Ονόμασέ τους Ρηχούς και λόγιζέ τους ως θάνατον

Κείμενο του Στάθη στη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:

"Την παραμονή των Χριστουγέννων τρία αγόρια έλεγαν τα κάλαντα. Το ένα απ' αυτά εκινείτο δύσκολα κι ακολουθούσε τα υπόλοιπα στηριζόμενο σε μια περπατούρα. Κάπως φτωχικά ντυμένο, φορούσε στο κεφαλάκι του ένα κόκκινο σκουφάκι Αγιοβασίλη και τραγουδούσε μαζί με τα άλλα δύο παιδιά τα κάλαντα φάλτσα και τραυλίζοντας στεντόρεια -ω Θεέ μου, ποτέ οι Αγγελοί Σου δεν θα αγγίξουν τέτοιαν αρμονία!

Υστερα τα παιδιά συνέχισαν παρακάτω -γύρω στα δέκα τους έντεκα χρόνια τα δύο πρώτα, ίσως έναν χρόνο μικρότερος ο άγγελος με την περπατούρα και το κόκκινο σκουφάκι.

Φαίνονταν φίλοι, ίσως συμμαθητές, όμως οι δύο πρώτοι άρχισαν (σχεδόν παλεύοντας με τον εαυτό τους για να μπορέσουν να του το πουν) -άρχισαν λοιπόν την προσπάθεια να πείσουν τον μικρότερο ότι «καλά ήταν ώς εδώ, είπαν τα κάλαντα, καιρός να χώριζαν»- φαίνεται ο μικρός με τη δυσκολία του να περπατά τους καθυστερούσε, όμως εκείνος

όλο ηρνείτο και τραύλιζε κουνώντας το κεφαλάκι του με το κόκκινο σκουφάκι -και μου 'σπασε την καρδιά- κι ακολουθούσε τους άλλους δύο που ήθελαν να ξεμακρύνουν με μια επίμονη ευπρέπεια στο δικαίωμα της φιλίας, να μην προδοθεί η φιλία, να μην εκπέσει απ' τους άλλους δύο, και

ξανάσμιξαν και εκινείτο πάνω-κάτω το κόκκινο σκουφάκι και είμαι πια πενήντα αιώνων και κλαίω όλο και πιο συχνά, ίσως κι εύκολα

με την ομορφιά του κόσμου

με τη σκληρότητα του κόσμου

ω μικρέ μου με το σθένος του Αγησίλαου, συ νικάς, ο παρίας που γίνεται βασιλιάς, μέγας ο θρόνος σου, γιατί τα ποδαράκια σου χωράνε στη γουβίτσα της Αγια-Σοφιάς που έφτιαξαν με τους αιώνες τα πόδια του κάθε Αυτοκράτορα, καθώς ο ένας μετά τον άλλον επί χίλια χρόνια, έπρεπε να σταθούν στην ίδια γωνιά, πριν τα πόδια τους φορέσουν τις κόκκινες αρβυλίδες.

***

Πάλι βρήκα ένα χαρτάκι, ένα παλιό χαρτί, βρίσκω κατά καιρούς, καιρό είχα να βρω, κι όταν βρίσκω, μερικά απ' αυτά τα αντιγράφω για να σας τα παραθέσω.

Ελεγε λοιπόν το εν λόγω, παραινέσεις προς παραλήπτες με αφορμή την αλλαγή του έτους -όπως τώρα καλή ώρα- και το πανηγυρικόν του πράγματος «άλλοι αρέσκονται στους απολογισμούς κι άλλοι αποφεύγουν τις απολογίες, πάντως όλη η πόλη στην Αγορά και τους Ναούς λαμπρή τη περιβολή κι εν μέγα στολισμώ κινείται.

Εσύ παιδί μου

να προσέχεις και να αποστρέφεσαι αυτούς εξ αυτών που περπατάνε σαν να πατάνε κάτω τον κόσμο. Αυτούς που να για να πουν καλό λόγο για τον ευατόν τους βρίζουν τους άλλους. Ονόμασέ τους Ρηχούς και λόγιζέ τους ως θάνατον.

Αντιθέτως, αυτούς που τραγουδάνε τον ζεϊμπέκικο δακρυστοί, λόγιζέ τους, ότι τραγουδάνε τον παιάνα· αυτοί τιμούν τον απλό και θέλουν την ευρυχωρία απαραβίαστη.

Και μέσα στον στρατό των φίλων φυλάξου απ' αυτόν που σε σπρώχνει προς τα δεξιά για να φυλαχθεί πίσω από την ασπίδα σου και φύλαγε αυτόν που σε τραβάει αριστερά για να σε φυλάξει με τη δική του.

Να έχεις σε υπόληψη αυτούς που πιάνουν κορόιδα οι πονηροί και οι Δυνατοί. Και να μην εισέρχεσαι στις φωτογραφίες που δεν χωράς.

Ούτις και Κανένας όταν χρειασθεί να εξορύξεις τον οφθαλμό όσων πρέπει να περιφρονείς, να καθαιρείς και να ατιμάζεις, δηλαδή εκείνων μόνον που ο Αγγελός τους δεν θα τους έδινε νερό· Αχιλλέας κι Εκτορας, όταν χρειάζεται να φέρεις τον σταυρό Του ή να δώσεις του Προμηθέα κρασάκι.

Μ' έναν λόγο, παιδί μου, μίλα με τον εαυτόν σου σαν να τραγουδάς στους θεούς και σαν να προσεύχεσαι στο κόκκινο Αγιοβασιλιάτικο σκουφάκι του παιδιού που, αν βρει μέρος στην ψυχή σου να σταθεί, «ταν γαν κινάσει»...

Αυτά τα λίγα -δεν χωρούσαν δα κι άλλα- περιείχε το μικρό κίτρινο πολυκαιρισμένο χαρτάκι, καλή χρονιά να έχετε και για την αντιγραφή...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.ΧΙΙ.2004 stathis@enet.gr



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 31/12/2004

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου