Λευκή σελίδα (minima 016)

Σελίδα λευκή
Σαν άσπιλο χιόνι.
Κάτι τελειώνει
Σε κίνηση αργή.
Κι αυτό που θα ' ρθεί
Δεν μοιάζει ούτε δείχνει
Αχνά αφήνει ίχνη
Σε άμμο καυτή.

(στίχοι του Γιώργου Ανδρέου και του Παρασκευά Καρασούλου)

Η πρώτη φορά που με νίκησε ήταν στο διαγώνισμα της Χημείας στη Β’ Λυκείου, το 1980. Ακόμη το βλέπω στον ύπνο μου.

Λίγο αργότερα διάβασα “Το περιθώριο '68 - '69” του Μανόλη Αναγνωστάκη, που αρχίζει με την πρόταση "τώρα πια που δε γράφω" και τελειώνει με μια λευκή σελίδα και τέσσερις λέξεις: "Έκτοτε γράφτηκαν πολλά ποιήματα…" και ηρέμησα.

Οι Δάσκαλοί μου δεν μου έμαθαν ποτέ πώς να ξεπερνώ τον τρόμο μπροστά της:

ο Σταύρος Απέργης, ο Πότης Παρασκευόπουλος, ο Λυκούργος Κομίνης, ο Φρέντυ Γερμανός.

Ισως γιατί και οι ίδιοι δεν τον ξεπέρασαν ποτέ.

Λευκή σελίδα είναι…

…τα ξενύχτια κάθε Τετάρτη βράδυ για να γραφτεί το editorial.

…τα παιδιά που κοιμούνται τυλιγμένα με λευκά όνειρα.

…ένα ξημέρωμα Σαββάτου, πριν βγει το πρώτο τεύχος ενός νέου περιοδικού.

…το 2004 που βγαίνει στην Τσιμισκή, κατεβαίνει την Καρόλου Ντηλ και ετοιμάζεται να μπαρκάρει με το χάρτινο καραβάκι του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

…το 2005 που δεν υποπτευόμαστε.

…η πόρτα που κλείνει, μόλις περάσεις.

…η αναγγελία ενός θανάτου.

το White Light/White Heat των Velvet Underground.

…η λευκή σημαία που σηκώνεις όταν σε εγκαταλείπει η έμπνευση ή η μνήμη.

…όλα όσα μπορείς ακόμη να αποφύγεις.

…τα λάθη, οι παραλείψεις, οι αδικίες που θα μπορούσες να αποφύγεις κι όμως τελικά δεν απέφυγες.

…η βεβαιότητα πως οι λέξεις είναι εκεί, πίσω από το λευκό, και πως περιμένουν εσένα να τις αποκαλύψεις.

…ο ναρκισσισμός πως θα βρεις και πάλι τις σωστές λέξεις.

…το αμείλικτο ερώτημα: «Να το ζήσω ή να το γράψω;».

…το πρόσωπο της Αμελί στην αφίσα απέναντι.

…η γοητεία του εφήμερου.

…η απέραντη ελευθερία.

…η προοπτική για ένα επόμενο βήμα. Αρκεί να γραφτεί η πρώτη λέξη.

…η ευκαιρία που σου δίνεται σήμερα να αφήσεις λευκή αυτή τη σελίδα και δεν την εκμεταλλεύεσαι γιατί –το έχεις αποδεχθεί πλέον- είσαι «ψώνιο».

…ο ήχος από το πληκτρολόγιο που πυροβολεί την αθωότητα του τίποτα.

Η λευκή σελίδα υποχωρεί.

Στο τέλος –πάντα το ίδιο- θα χωρέσει λιγότερα από όσα ήθελες, περισσότερα από όσα έπρεπε…

Η λευκή σελίδα είναι όλα αυτά και κάτι πέρα από αυτά: είναι εκείνο, το μόνο ορατό σύνορο ανάμεσα στην ακατέργαστη σκέψη και την επίγνωση όλων όσων δεν έχουμε πει και που ίσως δεν καταφέρουμε ποτέ να πούμε, γιατί είναι πολύ νωρίς ή πολύ αργά…

Αυτό το περιοδικό κλείνει το 2004, και μαζί του έναν ολόκληρο κύκλο, με τον ίδιο τρόπο που ξεκίνησε: με μια λευκή σελίδα. Στο πρώτο τεύχος χαράξαμε ένα «Αλφα», σύμβολο, κι αυτό, της Αρχής. Από τότε ήλθα αντιμέτωπος με 16 λευκές σελίδες. Μαζί μου τριάντα αγαπημένοι συνάδελφοι πάλεψαν με τις δικές τους λευκές σελίδες. Δεν ήταν εύκολο. Καθεμία από αυτές έπρεπε να είναι η επόμενη σελίδα ενός μεγάλου παραμυθιού. Του παραμυθιού της εποχής μας όπως ξεδιπλώθηκε μέσα από τις λέξεις-θέματα του περιοδικού. Μέσα σε κάθε τεύχος υπήρχε ακόμη το θέμα του προηγούμενου και ο σπόρος του επόμενου. Σαν μηνύματα σε ένα χάρτινο μπουκάλι. Τώρα όλα αυτά τα χρωματιστά μηνύματα έγιναν ένα χρώμα. Στο τεύχος που κρατάτε σήμερα στα χέρια σας αφήσαμε την πρώτη του σελίδα λευκή αφιερώνοντάς της «σ’ όλους εκείνους που επιμένουν στην “άχαρη γοητεία” της καινούργιας προσπάθειας ν’ αλλάξει ο κόσμος», όπως έχει γράψει ο Γρεβενιώτης συγγραφέας Κώστας Διαμαντίδης, γνωρίζοντας ότι τα πιο όμορφα πράγματα δεν τα έχουμε πει ακόμη.

Καλή σας χρονιά!

Σχόλια

  1. ή όπως το άλλο που λέει :

    Τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα !

    Καλή χρονιά να έχουμε
    με υγεια αγάπη και ειρήνη

    trapped

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου