διότι η μνήμη δεν βοηθά πάντοτε τη Μνήμη- αφορά εκείνους που υπογράφουν. Διότι υπάρχουν και οι στρατιές εκείνων που επιμελούνται, διορθώνουν, ανασυντάσσουν και σελιδοποιούν. Εξ ίσου σπουδαίοι αν όχι και σπουδαιότεροι ενίοτε…
Η παρακάτω λίστα –θα φροντίσω να την ανανεώνω και να τη συμπληρώνω διαρκώς διότι η μνήμη δεν βοηθά πάντοτε τη Μνήμη- αφορά εκείνους που υπογράφουν. Διότι υπάρχουν και οι στρατιές εκείνων που επιμελούνται, διορθώνουν, ανασυντάσσουν και σελιδοποιούν. Ε…

Οι «αλεπούδες που έχουν κόψει την ουρά τους»

Οι «αλεπούδες που έχουν κόψει την ουρά τους» δεν μπορεί να δίνουν τον τόνο σ' αυτό το επάγγελμα.Οι χαρούμενοι γλοιώδεις μπορεί να 'ναι διασκεδαστικοί, αλλά όχι αυτοί που εξορίζουν «τις λέξεις απ' την πόλη». Αυτοί (οι δημοσιογράφοι) που χλευάζουν όσους δημοσιογράφους πιστεύουν ότι είναι υπηρέτες της Δημοκρατίας, δεν μπορεί να 'ναι ο κανόνας της σχέσης μας με την κοινωνία, ούτε το όχημα της τυραννίας οποιωνδήποτε (μάλιστα σε πορεία απρόσκοπτη)...

Η Δημοκρατία δεν είναι πρωινάδικο
................................................
Επίσης η Δημοκρατία έχει δικαίωμα στην άμυνά της.
***
Η λύση για το πρόβλημα της διαφάνειας στις δραστηριότητες των δημοσιογράφων είναι απλή σαν το αυγό του Κολόμβου (όπως ελέχθη και χθες κατά την παράθεση απόψεων περί του προβλήματος, απ' την ανήσυχη και φιλόξενη συχνότητα του «ΣΚΑΪ») αλλά δεν πρόκειται να εφαρμοσθεί, διότι η παρούσα παθολογία της δημοσιογραφίας είναι απολύτως απαραίτητη για την... εύρυθμη (κι αδιατάρακτη) λειτουργία του πολιτικού…

Τι νέα από το κίνημα;

Ο σύντροφος και συνταξιδιώτης εδώ και 20φεύγα χρόνια Γρηγόρης Ψαριανός (Χρόνια Πολλά ρε Ψάρια!) απαντάει στο ερώτημα: «Τι νέα από το κίνημα; Τι θα κάνουμε;».

(Φωτό από το περιοδικό ΜΕΤΡΟ του Φεβρουαρίου όπου έδωσε συνέντευξη με τίτλο «Το άχτι βγαίνει μόνο με γιαούρτι!»)

Η αγάπη για τους ιθαγενείς

Απόσπασμα από το άρθρο Η αγάπη για τους ιθαγενείς του Ευγένιου Αρανίτση (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 7 - 23/01/2005):

»Παράλληλα, η παλιά διαισθαντική πεποίθηση του δυτικού ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία οι ιθαγενείς ανήκουν, σιωπηρά, σ' έναν πολιτισμό ανώτερο του δικού μας, εφόσον ας πούμε μπορούν να ξεχωρίσουν και να ονομάσουν 6.000 διαφορετικούς ψίθυρους του δάσους, πάει κι αυτή στα σκουπίδια. Οι ιθαγενείς έχουν εγκαταλείψει εδώ και χρόνια τους θεούς τους προκειμένου να γίνουν αυτό για το οποίο ανέκαθεν τους προόριζαν, γκαρσόνια και ρεσεψιονίστ. Αν μιλάμε ειδικά για μας τους Ελληνες, η ομοιότητα κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια και αντιλαμβάνεται κανείς για ποιο λόγο ταυτιστήκαμε μέχρι του σημείου να γίνουμε οι πρωταθλητές στον έρανο συμπαράστασης.»

Mάχη έως τον πάτο

Tο κύμα ξεκατινιάσματος δεν είναι παρά ξέσπασμα απόγνωσης μπροστά στο βουρκώδες περιβάλλον μιας ακίνητης τηλεόρασης

ΠΟΠΗ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΥ

Ποιος θα το φανταζόταν πως καλεσμένος σε εκπομπή ο Λεωτσάκος τής τρας TV, θα έδειχνε θλίψη για τη σημερινή κατάντια της τηλεόρασης
Φταίει το ότι είμαστε μικρή αγορά; Το ότι δεν έχουμε αληθινούς σταρ, αλλά μια χούφτα ψωνισμένους, οι οποίοι αλληλοξεκατινιάζονται για να τραβήξουν την προσοχή; Λείπει, άραγε, η έμπνευση ή η διάθεση για πραγματική δουλειά; Τι από όλα συμβαίνει και βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν της ελληνικής τηλεόρασης;
Ο πάλαι ποτέ σταρ της τρας TV, μπαρμπα-Λεωτσάκος, βρίσκεται καλεσμένος της κουτσομπολο-εκπομπής του Alter και συμμετέχει στη συζήτηση με θέμα «Πού κατάντησε η τηλεόραση». Τον βλέπουμε να κουνάει θλιμμένος την κεφαλή για την κατάντια της. Βετεράνος πλέον!
Κάποιος του λέει πως ευθύνεται, γιατί συμμετείχε με τις εκπομπές του στην έναρξη της κατρακύλας. A, όχι! Ποτέ δεν έκανε τέτοια, λέει, ποτέ δεν είχαν οι εκπομπές του απρεπείς εκφρ…

Είκοσι πέντε χρόνια από την αυτοκτονία του τραγουδιστή των Joy Division, Ιαν Κέρτις

Στην οθόνη η σύντομη ζωή του

Τη νύχτα της 18ης Μαΐου του 1980 ο Ιαν Κέρτις, τραγουδιστής των Joy Division, έβαλε ένα άλμπουμ του Ιγκι Ποπ, το «The Idiot», στο πικ απ και απαγχονίστηκε στο σπίτι του στο Μάντσεστερ. Πίσω του άφησε ένα σύντομο σημείωμα: «Αυτή τη στιγμή θα ήθελα να ήμουν νεκρός, απλώς δεν αντέχω άλλο».
Ετσι, σταμάτησε απότομα η πορεία μιας μπάντας που σηματοδότησε με έναν απαράμιλλα σκοτεινό και κλειστοφοβικό ήχο και αφόρητα πεσιμιστικούς στίχους το τέλος της πανκ θύελλας. Ο εικοσιτριάχρονος τότε Ιαν Κέρτις πέρασε στην ιστορία του ροκ εν ρολ ως ο καλλιτέχνης που χάθηκε στον ίδιο του τον λαβύρινθο, αδυνατώντας να τα βγάλει πέρα με την κατάθλιψή του. Και κατά παράδοξο τρόπο, έγινε ήρωας σε μια σκηνή που είχε απορρίψει τα είδωλα.

Οι Joy Division άφησαν πίσω τους μόνο δύο άλμπουμ, το ντεμπούτο τους «Unknown Pleasures» και το «Closer» -το τρίτο ήταν το μεταθανάτιο «Still», με τα πρώιμα τραγούδια και κάποιες ζωντανές ηχογραφήσεις-, αλλά η επιρροή τους στάθηκε καθοριστική για μ…

H γλώσσα στους δρόμους της σιωπής...

ΣE ΠPΩTO ENIKO

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΣΤΑΜΑΤΗ

Έχω μία φίλη. Χωρισμένη στα δύο. H καρδιά της είναι εδώ. Τη βρέχει το Αιγαίο, την ακουμπά η σκιά του Ολύμπου, τη λούζει αυτό το φως της Μεσογείου. Ζαλίζεται. Ο νους της βρίσκεται μακριά. Σε βόρεια υψίπεδα υγρά. Σε λίμνες παγωμένες που κρύβουν τέρατα και ιστορίες για νεράιδες κι έρωτες, που χάνονται στους μύθους, αγρυπνούν στους ρυθμούς, βουλιάζουν μες στη λήθη. Έχει το όνομα ενός ξωτικού, μίας μάγισσας που ανασαίνει μελωδίες κέλτικες και παραδόσεις μυστικές κι απόμακρες. Σαν ξωτικό κι εκείνη έφυγε μακριά, ταξίδεψε και μίλησε και έζησε και τρόμαξε. Και γύρισε. Εδώ. Στη γλώσσα και στον τόπο. Σε ήχους, χρώματα, στιγμές δικές μας.
H φίλη μου μιλάει δύο γλώσσες. Μία της καρδιάς. Μία του μυαλού. Ελληνικά και αγγλικά. Στην πρώτη ταξιδεύει και απλώνεται, ονειρεύεται, ανοίγει τα πανιά της κι αποζητά την αύρα του πελάγους. Στη δεύτερη αναδιπλώνεται. Φιλτράρει και φιλτράρεται. Ελέγχει, καταγράφει, αξιολογεί, μαζεύει, δένει και λύνει, οργανώνει, αρχειοθετεί, προγραμ…

Η χαρά του μαλάκα

Στριπτίζ ντόπιο!
Του ΜΑΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ
Εγώ και πάλι που θρηνώ το γνήσιο
Στον άθλιο τόπο αυτόν τον πιθηκίσιο
Νίκος Φωκάς

Επειδή η στήλη είναι πολιτική, θα μιλήσουμε πάλι για πολιτισμό. Γράφει ο Μιχαήλ Μήτρας στο τελευταίο του βιβλίο «Διακριτικές Μεταβολές»: «Ακόμη κι ο πιο αυτάρεσκος γραφειοκράτης μπορεί τελικά να μείνει ορθολογικά ακάλυπτος μπροστά στο θέαμα μιας χορεύτριας που ισορροπεί στις άκρες των δαχτύλων της». (Εκδ. «Απόπειρα», σελ. 54). Η εξόχως ποιητική αυτή έκφραση ενέχει πάντως υποχθόνια πολιτική σημασία ανάλογη της προσπάθειας πώλησης ενός Πήγασου σε μιαν Χαλυβουργική. Ενας «μεταλογικός» γλύπτης με τη σειρά του έφτιαξε έναν καταπτοημένο Πήγασο κάποτε κι έναν μελαγχολικό Βελλεροφόντη εις απάντησιν (κυρίως επειδή εξοντώθηκε μια ακόμη Χίμαιρα)· κι ένας ποιητής ταλαιπωρήθηκε στιχοπλέκοντας μιαν υψικάμινο (1935). Τα πράγματα είναι πολύ κοντά μεταξύ τους (με την προϋπόθεση να μην απομακρύνονται). Η τέχνη πάλι είναι εκείνος ο Λαβύρινθος στον οποίο ο Μίτος δίνεται στην έξοδο κι όχι …

Ούτε η Γιάννα ήλθε!

Χαίρομαι ιδιαίτερα που δεν έγραψα τίποτα για τον Αγγελόπουλο και τον "Πήγασο"!
Χαίρομαι που γερνάω εν σοφία και δεν ασχολούμαι με "φούσκες"!
Το "τσουνάμι"στα ΜΜΕ έρχεται αλλά δεν το λένε "Γιάννα"!
Εδώ θα είμαστε!

Ο χιονιάς δεν ήλθε ποτέ!

Παρασκευή πρωί…
Ο χιονιάς δεν ήλθε. Κάνει κρύο.
Στην Αθήνα κρυώνω πιο πολύ απ’ ότι στη Θεσσαλονίκη. Κρυώνω μέσα έξω!
Ο Φώτης με «πετάει» με τη μηχανή ως το σταθμό του Προαστιακού. Τον είχα μισοδεί προχθές από το τραίνο. Πραγματικά εντυπωσιακό έργο. Εκπληκτικά βαγόνια. Νομίζω ότι είμαι αλλού. Άρωμα Ευρώπης. Και στην αντικαπνιστική υστερία. Το κάπνισμα απαγορεύεται ακόμη και στην ανοιχτή αποβάθρα. Ανοησία το βρίσκω!
Φτάνει.
Υπέροχα βαγόνια. Φτιαγμένα για μακρινά ταξίδια. Πιστεύω ότι θα άντεχα αρκετές ώρες εκεί μέσα και πάντως άνετα μέχρι το Κιάτο!
Υπέροχα και άδεια! Εγώ, άλλοι δυο κι ο κούκος!
Δεν κατάλαβα γιατί… Κάποιοι το δικαιολογούν λέγοντας ότι είναι ακριβό το εισιτήριο. Δεν είμαι σίγουρος.
Φτάνω στην περίφημη ΝΕΡΑΤΖΙΟΤΙΣΣΑ. Παίρνω τον ΗΣΑΠ για ΒΙΚΤΩΡΙΑ.
Τελικά τα τραίνα είναι το μόνο ενδιαφέρον κομμάτι της Αθήνας. Όχι άδικα!
Βγαίνω στην πόλη που ήξερα.
Πηγαίνω στην Εφορία.
Βγαίνω από την Εφορία.
Θέλω να πέσω στην 3ης Σεπτεμβρίου και να παρασυρθώ από τα αυτοκίνητα.
Συνέρχομαι…
Χάνο…

Ο Ερνέστο στη Χιλή κι εγώ στον Αγιο Αντώνιο

Πέμπτη πρωί…
Ξυπνάω στην Αθήνα.
Χάνομαι στο ΜΕΤΡΟ!!!
Οι επεκτάσεις με μπερδεύουν. Ξαναβρίσκομαι!
Επίσκεψη στα γραφεία της Infomap, της εταιρείας που πέρασα τρία από τα καλά χρόνια της ενασχόλησής μου με τις τεχνολογίες. Η συζήτηση για το Open συνεχίζεται εκεί. Καταλαβαίνω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για μια εταιρεία, έτσι όπως λειτουργούν τα πράγματα στην Ελλάδα, να μεταβεί στη φιλοσοφία του open business. Από την άλλη αυτή είναι η μόνη επιλογή για το μέλλον. Χρειάζεται μια «γέφυρα».
Ο Ερνέστο έχει ήδη μπει στη Χιλή και αντιμετωπίζει τα πρώτα χοντρά προβλήματα με τη μοτοσικλέτα του…
Παίρνω βαθιά ανάσα, κλείνω τη μύτη και καταδύομαι στην άβυσσο της γραφειοκρατίας ξεκινώντας από τα λογιστικά μου.
Κόλαση!
Αναδύομαι και πάλι στη στάση «ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ» μαζί με χιλιάδες άλλους.
Τις πίκρες πρέπει να τις παίρνεις με μέτρο και να τις μαλακώνεις με μικρές στιγμές ευδαιμονίας. Αλλιώς πλαντάζεις!
Πλάνταγμα και πείνα με οδηγούν στο ΚΕΝΤΡΙΚΟ.
Μήνυμα στον Φώτη για να με βρει εκεί.
Ταραμοσαλάτα, ντολμ…

Το ταξίδι προς την Αθήνα και η άφιξη

…Τετάρτη πρωί.Κατεβαίνω Θεσσαλονίκη.Ένα γρήγορο πέρασμα από την εφημερίδα. Μια γρήγορη συνάντηση της ομάδας. Μια γρήγορη ανάθεση ευθυνών στη συντακτική ομάδα του κυριακάτικου περιοδικού. Μια γρήγορη αποδοχή τους. Ένα γρήγορο άγχος. Ένα γρήγορο τηλέφωνο στο Νάσο. Ένα γρήγορο πέρασμα από τον πάγκο με τα βιβλία στην Αριστοτέλους για να πάρω τα «ΗμερολόγιαΜοτοσικλέτας» και……γρήγορα για τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό!Το τραίνο αναχωρεί στην ώρα του. Κάνει τις στάσεις στην ώρα του και φτάνει 5 λεπτά νωρίτερα στην Αθήνα. Στο μεταξύ, ο Ερνέστο, ο Αλμπέρτο και η «Ποδερόσα» ίσα που έχουν προλάβει να φτάσουν μέχρι τα σύνορα της Αργεντινής…Μήνυμα από τον Φώτη στο κινητό: «Να περάσω να σε πάρω να πάμε σπίτι ή μήπως προτιμάς βόλτα;»Απάντηση: «Βόλτα! Βόλτα!»Τον βρίσκω να με περιμένει έξω από το Σταθμό Λαρίσης.Ο σάκος δένεται στη μηχανή.«Τι θέλεις να δεις;»«Την Ακρόπολη!»Γέλια!Ξεκινάμε. Από τη μηχανή λείπει μόνο ο Κάμ-Μπακ!Τελικά η πείνα με νικάει και για την ώρα που έφτασα (7 το απόγευμα) το μόνο μέρο…

Ο Ναυτίλος της μισής μου καρδιάς

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μαζί τους μεγάλωσα -"και πόνεσα και μάλωσα"- και χώρισαν οι δρόμοι μας και πάλι ξανασμίξαμε με άλλες εικόνες στο στόμα, με άλλες ιδέες στα μάτια, με άλλες λέξεις στα αυτιά μας. Κάποτε έτυχε να ακολουθούμε το ίδιο άστρο. Για νύχτες πολλές. Για χρόνια αμέτρητα. Για αιώνες. Κι όταν είδαμε τι ήταν αυτό που φώτιζε του καταθέσαμε τα πιο ακριβά μας δώρα: τη Νιότη μας.Βουρκώσαμε όταν το αστέρι έσβησε. Εκεί, την ώρα της υποστολής της σημαίας, όταν άλλος από εμάς υπόγραφε την προσωπική του «Βάρκιζα». Δεν αρνηθήκαμε τίποτα. Απλά αλλάξαμε… Άλλος λίγο, άλλος περισσότερο…Κανείς μας όμως δεν παράδωσε όλα του τα όπλα και κανείς δεν πρόδωσε τους συντρόφους του…Σήμερα διαφωνούμε σε πολλά. Όπως στο κείμενο που ακολουθεί. Που εξακολουθεί όμως να με συγκινεί η επιμονή του Στάθη. Επιμονή στο όνειρο. Του καταλογίζω την Νοσταλγία για κάτι που δεν ήλθε ποτέ. Τιμώ την επιμονή του. Επιμονή ενός πραγματικού Πρίγκιπα της Γραφής.Το τέλος των ψευδαισθήσεων. Επί 30ετίαν ο λαός…

Προς Αθήνα

Η απόφαση πάρθηκε στα γρήγορα: Κατεβαίνω Αθήνα!Παλιές εκκρεμότητες, γραφειοκρατικές υποχρεώσεις, η συνάντηση με φίλους και συγγενείς. Τουλάχιστον με εκείνους που μου απέμειναν μετά το «ξεκαθάρισμα» της τελευταίας 5ετίας.Ουσιαστικά είχα να δω την Αθήνα εδώ και δύο χρόνια. Τυπικά την «είδα» πριν έναν, σχεδόν, χρόνο, μόνο που επειδή «συνταξίδευα» με τον χιονιά, την είχα δει ολόλευκη, να στενάζει κάτω από ένα παχύ στρώμα χιονιού. Δεν είχα προλάβει να κάνω τίποτα πέρα από το να ξεχιονίζω το δρόμο μπροστά από το σπίτι του φίλου που με φιλοξενούσε.Φέτος τα πράγματα ήταν καλύτερα. Έβγαλα το εισιτήριο του τραίνου εν μέσω αλκυονίδων…Αναχώρηση την Τετάρτη το μεσημέρι!Διάθεση ανεβασμένη!

Μεθεόρτιες σκέψεις και ο ...Ακρίδας

Δευτέρα πρωί.Τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο. Οχι γιατί είναι Δευτέρα ούτε γιατί είναι πρωί. Μπήκαμε στο 2005 και όλοι μου μοιάζουν μουδιασμένοι. Ακούω τις απίστευτες ανοησίες στο ραδιόφωνο (102,5 fm) καθώς οδηγώ από τα Μουδανιά προς τη Θεσσαλονίκη. Για τις εκλογές στην Παλαιστίνη (ο σπουδαρχίδης δημοσιογράφος νομίζει οτι οι εκλογές γίνονται για την ηγεσία του PLO. Κάποιος να του πει οτι γίνονται για την ανάδειξη ηγεσίας της Παλαιστινιακής Αρχής. Λέω να του στείλω SMSαλλά δεν χαλαλίζω ούτε σεντ για τους ανόητους), για τις κινητοποιήσεις των βαμβακοπαραγωγών (γίνομαι έξαλλος με τις «απόψεις» των βουλευτών ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, με την απουσία βουλευτή της ΝΔ διότι τι να πει έτσι όπως τα έκαναν, με τους ίδιους τους βαμβακοπαραγωγούς...), για τη μήνυση κατά της Δόμνας Σαμίου, για το ότι οι Έλληνες δηλώνουν αγχωμένοι με την ανεργία, για τα επεισόδια, χθες, στα γήπεδα. Μια κοινωνία στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού. Αφήνω το αυτοκίνητο στην Τούμπα και συνεχίζω με το «12». Κι εδώ το απροχώρητο σε α…

Τούμπα Αγίου Μάμαντος

Τούμπα που κατοικήθηκε από το τέλος της Nεολιθικής περιόδου έως και την Eποχή του Σιδήρου σε αλλεπάλληλα στρώματα. Πρόκειται για μία από τις πιο σημαντικές προϊστορικές θέσεις της Χαλκιδικής από άποψη διάρκειας κατοίκησης και μεγέθους. Στα δυτικά της τούμπας εντοπίσθηκε οργανωμένο νεκροταφείο της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, το παλαιότερο νεκροταφείο που έχει βρεθεί στη Μακεδονία.
Α
νασκάφτηκε με μικρές διερευνητικές τομές το 1928 από τον άγγλο αρχαιολόγο W.A. Heurtley, ενώ από το 1993 ξεκίνησε νέα ανασκαφή συστηματική από τη Γερμανική Αρχαιολογική Σχολή, υπό τη διεύθυνση του αρχαιολόγου Dr B.Haensel. Η νέα ανασκαφή βρίσκεται σε εξέλιξη, ήδη όμως έφερε στο φώς ενδιαφέροντα ευρήματα στον τομέα της προϊστορικής αρχιτεκτονικής και αγγειοπλαστικής. Το νεκροταφείο ερευνήθηκε το 1992 από τη ΙΣΤ' ΕΠΚΑ.
...
Κάτι έπρεπε να γράψω σήμερα, ε, και έγραψα αυτό!
Να δεις που θα αποκτήσει και νόημα!
...
Διαφορετικά θα έπρεπε να γράψω για τη σκύλευση νεκρών που γίνεται από τα κανάλια όλου του κόσμου σ…

Ισοι και διαφορετικοί

από το Θανάση Γιαλκέτση
Το ακόλουθο άρθρο του ισπανού φιλοσόφου Φερνάντο Σαβατέρ δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «El Pais».

Μια από τις πιο διαδεδομένες σήμερα ιδεολογικές μόδες είναι να υμνούμε τη διαφορετικότητα, ωσάν να ήταν ο πιο μεγάλος πολιτισμικός πλούτος της ανθρωπότητας και να 'πρεπε να την προστατεύουμε και να την ενισχύουμε για να μην πέσουμε στο αντιδραστικό αμάρτημα της παγκοσμιοποίησης. Οι τσαρλατάνοι της διαφορετικότητας ξεφυτρώνουν σε κάθε τόπο και σε κάθε φόρουμ, είτε για να μας προτρέψουν να καλλιεργούμε την υπάρχουσα διαφορετικότητα, είτε για να υπογραμμίσουν ότι είναι λίγο αδύναμη και χρειάζεται υποστήριξη, είτε και για να την επινοήσουν εκεί όπου δεν έχει ακόμα αναδυθεί.

Αν τους πιστέψουμε, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι η ενίσχυση της ανθρώπινης διαφορετικότητας είναι η μόνη αποτελεσματική προστασία ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία που μας βασανίζουν. Το παράδοξο είναι ότι μεταξύ των πιο ευαίσθητων για την αποδυνάμωση της ανθρώπινης διαφορετικότητας είναι …

Αγαπητέ Νέμο

Σήμερα ξεστολίσαμε το δέντρο. Ηταν η πρώτη μου απόπειρα να το ξεστολίσω μόνος μου και τα ΚΑΤΑΦΕΡΑ! Ένα ακόμη παιδικό τραύμα γιατρεύτηκε στα 40φεύγα μου! Ο στίχος «στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε» κατάφερε να γίνει προμετωπίδα μου…Σήμερα επίσης είναι επίσης το πρώτο «φυσιολογικό» Σάββατο που δεν εκδίδεται το minima. Το περιοδικό που στήσαμε με τον Νάσο πέρσι το Καλοκαίρι και κατόρθωσε να συμπληρώσει 16 …ολόκληρα τεύχη ως ένθετο του ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΥ.Το ξεστόλισαν κι αυτό!Τα όμορφα περιοδικά, όμορφα καίγονται!Παρ’ όλα αυτά έχει λιακάδα!Εχουμε πολλά να πούμε για τα περιοδικά και τα άλλα ΜΜΕ από αυτό το blog…Περισσότερα έχουμε να πούμε για το OpenITnow!…Τα ξεστολίσματα κρύβουν έναν παράξενο ενθουσιασμό. Για το καινούργιο!…Σε ασπάζομαι!

Η αγωνία της σύγκρισης

Με τον ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ
Ασύγκριτος! Ο Monroe Wheeler στο γρασίδι του κήπου του, Ιούνιος 1932 Φοβάμαι -και φοβάμαι πολύ- ότι η κοινωνία έχει χτιστεί πάνω σε μια πυραμίδα φθόνου, που δεν αφήνει κανέναν να ησυχάσει. Το ίδιο συμβαίνει από την εποχή του Πλούταρχου. «Οι φυλακισμένοι ευδαιμονίζουν όσους ζουν ελεύθεροι· και οι ελεύθεροι τους πολίτες· και αυτοί πάλι τους πλούσιους· κι οι πλούσιοι τους σατράπες· και οι σατράπες τούς βασιλιάδες· κι οι βασιλιάδες τούς θεούς - σχεδόν θέλουν να βροντούνε και ν' αστράφτουν».

Αυτή η «σύγκριση», που τριβελίζει ακαταπαύστως το μυαλό, αρχίζει απ' τα λίγα και φτάνει στα πολλά -the sky is the limit- έχοντας οδηγήσει ουκ ολίγα τέκνα του ευγενούς ανταγωνισμού στο ψυχιατρείο.

Αλλά εμένα μ' αρέσουν οι ξάπλες στον ήλιο και η δουλειά που γίνεται από λαχτάρα για έκφραση. Δεν με μέλλει για τα πλούτη του πολύχρυσου Γύγη, ούτε τα φθονώ - «γιατί πολύ μακριά απ' τα μάτια μου είναι». Αλλά ξέρω το γλυκό φαρμάκι αυτού του δαίμονα, που στο αυτί σου …

Ενας χαοτικός δαίμονας με ηλικία εκατομμυρίων ετών...

...«Η ικανότητα της αποτροπής έχει αποβεί σωτηριολογική ιδεολογία. Παρά ταύτα το αποτρεπτέο διατηρεί αλώβητες τις εκρηκτικές δυνάμεις του. Η επιστημο-τεχνολογική ομπρέλα προστασίας δεν αποδεικνύεται μόνο διηνεκώς ανεπαρκής, αλλά προπάντων δεν κατορθώνει να μας πείσει ότι ο πλανήτης είναι εξέγξιμος, ότι μπορούμε να γνωρίζουμε επιτέλους τι "είναι" αυτό το χώμα που πατάμε.

Το αρχέγονο εξακολουθεί να απειλεί. Κατά την άποψη των σεισμολόγων πάντως, δεν έχουμε να κάνουμε με "απάνθρωπες" δυνάμεις που εξαπολύθηκαν, αλλά με απλά γεωλογικά συμβάντα που έχουν ηλικία πολλών εκατομμυρίων ετών. Ο σεισμός των 9 Ρίχτερ που εκδηλώθηκε στη βορειοδυτική ακτή της Σουμάτρα είναι αποτέλεσμα μιας τεκτονικής προϊστορίας που άρχισε πριν από 85 εκατομμύρια χρόνια. Επειτα από το σχηματισμό του Ινδικού Ωκεανού, η ινδοαυστραλιανή πλάκα που φέρει την Ινδία χωρίστηκε από την Αφρική. Τότε, εικάζουν, άρχισε να "διασχίζει" τον ωκεανό προς το βορρά με ταχύτητα 10 εκατοστών το χρόνο.

Πριν …

Che-Lives Radio

Greetings Revolutionaries,
Good news for all friends of "Radio Rebelde", the official Che-Lives Radio station! After more than a year of downtime, it's back again, free for everyone. (This was possible due to some generous donations and the Google ads). At Radio Rebelde we play rebel songs of all kinds, everything from street punk to traditional union songs. Just visit Che-Lives.com and click on 'Che-Lives Radio" to learn more and how to listen.

Regards,
Malte, Che-Lives Founder

Μαραθώνιος Aνθρωπιάς

Σιχαίνομαι την φιλανθρωπία των πλουσίων και έχω τις ενστάσεις μου για τις ΜΚΟ. Η πρώτη βρωμάει υποκρισία, φοροαπαλλαγές, χριστιανοσύνη. Οι δεύτερες είναι το άλλοθι της Δύσης για τα εγκλήματά της στον Τρίτο Κόσμο. Μερικές φορές είναι και ο Δούρειος Ιππος του πολιτισμού μας μέσα σε πολιτισμούς που δεν καταλαβαίνουμε και που θέλουμε να τους κάνουμε σαν τα μούτρα μας. Σύγχρονοι ιεραπόστολοι που σώζοντας προσηλυτίζουν τους αυτόχθονες…
Παρόλα αυτά θαυμάζω το φαινόμενο της αλληλεγγύης των λαών όπως εκδηλώνεται αυτές τις μέρες…


ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΗ ΔΩΡΕΑ ΣΑΣ-

Τηλεφωνώντας στο 210-95.56.400 (από τις 5:45πμ μέχρι τη 1 μετά τα μεσάνυχτα) -
Καταθέτοντας χρήματα στους λογαριασμούς:

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ 84977667
Για εκτός Ελλάδας IBAN: GR 9401200290000000084977667

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ 180/47047032
Για εκτός Ελλάδας IBAN: GR 80 0110 180000001804 7047 032 SWIFT-BIC ETHNGRAA

ALPHA BANK 115-00-2002-018887
Για εκτός Ελλάδας IBAN: GR 8701401150115002002018887

EUROBANK 003/0200500126
Για εκτός Ελλάδας IBAN: GR 53026000300000…

minima 1o

Αμηχανία…
Το 2005 κάνει τα πρώτα του βήματα μέσα σε ένα κλίμα που καθορίζεται από το τρίπτυχο: «αβεβαιότητα, αβεβαιότητα, αβεβαιότητα» όπως λέει και ο Μίμης. Η νέα χρονιά είναι παρούσα και την ίδια στιγμή μοιάζει μακρινή. Η εγχάραξη του 2004 ήταν βαθιά. Σαν tattoo στο μπράτσο μας. Πρέπει να το κάψεις για να σβήσει αλλά και πάλι θα μείνει η ουλή.
Νομίζω ότι το στοίχημα είναι να κρατηθούμε. Ορθιοι. Και ταυτόχρονα να εξελιχθούμε, να ανοίξουμε. Τα μάτια, τα αυτιά, τα μυαλά, κάθε επικοινωνιακό δίαυλο…
Φέτος συμπληρώνω 20 χρόνια δημόσιας γραφής και 15 internetικής εμπλοκής. Χαίρομαι που ακόμη μπορώ να καβαλάω τα κύματα των εξελίξεων…
Χαίρομαι που είμαι εδώ…
Χαίρομαι που έρχονται ακόμη μεγαλύτερες αλλαγές…

Θα τα λέμε!

Το ποτάμι

Με τον ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ
Λίγες μέρες στο νησί που γεννήθηκες. Δεν παίρνεις το αυτοκίνητο για τα βουνά, τις πέτρινες ερημιές που σ' αρέσουν. Κάτι έχει αλλάξει φέτος. Κάθεσαι μέσα και διαβάζεις. Και δεν είναι ένα από τα συνήθη σκαμπανεβάσματα του βίου - που άλλοτε μας σπρώχνει στη δράση κι άλλοτε στη θεώρηση. Είναι μια βαθιά αμηχανία που νιώθεις για τον κόσμο και τον εαυτό σου. Θέλεις να βρεις ένα φως -κάτι να σε ξεστραβώσει. Το βράδυ, που κλείνεις το παράθυρο, μερικές φορές τα άστρα είναι διαυγή -οι Πλειάδες που δεν άφηναν τη Σαπφώ να κοιμηθεί, «ο καιρός, η ώρα, η νιότη που περνούν»- είσαι πάλι χαμένος κάτω από τη μακρινή τους λάμψη.

Δεν είσαι ιδιαιτέρως ευσυγκίνητος, ούτε το μπούνκερ -το παιδικό δωματιάκι σου- σού ανακαλεί μνήμες παλιές. Σπανίως σκέφτεσαι τα παιδικά Χριστούγεννα. Κι όποτε ψάχνεις το ίχνος εκείνου του παιδικού θάμβους κάτω από το δέντρο, κάτω από τη σκέπη τη χριστιανική, βρίσκεις μόνο τη στωική «αθαυμαστία», το nil admirari του Κικέρωνα. Το θαύμα έχει σπάσει, σ…