Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2004

Ο κόσμος πλάστηκε μια Κυριακή

«Ακου αγώνας για τη ζωή! Η κατάρα της μάχης και του μόχθου στέλνει τον άνθρωπο πίσω στην κατάσταση του αγριόχοιρου, στα γρυλίσματα των θηρίων που δεν ξέρουν άλλο από το ξέφρενο κυνήγι της τροφής. Την παρατηρήσαμε πολλές φορές τη μανιακή εκείνη γυαλάδα στο ραδιούργο βλέμμα της νοικοκυράς που κατοπτεύει τα τρόφιμα στο μπακάλικο ή διερευνά το νεκροτομείο του χασάπη. Δουλευτές του κόσμου, διαλυθείτε! Λάθος λένε τα παλιά βιβλία. Ο κόσμος πλάστηκε μια Κυριακή»

Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ

Τα πρώτα βήματα είναι που κοστίζουν

«Τίποτα δεν είναι φαινομενικά πιο απλό από το να χτίζουμε καθημερινά την ευτυχία μας: αρκεί να χρησιμοποιούμε τις διαδοχικές απολαύσεις σαν πέτρινη διάβαση στο ποτάμι, για να περνάμε από τη μια στην άλλη. Η συνέχεια απαιτεί μεγαλύτερη προσοχή, εφόσον πρέπει να είμαστε ταυτόχρονα η πέτρα, το ποτάμι και η διάβαση που οδηγεί ακόμα πιο μπροστά στην εκλέπτυνση των απολαύσεων. Πάντως, τα πρώτα βήματα είναι που κοστίζουν. Η φρενίτιδα της εργασίας, οι ολολυγμοί των καταναγκασμών, η σουβλερή εμμονή των ενοχών, ορθώνουν τα πιο επίφοβα εμπόδια της εμπορευματικής λογικής στην πορεία του άδολου σώματος, που εκστασιάζεται από τον πρωινό ήλιο, ενώ μέσα σ' ένα μεγάλο πήλινο μπολ το κουταλάκι ανακατεύει το γλυκό φρέσκο αγελαδινό γάλα με την ελαφριά πικράδα ενός υπέροχου καφέ».

Ραούλ Βανεγκέμ

Ονόμασέ τους Ρηχούς και λόγιζέ τους ως θάνατον

Κείμενο του Στάθη στη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:
"Την παραμονή των Χριστουγέννων τρία αγόρια έλεγαν τα κάλαντα. Το ένα απ' αυτά εκινείτο δύσκολα κι ακολουθούσε τα υπόλοιπα στηριζόμενο σε μια περπατούρα. Κάπως φτωχικά ντυμένο, φορούσε στο κεφαλάκι του ένα κόκκινο σκουφάκι Αγιοβασίλη και τραγουδούσε μαζί με τα άλλα δύο παιδιά τα κάλαντα φάλτσα και τραυλίζοντας στεντόρεια -ω Θεέ μου, ποτέ οι Αγγελοί Σου δεν θα αγγίξουν τέτοιαν αρμονία!

Υστερα τα παιδιά συνέχισαν παρακάτω -γύρω στα δέκα τους έντεκα χρόνια τα δύο πρώτα, ίσως έναν χρόνο μικρότερος ο άγγελος με την περπατούρα και το κόκκινο σκουφάκι.

Φαίνονταν φίλοι, ίσως συμμαθητές, όμως οι δύο πρώτοι άρχισαν (σχεδόν παλεύοντας με τον εαυτό τους για να μπορέσουν να του το πουν) -άρχισαν λοιπόν την προσπάθεια να πείσουν τον μικρότερο ότι «καλά ήταν ώς εδώ, είπαν τα κάλαντα, καιρός να χώριζαν»- φαίνεται ο μικρός με τη δυσκολία του να περπατά τους καθυστερούσε, όμως εκείνοςόλο ηρνείτο και τραύλιζε κουνώντας το κεφαλάκι του με το κόκκινο …

Tsunami blogs launched for help services, missing persons inquiries

The group responsible for tsunamihelp.blogspot.com have launched two new collaborative blogs: tsunami enquiry, with numbers for emergency help services in affected areas, and tsunami missing persons, which aims to assist people in connecting with loved ones.

Πραγματικότητα (λίγο πριν το τέλος του 2004)

Χρειάζονται πολλά,τον κόσμο για να αλλάξεις:
Οργή κι επιμονή.Γνώση κι αγανάκτηση.
Γρήγορη απόφαση,στόχαση βαθιά
Ψυχρή υπομονή,κι ατελείωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση
του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας
μάθει πως την πραγματικότητα ν’αλλάξουμε

Μπ. Μπρέχτ

minima over (;;;)

"...Κάποτε θα καταστρέψω όλ' αυτά τα χειρόγραφα που άφησε πάνω στο τραπέζι μου ο διάβολος και που τα οικειοποιήθηκα χωρίς ντροπή-και μόνον αυτός που έκανε τη νύχτα πολλές φορές τον ίδιο δρόμο, μόνον αυτός έμαθε πως δεν υπήρξε ποτέ δρόμος..."
T. ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Τα minima αναστέλλουν την (χάρτινη) έκδοσή τους! Προσωρινά, απ' ό,τι λένε!
Τα όνειρα δεν αναστέλλονται όμως...
Παίρνουν πάντοτε την εκδίκησή τους!

Εμείς θα βρίσκουμε πάντοτε τρόπους να επικοινωνούμε...

Ετσι δεν είναι?

2004 Οι νικητές και οι Χαμένοι

2004
Οι νικητές
Με τον ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ
Λευτέρης Βογιατζής

Για τη διάρκεια, τη χειρωναξία, τη λεπτότητα, το γούστο του. Με τον Μολιέρο, προσέθεσε ακόμα μια λαμπρή ψηφίδα στο σπουδαίο έργο που έχει ήδη κατορθώσει.

Athen's Voice

Στάθηκε στα πόδια της σε ένα εξόχως αποκαρδιωτικό τοπίο. Σχεδόν το μόνο μαζικό έντυπο (μαζί με το Αθηνόραμα) που δεν εξυπηρετεί το ημιμαθές και κακόγουστο μόρφωμα του life style.

Μουσείο Μπενάκη

Με το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης και τις νευρώδεις, έξυπνες εκθέσεις του έγινε ο πιο επηρεαστικός και δραστήριος πολιτιστικός πυρήνας της Ελλάδας. Κάνει αυτά που θα 'πρεπε να κάνει το κράτος - ενημερωμένο και ταυτόχρονα χαλαρό.

Σταμάτης Κραουνάκης

Γιατί είναι από τους ελάχιστους που λέει ολόκληρη την αλήθεια (του). Στους άλλους διακρίνεις πάντα την υπολογιστική διόρθωση, το ευπρεπές στρογγύλεμα των media - αυτός δείχνει ελεύθερος.

Νικήτας Κακλαμάνης

Μην υπερβάλλουμε - πολιτικός είναι κι αυτός. Τουλάχιστον όμως ακούει τη φωνή του. Και δείχνει ευαίσθητος.

Αννα Κ…

Λευκή σελίδα (minima 016)

Σελίδα λευκή
Σαν άσπιλο χιόνι.
Κάτι τελειώνει
Σε κίνηση αργή.
Κι αυτό που θα ' ρθεί
Δεν μοιάζει ούτε δείχνει
Αχνά αφήνει ίχνη
Σε άμμο καυτή.(στίχοι του Γιώργου Ανδρέου και του Παρασκευά Καρασούλου)Η πρώτη φορά που με νίκησε ήταν στο διαγώνισμα της Χημείας στη Β’ Λυκείου, το 1980. Ακόμη το βλέπω στον ύπνο μου.Λίγο αργότερα διάβασα “Το περιθώριο '68 - '69” του Μανόλη Αναγνωστάκη, που αρχίζει με την πρόταση "τώρα πια που δε γράφω" και τελειώνει με μια λευκή σελίδα και τέσσερις λέξεις: "Έκτοτε γράφτηκαν πολλά ποιήματα…" και ηρέμησα.Οι Δάσκαλοί μου δεν μου έμαθαν ποτέ πώς να ξεπερνώ τον τρόμο μπροστά της: ο Σταύρος Απέργης, ο Πότης Παρασκευόπουλος, ο Λυκούργος Κομίνης, ο Φρέντυ Γερμανός. Ισως γιατί και οι ίδιοι δεν τον ξεπέρασαν ποτέ.Λευκή σελίδα είναι……τα ξενύχτια κάθε Τετάρτη βράδυ για να γραφτεί το editorial. …τα παιδιά που κοιμούνται τυλιγμένα με λευκά όνειρα. …ένα ξημέρωμα Σαββάτου, πριν βγει το πρώτο τεύχος ενός νέου περιοδικού. …το 2004 που βγαίνει στ…

Συγχαρητήρια! Το πετύχατε διάνα!

Απόσπασμα από άρθρο του Ι.Κ.Πρετεντέρη στο ΒΗΜΑ την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2004…

Τα κρυφά και τα φανερά σχέδια του Μαξίμου

Πρωτοβουλίες για έλεγχο της πολιτικής ζωής

I. K. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ
……
Σε ό,τι αφορά την Προεδρία της Δημοκρατίας, στο σχέδιο αυτό φαίνεται ότι εντάσσεται η προώθηση από ορισμένους κυβερνητικούς κύκλους της υποψηφιότητας Κωνσταντόπουλου. Στην άποψη αυτή συγκλίνουν και επιχειρηματικοί ή εκδοτικοί παράγοντες, οι οποίοι έχουν τις ίδιες επιδιώξεις με την κυβέρνηση και διατηρούν ταυτοχρόνως στενές σχέσεις με τον κ. Κωνσταντόπουλο.
Κατ' αυτούς, ο απερχόμενος πρόεδρος του Συνασπισμού έχει δώσει ικανοποιητικά δείγματα γραφής ως «διώκτης του ΠαΣοΚ» και οι ίδιοι κύκλοι εκτιμούν πως με τον κ. Κωνσταντόπουλο στην Προεδρία η εγκαθίδρυση ενός νεοδημοκρατικού καθεστώτος θα μπορεί να έχει μια διαρκή επίφαση δημοκρατικής χροιάς. Το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί προωθούνται στο όνομα της διαφάνειας διευκολύνει τη σύμπραξη του κ. Κωνσταντόπουλου με τους εμπνευστές τους.
Σε ό,τι αφ…

Παιχνίδι στη ρωγμή του χρόνου (minima 015)

«Πώς θα μπορούσες με μία λέξη να περιγράψεις ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου;»*



Χαζεύω τις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες. Αδιάφορες όπως κι ο κόσμος. Σκηνικά μιας χαζοχαρούμενης παράστασης που δεν πείθει πλέον κανέναν γιατί κανένας δεν έχει τη διάθεση να πεισθεί. Γιατί κανείς δεν επιθυμεί τίποτα πέρα από αυτά που ο μισθός του μαζί με το εορτοδάνειο του επιτρέπει να επιθυμήσει. Βλέπεις, η επιθυμία ως τραπεζικό προϊόν δεν είναι επιθυμία. Είναι ένα ακόμη χρέος. Κι όμως, ανάμεσα σε αυτά τα θλιβερά σκηνικά, υπάρχουν κάποιες βιτρίνες που δεν δεσμεύονται από τον τρέχοντα χρόνο. Είναι οι βιτρίνες των παιχνιδάδικων. Είναι αυτές οι ρωγμές στα αδιαπέραστα τείχη της πόλης. Ρωγμές-περάσματα σε έναν άλλο κόσμο, εκτός του κόσμου τούτου. Εναν κόσμο πέραν της καθημερινής ανάγκης, πέραν της καταναλωτικής επιθυμίας, πέραν της προσωπικής φιλοδοξίας, πέραν της κοινωνικής ματαιοδοξίας. Οι Καθεδρικές των Παιδιών. Ναοί ολοφώτιστοι που μέσα τους εξακολουθεί να λειτουργεί η αρχαία γιορτή -κι ας συνυπάρχει με την ε…

The Day After Τιβί (minima 014)

Does anybody here remember Vera Lynn
Remember how she said that
we would meet again
some sunny day
Vera ! Vera !
What has become of you?
Does anybody else in here
feel the way I do?(στίχοιτο τραγούδι“VERA”, Pink Floyd –The Wall, 1979)
Αρνούμαι να γράψω άλλο ένα κομμάτι κατά της τηλεόρασης. Αρνούμαι να γράψω κάτι τόσο βαρετό, τόσο κοινότοπο, τόσο ανούσιο και τόσο απίστευτα υποκριτικό. Γιατί είναι υποκριτικό να μιλάς ενάντια σε κάτι του οποίου αποτελείς κομμάτι. Λες και είσαι έξω από αυτό. Οπως υποκριτικό και το να μιλάς, μανιχαϊστικά, για καλή και κακή τηλεόραση. Και το ίδιο ανόητο όπως αν μιλούσες για το καλό ή κακό αυτοκίνητο, για το καλό ή κακό τηλέφωνο, για την καλή ή κακή καφετιέρα, για το καλό ή κακό ασανσέρ ακόμη κι αν κάποιος σε μαχαιρώσει μέσα σε αυτό. Δε θα υποκριθώ πως δε βλέπω τηλεόραση, πως δεν έχω παρακολουθήσει έστω ένα επεισόδιο από όλες τις τηλεοπτικές σειρές που παίζονται τα τελευταία 30 χρόνια, πως δεν έχω ένα είδος εξάρτησης από τα “δελτία των 8”, πως δεν έχω “χαζέψει…

Χλευάζοντας τους ηττημένους (minima 013)

Σαν να μην έφτανε ο κατ’ εξακολούθησιν δημόσιος και διαφημιστικός διασυρμός των αντρών ως προς την εικόνα τους, είχαμε πρόσφατα και τα “αμείλικτα” ερωτήματα των γυναικών που νιώθοντας, υποτίθεται, κλεισμένες στο μπουκάλι –ή έχοντας μείνει “μπουκάλες”, όπως επιβεβαιώνουν και πρόσφατες έρευνες– αναζητούν το “άλλο τους μισό”. Ερωτήματα που διατυπώνουν με διαφορετικό τρόπο την περίφημη κοινοτοπία-αφορισμό «δεν υπάρχουν πια άντρες» της κάθε πικραμένης και το αντίστοιχο «γεμίσαμε ομοφυλόφιλους» του κάθε πικραμένου.Γιατί οι άντρες θέλουν να έχουν τις δικές τους προσωπικές στιγμές;«Γιατί να ΜΗ θέλουν;», θα ήταν εν είδει ερωτήσεως η πρώτη, εύκολη απάντηση. Θα έπρεπε να εκχωρήσουν το σύνολο του προσωπικού τους χρόνου και του ζωτικού τους χώρου σε εκείνες; Και πόσος χρόνος και χώρος, πόσες προσωπικές στιγμές τούς έχουν άραγε απομείνει, όταν πλέον δουλεύουν απεριόριστες ώρες κάνοντας συχνά και μια δεύτερη δουλειά για να καταφέρουν να ανταποκριθούν στην αρχέγονη αρσενική δέσμευση, την εγγεγραμμένη…

Διάλεξε όχθη! (minima 012)

Στη μια όχθη……είναι η Αυτοκρατορία του Θεάματος… …είναι το Hollywood του Αρνολντ Σβαρτζενέγκερ, του Σιλβέστερ Σταλόνε, της Ντέμι Μουρ, του Ντάνζιελ Ουάσινγκτον, της Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, του Μπραντ Πιτ, του Μελ Γκίμπσον, της Σάρον Στόουν, του Γουίλ Σμιθ, του Μπρους Γουίλις, του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Οταν δε μυθοποιούν τον αμερικάνικο εφιάλτη, μυθολογούν το τίποτα ή διασκευάζουν το μύθο σε μια πιο light έκδοση. Δε φταίνε πάντοτε αυτοί. Μερικές ταινίες τους είναι διασκεδαστικές και πάν περίφημα με μια λεκάνη ποπ-κορν και ένα δίλιτρο κόκα-κόλα. Να βλέπουμε και καμιά σαχλαμάρα πού και πού να περνάει η ώρα, για να παραφράσω και το γνωστό ανέκδοτο. Αρκεί να μην παίρνουμε στα σοβαρά την σαχλαμάρα.…είναι το τάχα αντι-Hollywood των πρώην “ψαγμένων”, “πεφωτισμένων”, “ανυπότακτων”. Του Ολιβερ Στόουν (τι κρίμα!), για παράδειγμα, που αφού ξέπλυνε τις ενοχές των προοδευτικών Αμερικάνων για το Βιετνάμ και την Κούβα (με το “Commandante”) τώρα αποφάσισε να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τις εκστρατείες κ…

Megapolis ή Virtual Cities; (minima 011)

Πόλεις του 21ου Αιώνα. Ποιες θα πεθάνουν; Ποιες θα γεννηθούν; Ποιες θα αντέξουν και ποιες θα σβήσουν; Ποιες θα καταφέρουν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, χωρίς να γίνουν απάνθρωπες; Πόσες θα διατηρήσουν την ιστορική τους συνέχεια και τις μνήμες, χωρίς να μετατραπούν σε απολιθώματα, και πόσες θα επιλέξουν να αποκοπούν από αυτές χάριν της λειτουργικότητας; Πόσες θα συντριβούν κάτω από το βάρος των αριθμών, του χρόνου, της αυθαιρεσίας, της αδράνειας;Μέχρι το 2010 το 80% του πληθυσμού της Γης θα ζει στις πόλεις. Με άλλα λόγια, στον 21ο αιώνα το σύνολο σχεδόν της ανθρωπότητας θα επιλέξει να ζει σε ένα απόλυτα τεχνητό περιβάλλον όπου πίσω από τη βιτρίνα των εμπορικών κέντρων και τους ουρανοξύστες θα εκτείνονται απέραντες παραγκουπόλεις, όπως αυτές του Καϊρου και του Ρίο ντε Τζανέιρο, άθλιες εργατικές συνοικίες απομεινάρια του περασμένου αιώνα με εφιαλτικές πολυκατοικίες-κουτιά που θα καταρρέουν στο παραμικρό κούνημα του Εγκέλαδου, όπως στην Κωνσταντινούπολη. Εφιαλτικές αλλά με δορυφορι…

Νομάδες (minima 010)

Οσα περισσότερα βιβλία διάβαζαΤόσο περισσότερα καταλάβαιναΌτι οι νομάδες υπήρξανΗ κινητήρια δύναμη της ιστορίαςBruce Chatwin

Οι Δικοί μας Ξένοι (minima 009)

People are strange, when you're a stranger
Faces look ugly when you're alone
People seem wicked, when you're unwanted
Streets are uneven, when you're down
Doors
Δύο μέρες μετά την παρέλαση. Οι εξέδρες των επισήμων έχουν ήδη μαζευτεί. Τα δαφνόφυλλα μαραίνονται από την παράταιρη ζέστη του Οκτωβρίου. Τα ντεμί σεζόν κοστούμια των επισήμων βρίσκονται σε μια αμηχανία. Εκεί από όπου πέρασαν τα άρματα μάχης –ο “Αγγελιοφόρος” έγραφε προχθές ότι είμαστε, μαζί με τη Γαλλία και την Τουρκία, μια από τις τελευταίες ευρωπαϊκές χώρες, όπου συνεχίζουν να γίνονται παρελάσεις– έχει μείνει το θλιμμένο αποχαιρετιστήριο βλέμμα του κυρίου Στεφανόπουλου. Οι σημαίες διπλώνονται προσεχτικά για να ξαναβγούν στο δρόμο, στο μπαλκόνι, στην κερκίδα, στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου κατά την επόμενη εθνική επέτειο ή την επόμενη αθλητική νίκη. Φέτος ήταν η χρονιά της. Τη σηκώσαμε, την κρεμάσαμε, τη φορέσαμε, την ανεμίσαμε. Στις 25 Μαρτίου, στο Euro, στους Ολυμπιακούς, στο Survivor, στη Γιουροβίζιον, στη Γ…

Δελτίο Καιρού (minima 008)

Κείνες οι ξαφνικές λιακάδες, μες στο καταχείμωνο δεν είναι παρά οι προσπάθειες που κάνει ένα παραπλανημένο περσινό τζιτζίκι να ξαναβρεί τον προσεχή του Ιούλιο. Οδυσσέας Ελύτης Κυριακή μεσημέρι ενός παράταιρα καλοκαιριάτικου Σαββατοκύριακου και αφού την προηγούμενη εβδομάδα πνιγήκαμε στη βροχή. Σαν να είχε ξεχάσει κάτι το καλοκαίρι και να γύρισε να το πάρει. Το κασκόλ της Εθνικής μας που το ξέχασε πίσω από την τηλεόραση. Την ομπρέλα θαλάσσης ή εκείνο το βιβλίο που είχε αγοράσει πριν από τις διακοπές και δεν πρόλαβε να διαβάσει. Φυσάει ένας νοτιάς που γυρίζει μόνος του τις σελίδες των εφημερίδων και των περιοδικών. Το “minima” με αφιέρωμα στην ΤΡΟΦΗ είναι όμορφο. Μόνο το δικό μου κείμενο δε μου αρέσει. Είναι βαρύ. Είναι λίγο. Είναι πολύ. Κάτι έχει. Στο καλάθι δε χωρεί, στο κοφίνι περισσεύει. Σιγά μην πιάσει τόπο η πρόταση για πανεπιστημιακή έδρα γαστρονομίας στη Θεσσαλονίκη! Μια έδρα Κινηματογράφου πήγαν να κάνουν και δεν ξέρουν αν και πώς θα λειτουργήσει. Ψιλά γράμματα. Η κυρία υπουργός …

Μια έδρα για τη βάση του πολιτισμού (και τη “μητέρα” των επιστημών) (minima 007)

«Ουδέν μάγειρος ποιητού διαφέρει»ΝικομήδηςΓεύση. Η κολασμένη και η αθώα. Η εξαρτημένη και η αυτόνομη. Αίσθηση της ύλης και των ιδεών. Τα μάτια κοιτάζουν αλλά δεν παράγουν εικόνες, δεν ονειρεύονται. Τα αφτιά ακούν μα δεν μιλούν. Η όσφρηση εντοπίζει, θυμάται, επιθυμεί, αλλά δεν εκπληρώνει την επιθυμία. Το δέρμα αγγίζει και αγγίζεται, αναριγά, ματώνει, χαϊδεύει, αλλά δεν ενώνει ούτε ενώνεται. Μονάχα η γλώσσα από όλα τα όργανα του σώματος έχει το προνόμιο να γεύεται, να επιθυμεί, να εξερευνά, να θυμάται, να επιλέγει, να επιθυμεί, να γοητεύει και να γοητεύεται, να ενώνει, να ανακαλύπτει. Να επικοινωνεί. Το κέντρο του σύμπαντος είναι η γλώσσα. Κι όλες οι άλλες αισθήσεις και τα όργανα αυτήν υπηρετούν και από αυτήν συμπληρώνονται. Η γλώσσα πρώτη αναγνώρισε και κατανόησε το καλό (το εύγευστο, το ηδύ), το κακό (το αηδές, το πικρό, το δηλητηριώδες) όταν οι άλλες αισθήσεις “έπαιζαν ακόμη τις κουμπάρες” μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαισθήσεων. Αυτή πρώτη γνώρισε τον κόσμο, αφού η πρώτη συστηματικ…