2004 Οι νικητές και οι Χαμένοι

2004

Οι νικητές

Με τον ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ

Λευτέρης Βογιατζής

Για τη διάρκεια, τη χειρωναξία, τη λεπτότητα, το γούστο του. Με τον Μολιέρο, προσέθεσε ακόμα μια λαμπρή ψηφίδα στο σπουδαίο έργο που έχει ήδη κατορθώσει.

Athen's Voice

Στάθηκε στα πόδια της σε ένα εξόχως αποκαρδιωτικό τοπίο. Σχεδόν το μόνο μαζικό έντυπο (μαζί με το Αθηνόραμα) που δεν εξυπηρετεί το ημιμαθές και κακόγουστο μόρφωμα του life style.

Μουσείο Μπενάκη

Με το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης και τις νευρώδεις, έξυπνες εκθέσεις του έγινε ο πιο επηρεαστικός και δραστήριος πολιτιστικός πυρήνας της Ελλάδας. Κάνει αυτά που θα 'πρεπε να κάνει το κράτος - ενημερωμένο και ταυτόχρονα χαλαρό.

Σταμάτης Κραουνάκης

Γιατί είναι από τους ελάχιστους που λέει ολόκληρη την αλήθεια (του). Στους άλλους διακρίνεις πάντα την υπολογιστική διόρθωση, το ευπρεπές στρογγύλεμα των media - αυτός δείχνει ελεύθερος.

Νικήτας Κακλαμάνης

Μην υπερβάλλουμε - πολιτικός είναι κι αυτός. Τουλάχιστον όμως ακούει τη φωνή του. Και δείχνει ευαίσθητος.

Αννα Κοκκίνου - Μιχαήλ Μαρμαρινός

Ολο και πιο πολύ αποδεικνύουν την καθαρότητα της ακριβής περίπτωσής τους. Με τον Μπέκετ και έναν Σέξπιρ ιδιοσυγκρασιακό, οι δύο μοναχικοί, υψηλής πίστης, μεγάλου πείσματος και σπουδαίου έργου καλλιτέχνες έλαμψαν και φέτος.

Δημήτρης Παπαϊωάννου - Γιάννα Αγγελοπούλου

Κέρδισαν τα στοιχήματά τους. Το έργο τους ήταν αψεγάδιαστο, η γιορτή τους λαμπερή, το πνεύμα ξεμύτισε πρώτη φορά έτσι όμορφα από κάτι μαζικό, και πρώτη φορά μια τόσο γιγαντιαία διοργάνωση έγινε χωρίς προβλήματα στην Ελλάδα. Βέβαια, ο λογαριασμός ήταν μεγάλος και το κατόρθωμα εξόχως νεοπλουτικό για μια χώρα με ράντζα και πέταλα Μαλιακού. Ετερον εκάτερον: αυτά τα δύο πρόσωπα έλαμψαν από πειθαρχία, ικανότητα και πείσμα σε ένα περιβάλλον εχθρικό, όπου το «μπράβο» ακούστηκε μόνο εκ των υστέρων.

Δάκης Ιωάννου

Θεωρείται παγκοσμίως πλέον ένας από τους 10 κορυφαίους ρυθμιστές του γούστου στη σύγχρονη τέχνη. Και είναι. Εστησε φέτος το Monument to Now - μια έκθεση συναρπαστική.

Αντώνης Καρκαγιάννης - Κωστής Παπαγιώργης

Οι πιο σημαντικές και καλογραμμένες στήλες των ελληνικών εφημερίδων - με διαφορά. Φέτος, που το περιεχόμενο έχασε κι άλλους πόντους από τα dvd, η μοναχική ποιότητα των δύο αρθρογράφων ξεχώρισε ακόμα περισσότερο.

Μαμαλάκης - Αναστασιάδης - Χατζηστεφάνου Μαρία Χούκλη - Χάρης Ρώμας - Αυγερόπουλος

Καθένας με τον τρόπο του, ξεχώρισαν εμφατικά στη νυσταλέα μεσότητα του μέσου. Αλλος επειδή είναι ουσιώδης και μεθοδικός, άλλος επειδή είναι ακραία και ειλικρινά εμπρηστικός. Και ο Ρώμας επειδή έχει την αβίαστη και λαϊκή αμεσότητα των παλιών μας κωμικών.

Milos Estiatorio / Tudor Hall

Το πρώτο εδραιώθηκε στην κορυφή, το δεύτερο μπήκε στον χορό όλο χάρη.

Φίλιππος Συρίγος

Οι μαχαιριές ήταν «απλώς» η αφορμή για να εκτιμηθεί αναδρομικά η ενεργητική, γενναία δημοσιογραφία του.

Γιάννης Κουνέλης

Με τις εκθέσεις του στην Αγγλία και εδώ υπενθύμισε, πάλι, τη μεγάλη στόφα της αγλύκαντης, «φτωχής» του τέχνης. Τα διαφημιστικά φλιτζανάκια θα μπορούσαν να λείπουν - τι ανάγκη έχει να μπερδεύεται;

Πέγκυ Ζήνα

Το λαϊκό ίνδαλμα της χρονιάς. Πιο συμπαθητικό από τα androids που διαδέχτηκε, πιο απτή, πιο μονοσήμαντη και χαλαρωτική - χωρίς ψωροφαντασίες, κρυπτογαμίες του στάιλινγκ, καριέρες στα ξένα και λοιπά. Αν δεν πάρουν κι αυτηνής τα μυαλά αέρα και τα ωραία της μάτια δεν αποκτήσουν τη γυαλάδα του Ρόμποκοπ, θα τη βγάλει και την άλλη χρονιά ασφαλής, στους καπνούς από πούρα, στ' αναλιγωμένα γαρίφαλα, τις φιάλες, την ομόθυμη λησμονιά, τον γλυκό, σέξι, δερβίσικο και κάπως θυμωμένο χαμό του «λαού» μας.

Πετρούτσου / Διαμαντάκου

Οι Μεσολογγίτισσες της TV. Οι μόνες που μπορεί να γράψουν κάτι ενάντιο στην κυκλωτική πολιορκία της τηλεόρασης - ελεύθερες πολιορκημένες- και να εκφράσουν τη δημόσια ανημποριά μπροστά στο άγος των λερναίων TV-freaks, που εισβάλλουν στη ζωή μας σαν ιοί και είναι μάταιο να τα αγνοήσεις, γιατί έχουν διαποτίσει τον μοντέρνο κόσμο με τη βλακεία τους και το σκοτωμένο στιλ τους.




2004

Οι χαμένοι

Αντώνης Ρέμος

Νόθεψε τσάμπα και βερεσέ τη λαϊκότητά του. Θεοδωράκης, Πρωτοψάλτη, τώρα Νταλάρας. Σαν κάτι λαϊκές γυναίκες που στα σαλόνια προσπαθούν να μιλήσουν καθαρευουσιάνικα. Δεν το 'χει ανάγκη. Εκτός κι αν κάνει ψυχικό.

Σταμάτης Φασουλής

Κάκιστη σκηνοθεσία στον Πίντερ, κάκιστος χειρισμός των ηθοποιών, αταίριαστος και αμήχανος στο δικό του ρόλο - τέλειες δημόσιες σχέσεις και κριτικές!

Οι Νύφες

Κέρδισαν εισιτήρια κι ελλείψει αντιπάλου σάρωσαν τα βραβεία στη Θεσσαλονίκη. Αλλά ήταν κακή ταινία. Χειρότερο στοιχείο: η σπαραξικάρδια, κιτς μουσική τους.

Υπουργείο Πολιτισμού

Πολύ παιάνιζαν τα φίλα media για τις πολιτιστικές ανησυχίες της νέας κυβέρνησης, τώρα καταλάβαμε τι εννοούν: Μαριάννα Τόλη, Βουτσάς και Ελένη Ερήμου! Ατμόσφαιρα βιντεοταινίας - ένα ουισκάκι στην κόκκινη φλοκάτη.

Ζούνη - Καλογρίδη - Καραμπέτη κ.λπ.

Οι μοιραίες του Ψυρρή. Η αμηχανία της νέας εποχής, μεταξύ Εθνικού Θεάτρου και Down Town.

Alpha

Παρά τις λουδοβίκειες, τριτοκατάληκτες εις -εως, ουρανομήκεις μετεγγραφές, δεν βελτίωσε κατ' ελάχιστον το κακορίζικο ποσοστό που είχε πάντα. Και στις ειδήσεις (στις οποίες είναι καλός), δεν εννοεί να χωνέψει ότι είναι τρίτος, τεντώνοντας αλχημικά τα δεδομένα. Πέραν όμως από την κοκορομαχία των ποσοστών, το ουσιώδες είναι ότι δεν έφερε τίποτα καινούργιο στην ελληνική τηλεόραση. Ούτε μια πρόταση. Κατατρύχεται από το άγχος να γίνει Mega στη θέση του Mega, και τελικά δεν βλέπεται.

Time Out

Σαν να μην υπάρχει στην Ελλάδα - ο πιο ευφυής και μοντέρνος τίτλος του κόσμου!

Cover Story

Πήγε κυριολεκτικά αδιάβαστο. Και έτσι έπρεπε να γίνει!

Κεντέρης - Θάνου - Τζέκος

Η τυπική ελληνάδικη κουτοπονηριά, σε συσκευασία ύβρεως. Να εξαπατήσουν, να κουκουλώσουν, να βγουν λάδι. Η διαχείριση της κρίσης, όταν ξέσπασε, ήταν πιο εμετική από την απάτη τους την ίδια.

Πολιτιστική Ολυμπιάδα

Ωδίνες όρους, ποντίκι στο κατώφλι μας. Η αρπαχτή των «πνευματικών ανθρώπων». Και αυτού του πολύ διακριτού τύπου καλλιτέχνη, που με σπουδή και ρίγος παρασιτεί στο εκάστοτε υπουργείο Πολιτισμού, φίλος πάντοτε των σωστών ανθρώπων, και δέχεται με το αζημίωτο να γίνει το άλλοθι ορισμένων αγράμματων κι αλλήθωρων πολιτικών.

Lakis Gavalas

Και όλο το γερασμένο οπλοστάσιο του lifestyle. Η γιορτή της άνοιας, το γυαλιστερό μπουζούκι, τα περιοδικά της κοσμικής χάρης, η αυταρέσκεια του ζην επιπολαίως, το Prive, η βλάχα επίδειξη του πλούτου, οι τραγουδίστριες που ξεσηκώνουν τη Louisa. Εκατό περίπου μουρλοκακομοίρες που επιμένουν να αισθάνονται ως το ελληνικό Χόλιγουντ και ομοσταυλίζονται σε δέκα - δεκαπέντε μέρη, πάντα ίδιοι, πάντα έτσι, πάντα μεταξύ τους - μια κωμικοτραγική εικόνα που δεν έχει πλάκα πια: ο Ρουβάκος, ο Ψινάκης, ο Λαζόπουλος, ο Ντάβλας, η Βίσση, η Μπουμπού Μπαρμπαλιά, οι στιλίστριες, η Μαρίνα Βερνίκου (με αυτά τα μάτια κόμπρας) κ.ο.κ. Φέτος επέστρεψαν εκεί που ανήκουν.

Χριστόδουλος

Το απύλωτο στόμα του τον εξέθεσε ανεπανόρθωτα. Το πολιτικό μικρόβιο, το μίσος της ρητορικής του, το ασυμμάζευτο ταμπεραμέντο του - το ακριβώς αντίθετο από τη θρησκεία, της οποίας έχει αναλάβει το μάνατζμεντ.

AGB

Ναι μεν δικαιώθηκε πανηγυρικά από την Επιτροπή Ελέγχου Μετρήσεων Τηλεθέασης, αλλά η μεθοδική συκοφάντησή της από τους περιφρονημένους των μετρήσεων της στραπατσάρισε το ίματζ.

Μετανάστες στην Ελλάδα

Γυρνάνε σαν χαμένοι, σε μια χώρα που δεν ξέρει πώς να τους βολέψει μέσα στην εκσυγχρονιστική της σύγχυση. Ρουμάνες φυλακισμένες σε διαμερίσματα, Κούρδοι στα εγκαταλειμμένα σπίτια, ζόρικοι Αλβανοί στα ζόρια, ταπεινή μαρίδα (Μπανγκλαντές και Ινδία) δέκα δέκα στα δωμάτια της Αγοράς. Αν επιζήσουν από τις νάρκες στα σύνορα, από τα μισά μεροκάματα, το στραβό μάτι του γείτονα και το κυνήγι της Αστυνομίας - το Σάββατο πλένονται στις δημόσιες βρύσες, βάζουν πηχτή κολόνια στα κορακάτα τους μαλλιά και ξεροσταλιάζουν κάτω από την πλατεία Θεάτρου, στο ατέρμονο πίτσι πίτσι, τα νέα απ' το χωριό, τα τεχνάσματα της επιβίωσης - ανώνυμοι, ξένοι, ανάξιοι - βάρος της κοινωνίας.

Αρναούτογλου / Μουρατίδης

Βυθίστηκαν κι αυτοί στο επικοινωνιακό νιανιά -συνειδητά, ολόψυχα- ενώ ίσως μπορούσαν κάτι καλύτερο να καταφέρουν. Πουλάνε μεν στα ημιπληγικά νοικοκυριά, αλλά απέτυχαν ως προς τον εαυτό τους. Και δεν υπάρχει γυρισμός.

Ντόρα Μπακογιάννη

Μια δήμαρχος στην πρεμιέρα του Καρβέλα (αλλά ποτέ του Βογιατζή), εξώφυλλο στο περιοδικό Jewellery and Watches, ένας ραδιοσταθμός ασήμαντος ιλιγγιώδους κόστους, λουλουδοκουκουλώματα σε ελεεινές πλατείες τύπου Τσαουσέσκου - ένα χαμόγελο που πάγωσε δρακουλικά. Κάτι συμβαίνει στον πλανήτη Ντόρα.




ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/12/2004

Σχόλια