Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διάλεξε όχθη! (minima 012)

Στη μια όχθη…

…είναι η Αυτοκρατορία του Θεάματος…

…είναι το Hollywood του Αρνολντ Σβαρτζενέγκερ, του Σιλβέστερ Σταλόνε, της Ντέμι Μουρ, του Ντάνζιελ Ουάσινγκτον, της Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, του Μπραντ Πιτ, του Μελ Γκίμπσον, της Σάρον Στόουν, του Γουίλ Σμιθ, του Μπρους Γουίλις, του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Οταν δε μυθοποιούν τον αμερικάνικο εφιάλτη, μυθολογούν το τίποτα ή διασκευάζουν το μύθο σε μια πιο light έκδοση. Δε φταίνε πάντοτε αυτοί. Μερικές ταινίες τους είναι διασκεδαστικές και πάν περίφημα με μια λεκάνη ποπ-κορν και ένα δίλιτρο κόκα-κόλα. Να βλέπουμε και καμιά σαχλαμάρα πού και πού να περνάει η ώρα, για να παραφράσω και το γνωστό ανέκδοτο. Αρκεί να μην παίρνουμε στα σοβαρά την σαχλαμάρα.

…είναι το τάχα αντι-Hollywood των πρώην “ψαγμένων”, “πεφωτισμένων”, “ανυπότακτων”. Του Ολιβερ Στόουν (τι κρίμα!), για παράδειγμα, που αφού ξέπλυνε τις ενοχές των προοδευτικών Αμερικάνων για το Βιετνάμ και την Κούβα (με το “Commandante”) τώρα αποφάσισε να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τις εκστρατείες και την πόρτα της κρεβατοκάμαρας του Μέγα Αλέξανδρου δηλώνοντας παράλληλα ότι “η πολιτική Μπους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν μοιάζει ή είναι παράλληλη με την πορεία του στρατηλάτη της αρχαιότητας” (τι κρίμα ξανά!). Του Μάρτιν Σκορσέζε, που εδώ και χρόνια έχει πέσει σε μαρασμό επειδή δε θα γίνει ποτέ Ελίας Καζάν και που μετά τα “Κακά Παιδιά” κάνει διαρκώς τα… “Κακά Παιδιά” κοντεύοντας να μας κάνει να πιστέψουμε ότι οι μόνοι που θα μπορούσαν να αντισταθούν στον Μπους είναι κάποια πρεζάκια και κάτι λαλημένοι απόκληροι (το χειρότερο είναι ότι το ίδιο πιστεύει και ο Μπους!). Των Τζόελ και ο Ιθαν Κόεν που προσχώρησαν στο επίσημο Hollywood (πού είσαι, νιότη, που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλος). Του Γούντι Αλεν που είτε έχει καταπιεί τη γλώσσα του είτε έχει βουλιάξει μέσα στις προσωπικές του νευρώσεις και του Τζακ Νίκολσον που γερνάει, γερνάει, γερνάει. Ολων όσων τα έχουν κάνει επάνω τους μπροστά σε έναν ενδεχόμενο, νέο Μακαρθισμό και υποκύπτουν στα παραγγέλματα των εταιρειών τους και στην λογοκρισία του “μπουσισμού”.

…είναι το άθλιο αντι-Hollywood του Μάικλ Μουρ, του Αμερικανού Θέμου Αναστασιάδη, που έχει καταφέρει να κοροϊδέψει το σύμπαν και τον ντουνιά ολόκληρο ότι τάχα είναι σκηνοθέτης λειτουργώντας συνειδητά ως άλλωθι και ως μηχανισμός εκτόνωσης του συστήματος. (Ο Θέμος, τουλάχιστον, ούτε τον σκηνοθέτη παριστάνει ούτε τον σωτήρα, ούτε εθνικιστής σαν τον Μουρ είναι. Την πλάκα του κάνει!).

…είναι το Βασίλειο της Τηλε-αποβλάκωσης. Οι πολυεθνικές των Fame-Survivors, τα νέο-ηθικοπλαστικά “Sex and the City” και οι ντόπιες version τους μαζί με τις “Τηλεμπόρες” και “Νταντάδες”, τα “πρωινάδικα”, οι σαπουνόπερες, τα “παράθυρα”, τα talk-shows. Ολα ένας πολτός… Μια κινούμενη άμμος που καταπίνει ό,τι έχει την ατυχία να πατήσει επάνω της. Κάθε κίνηση αντίστασης σε τραβάει όλο και πιο μέσα. Μένεις ακίνητος μπροστά στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη και αποβλακώνεσαι. Ενα αρχιπέλαγος κατευθυνόμενης ανοησίας, όπου η αχόρταγη εικόνα δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο.

Το περιστατικό με τα επεισόδια στον Εχίνο δεν είναι παρά μια μικρογραφία του πώς λειτουργεί η Αυτοκρατορία του Θεάματος και η παρακόρη της, η Τηλεόραση: η Εικόνα επιτίθεται πλέον στην ίδια την Κοινωνία. Γιατί η Εικόνα είναι πάνω από όλα. Αγιάζει τα μέσα. Πατάει κυριολεκτικά και μεταφορικά επί πτωμάτων. Αναδεικνύεται σε πραγματική Τυραννία για την εποχή μας. «Δεν καταλάβαμε γιατί πήγαν να μας δείρουν», «δεν καταλάβαμε γιατί μας έβριζαν». Πού να καταλάβεις, κακομοίρη. Εδώ νομίζεις ότι όλα είναι σκηνικά –το παζάρι και το τζαμί και η γιορτή– και ότι ο Αλλος είναι κομπάρσος. Κι όταν σηκώσει το χέρι να σου ρίξει καρπαζιά, γίνεται απολίτιστος. Ο τηλε-αστέρας δεν ξέρει ότι το τζαμί είναι ιερός χώρος (προφανώς δεν ξέρει ούτε ότι η ορθόδοξη εκκλησία, η συναγωγή, η παγόδα είναι επίσης ιεροί χώροι). Δεν ξέρει ότι το Μπαϊράμι είναι μεγάλη γιορτή (προφανώς δε σέβεται ούτε το δικό του Πάσχα). Δεν ξέρει ότι σε λίγες μέρες θα συζητηθεί η ανταξιακή διαδικασία για την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση (προφανώς, αγνοεί ότι κάποιοι δεν το θέλουν ΚΑΘΟΛΟΥ αυτό). Δεν έχει διαβάσει πουθενά πως ο τελευταίος και οριστικός ξεριζωμός των Ελλήνων από την Πόλη έγινε με αφορμή ένα άθλιο επεισόδιο στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη. Ενδιαφέρεται μόνο να μαζέψει τα ψίχουλα από την επιτυχία της “ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ” του Τάσου Μπουλμέτη, όπως κάνουν δύο (ή τρία) φετινά σίριαλ. Γιατί το μόνο που καταλαβαίνει είναι το τηλεοπτικό προϊόν.

Στην άλλη όχθη…

…είναι το παλιό αντι-Hollywood (ενδεικτικά) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, του Σαμ Πέκινπα, του Φράνσις Κόπολα, του Μίλος Φόρμαν, του Ντε Πάλμα, του Ρόμπερτ Ολτμαν, του Μάρτιν Σκορσέζε, του Τέρρι Γκίλιαμ, της αγίας τριάδας: Ντε Νίρο, Αλ Πατσίνο, Ντάστιν Χόφμαν.

…είναι το νέο αντι-Hollywood των 00’s του Μάικλ Μαν (“Collateral, η διαδρομή”), των Μαρκ Αμπαρ, Τζένιφερ Αμποτ, Τζόελ Μπάκαν (“The Corporation”), του Νάιτ Σιάμαλαν (“Σκοτεινό Χωριό”), του Σον Πεν (σε ό,τι κι αν κάνει), του Τζιμ Τζάρμους και της παρέας του (σε ό,τι κι αν κάνουν), του Κέρι Κόνραν (“Sky Captain: ο κόσμος τού Αύριο”), του Τιμ Ρόμπινς (όχι σε όλα), του Γουέμπερ (“Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι”) και της θυγατέρας Κόπολα (“Χαμένος στη Μετάφραση”) και φυσικά του Κουέντιν Ταραντίνο του ποιητή της σατιρικής βίας, του μόνου ίσως δυτικού σκηνοθέτη μετά τον Βέντερς, που μπορεί να συλλάβει το τι συμβαίνει στον Κόσμο, τον ρυθμό των αλλαγών, το σφυγμό της… μεθαυριανής γενιάς, και να τα μεταφέρει στην οθόνη μεγεθυσμένα και όχι απλά φωτογραφημένα, όπως ο επικίνδυνα ακίνδυνος Μάικλ Μουρ.

…είναι ο Κινηματογράφος του Κόσμου, της Κίνας, του Ιράν, του Αφγανιστάν, της Κορέας, του Μεξικό, των Βαλκανίων, της Ρωσσίας, της Αφρικής, του Καναδά, της Ιαπωνίας.

…είναι ταινίες όπως το “Οld boy” του Kορεάτη “Ταραντίνο” Tσαν-Γουκ Παρκ, το “Ανοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας” του Κιμ Κι Ντουκ, ο “Θρύλος” του Ταϊλανδού Τσατριτσάλερμ Γιούκολ, οι ταινίες του Λαρς φον Τρίερ, του Αλμοδόβαρ, του Φρανσουά Οζόν, του Τζάνι Αμέλιο, της Μαρζιγιέ Μεσκινί και δεκάδων άλλων δημιουργών από όλες τις γωνιές της γης –και των ΗΠΑ για να μην παρεξηγούμαστε.

…είναι (ακόμη) το internet. Ρίξτε μια ματιά στο web site www.sorryeverybody.com και θα δείτε πως υπάρχει ακόμη ελπίδα.

…είναι οι σελίδες που ακολουθούν!

Κινηματογράφος του Κόσμου εναντίον Αυτοκρατορίας της Αποβλάκωσης. Η δύναμη της Εικόνας καλείται να παλέψει την εικόνα της Δύναμης. Ανιση μάχη. Η Βλακεία, καθώς λένε, είναι αήττητη. Γι’ αυτό και η επικράτησή της μοιάζει να είναι ολοκληρωτική. Ή σχεδόν. Το μόνο που μπορεί να τη νικήσει είναι η επιλογή όχθης. Από τον καθένα μας.

Καλό σας Σάββατο στη φεστιβαλική Θεσσαλονίκη!

Υ.Γ. Αφήσαμε απ’ έξω από αυτό το τεύχος τoν ελληνικό κινηματογράφο, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί πραγματικά αξίζει ένα (και δύο και τρία…) “δικά του” τεύχη με την ιστορία του, τους ανθρώπους του, το σήμερα, το αύριο, τις προοπτικές του, τα στραβά και τα καλά του. Αλλωστε φέτος “χορτάσαμε” Ελλάδα.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…