Αναρτήσεις

Και μετά;

Οταν υπάρχουν δύσκολες ερωτήσεις και εύκολες απαντήσεις μου βγαίνει πάντα ένα "και μετά;".
Αυτό το "και μετά;" με καίει και με προσγειώνει...
Η απάντηση στο "και μετά;" προϋποθέτει δύο πράγματα: ενημέρωση και ψυχραιμία!
Ψυχραιμία που χάνεται μπροστά στη σφαγή και το ποτάμι αίματος.
Και ψάχνεις πάλι να τη βρεις χωρίς να μετατρέψεις τους νεκρούς σε στατιστικά νούμερα.
Να είσαι ψύχραιμος όχι όμως με το παγωμένο αίμα του τεχνοκράτη και του αναλυτή.
Η υπόθεση της Παλαιστίνης και του Ισραήλ είναι μια δύσκολη ερώτηση που έρχεται ξανά και ξανά, αναπάντητη, στο προσκήνιο εδώ και 70 χρόνια.
Την θυμόμαστε μόνο όταν συμβαίνουν γεγονότα σαν τα χθεσινά. Κι ύστερα την ξεχνάμε για μήνες, για χρόνια... Χωρίς να την έχουμε απαντήσει...
Και μετά νέα σφαγή! 
Νέα οργή!
Μέχρι να καταλαγιάσει...
Το ίδιο κάνουμε και για τους Κούρδους...
Σφαγή-Οργή-Ερώτημα-Λήθη και φτου κι απ' την αρχή!
Από χθες είμαστε στην επικράτεια της οργής για τους 58 νεκρούς που θα γίνουν περισσότεροι... Το ερώτημ…

Να σκεφτούμε τις εξεγέρσεις του ’68 σε συνάφεια με τις μεταπολεμικές συνθήκες ευμάρειας και τυποποίησης της ζωής

Εικόνα
Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά - Μολονότι τις περισσότερες φορές τα οράματα ανατροπής ενεργοποιούνται από τα άλυτα κοινωνικά αδιέξοδα, μπορεί επίσης να ενεργοποιηθούν υπό την επήρεια μιας ασφυκτικά βιούμενης «ομαλότητας». Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά
Ας πούμε δυο κουβέντες αρχικά για το πλαίσιο στο οποίο λαμβάνει χώρα ο Μάης. Το κίνημα είναι πολύ ευρύτερο των γεγονότων της Γαλλίας και των ΗΠΑ, όπου πρωτοεμφανίστηκε. Αφορά τη Γερμανία, την Ιταλία, το Μεξικό και άλλες χώρες. Θα πρέπει δε να υπογραμμίσουμε ότι παντού η περίοδος χαρακτηρίζεται από την άνοδο των μεταρρυθμιστικών κινημάτων. Είναι μια περίοδος όπου παντού εμφανίζεται μια σοσιαλδημοκρατική συναίνεση σε όλη την Ευρώπη, αλλά και, κατά κάποιον τρόπο, στην Αμερική. Αρκεί να σκεφτούμε ότι την ίδια περίοδο δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία εκείνου που ο Τζόνσον αποκαλούσε «μεγάλη κοινωνία». Είναι μια περίοδος όπου τίθεται θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης, κοινωνικής αλληλεγγύης, ευρείας ανακατανομής των ε…

Από τον Καρλ Μαρξ στον Τομά Πικετί

Εικόνα
Του Αθάν. Χ. Παπανδρόπουλου Ο Κάρολος Μαρξ (1818-1883), από τη στιγμή που άρχισε να μελετά τον βιομηχανικό τρόπο παραγωγής, χωρίς ποτέ να έχει επισκεφθεί ένα εργοστάσιο, συνειδητοποίησε ότι αυτό το σύστημα είχε τεράστιες δυνατότητες να δημιουργεί πλούτο μέσα από νέους όρους καινοτομίας. Σε αντίθεση, όμως, με μεταγενέστερους θαυμαστές του, όπως ο Γιόζεφ Σουμπέτερ για παράδειγμα, ο Μαρξ πίστευε ότι ο καπιταλισμός ήταν ένα σύστημα περισσότερο προσοδοθηρικό παρά δημιουργικό. Κατά την εκτίμησή του, τότε, οι καπιταλιστές από ένα σημείο και μετά αντί να δημιουργούν πλούτο από το τίποτε, εκμεταλλεύονται και απαλλοτριώνουν τον πλούτο των άλλων.  Αυτή η εκτίμηση του Μαρξ δεν επιβεβαιώθηκε στις πρώτες φάσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Οι πρώτοι μεγάλοι καπιταλιστές, όπως ογδόντα χρόνια αργότερα τους περιέγραφε ο Σουμπέτερ, συσσώρευαν μεν πλούτο αλλά μέσω μίας διαδικασίας «δημιουργικής καταστροφής». Δηλαδή, παράγοντας νέα προϊόντα και ανοίγοντας νέες αγορές. Επίσης, ο ίδιος ο Μαρξ είχε υποστηρ…

Ποιος ήταν ο Χρήστος ο Αράπης ή Μοναστηριώτης

Εικόνα
Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς τύπους της παλιάς "παλιάς Αθήνας" (που έζησε δηλαδή το 19ο αιώνα, αλλά πέθανε αρκετά πριν τη λήξη του), δημοφιλής ανάμεσα στους τότε κατοίκους της πρωτεύουσας, παρότι ο ίδιος ζούσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας ως επαίτης, ήταν ο Χρήστος ο Αράπης. Αυτό δεν ήταν το πραγματικό του επίθετο, αλλά ένας προσδιορισμός της εξωτερικής του εμφάνισης, χωρίς να έχει όμως το υποβιβαστικό έως υβριστικό περιεχόμενο που θ' αποκτούσε η λέξη "αράπης" πολλές δεκαετίες αργότερα. Τότε σήμαινε απλά τον μελαψό άνδρα με καταγωγή από τις αραβικές χώρες, αν και στην πραγματικότητα ο Χρήστος δεν ήταν Άραβας, αλλά Αφρικανός και κατά πάσα πιθανότητα Αιθίοπας.
Είναι άγνωστο πότε ακριβώς ήρθε στην Ελλάδα. Ωστόσο, πολλοί ηλικιωμένοι του 1886, τη χρονιά που εκείνος έφυγε από την ζωή, τον θυμόντουσαν από τα παιδικά τους χρόνια παιδί κι αυτόν, αν πιστέψουμε στην αναφορά εφημερίδας με αφορμή το θάνατό του. Μία εκδοχή υποστηρίζει ότι ήρθε στην Ελλάδα μαζί μ'…

Μ' ένα ποτήρι κρασί κι ένα σεμινάριο στη Μύκονο άρχισε το ταξίδι της "Ήρας" προς τη Δήλο...

Εικόνα
Ένα από τα πιο σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα της χρονιάς θα είναι σίγουρα η όπερα «ΗΡΑ», του διακεκριμένου συνθέτη και σκηνοθέτη Θοδωρή Αμπαζή, βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Νίκου Κυριακίδη, στις 6 και 7 Οκτωβρίου, στο αρχαίο θέατρο της Δήλου.

Η διοργάνωση τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Μυκόνου, της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και σχεδιάζεται με τη σημαντική σύμπραξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων. «Ψυχή» του προγράμματος είναι η Αλεξάνδρα Δήμου, δικηγόρος Σύρου και κάτοικος Μυκόνου, εμπνεύστρια της όπερας και επικεφαλής της ομάδας που προετοιμάζει αυτό το σημαντικό εγχείρημα. Η υπόθεση της όπερας έχεις ως εξής: Ένας θνητός φτάνει στη Δήλο, στη γενέτειρα του Απόλλωνα, βαριά άρρωστος, για να διαπραγματευτεί το τέλος της ζωής του. Δύο θεές του Ολύμπου, η Ήρα και η Αφροδίτη, τον αιφνιδιάζουν με την παρουσία τους. Αρχίζει μια φιλοσοφική διαπραγμάτευση μεταξύ του φόβου της θνητότητας και της πλήξης της αθανασίας, που καταλήγει στην ένωση του «θεϊκού» με το «ανθρώπινο» και στην κατανόηση του ‘…

Παράδεισος

Εικόνα
Ο παράδεισός μου θέλω να μοιάζει με την οδό Αθηνάς, την Αίολου, την Ευριπίδου, Απρίλη μήνα, μεσημέρι και οι άγγελοι να παίζουν ραπ με κλαρίνα και τουμπερλέκια, να πίνω ούζο με μαστόρους και χασαπάκια και να χαμογελάμε σε τουρίστριες από τον βορρά. Τίποτα άλλο...

Αναδοχή στερεοτύπων

Εικόνα
Δεν είναι τα (ανύπαρκτα) επιχειρήματα κατά την αναδοχής παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια εκείνο που με ενοχλεί. Δεν είναι το "τι παιδιά θα μεγαλώσουν και με τι πρότυπα" που λέγεται. Πιο πολύ είναι τα στερεότυπα (επί των προτύπων) που φαίνεται να έχουν οι περισσότεροι, αριστεροί και δεξιοί πολέμιοι για τους ομόφυλους. Φαντάζονται δηλαδή ότι ένα ζευγάρι ομόφυλων είναι κάτι τύποι με δερμάτινα παντελόνια και καπέλα που ξημεροβραδυάζονται σε gay bar και gay parades, βγαλμένοι κατ' ευθείαν από το "Ψωνιστήρι" με τον Αλ Πατσίνο ή κάτι άλλοι τύποι, πιο light, σαν τους gay του ελληνικού κινηματογράφου, όπως τους έπαιζε ο Σταύρος Παράβας ή σαν τον Μπέζο στους "Απαράδεκτους". Ισως πάλι να νομίζουν ότι ένα ζευγάρι ομόφυλων είναι σαν κάτι τηλεπερσόνες που πλαισιώνουν τα πρωινάδικα και "καλιαρντίζουν" το life style της εποχής μας.
Δεν το χωράει το μυαλουδάκι τους ότι ένα ομόφυλο ζευγάρι που θέλει να στηρίξει ένα παιδί, μπορεί να είναι (και είναι κατά κανόνα) έν…

Guy Debord: «Η κοινωνία του θεάματος»

Εικόνα
Του Θανάση Αντωνίου

ΠΗΓΗ: http://diastixo.gr/kritikes/meletesdokimia/9672-koinonia-theamatos

Φέτος συμπληρώνεται μισός αιώνας από την εξέγερση του Μάη του 1968 στο Παρίσι. Έναν χρόνο πριν από το διονυσιακό ξέσπασμα της σπουδάζουσας παριζιάνικης νεολαίας, το οποίο ακολούθησε αργοπορημένη, ως συνήθως, η εργατική τάξη, είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο Η κοινωνία του θεάματος του Γάλλου στοχαστή Γκι Ντεμπόρ. «Γιορτάζει» κι αυτό φέτος από μια άποψη.


Εδώ και μισό αιώνα, το συγκεκριμένο βιβλίο πυροδοτεί τη φαντασία και κινητοποιεί τη βούληση εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο που οραματίζονται μια άλλη κοινωνία, λιγότερο ιεραρχική και «θεαματική» από την παρούσα, όπου το ατομικό και το κοινωνικό αίρουν τις αντιθέσεις τους και συντίθενται ξεπερνώντας (και καταργώντας βέβαια…) την έννοια της καπιταλιστικής εξουσίας. Ενάντια σε όλους τους -ισμούς Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από τους αναγνώστες του Διάστιχου έχουν έρθει σε επαφή με το ρηξικέλευθο αυτό βιβλίο κι έχουν εκτεθεί στο εκτυφλωτικό φως τ…

Μπλέξαμε με αυτόν τον μαλάκα λαό

Εικόνα
"Έχουμε μπλέξει πολύ άσχημα, έχουμε μπλέξει βέβαια με δημοκρατικό τρόπο, γιατί εξελέγησαν με τη δημοκρατική έκφραση του ελληνικού λαού, αλλά ο δημοκρατικός τρόπος εκλογής, δυστυχώς, δεν εξασφαλίζει και τον αποτελεσματικό τρόπο διακυβέρνησης και εδώ είναι το πρόβλημά μας. Έχουμε μπλέξει πάρα πολύ άσχημα!"
Κώστας Τασιούλας, βουλευτής ΝΔ


Αυτά λοιπόν με τον εκλεγμένο βουλευτή της ΝΔ!
Εμπλεξε! Πολύ άσχημα! Με μαλάκα λαό! Διότι ένας λαός που επιλέγει έναν αναποτελεσματικό τρόπο διακυβέρνησης τι είναι; Μαλάκας είναι!
Μπορεί να μην το λέει καθαρά ο Τασιούλας διότι είναι ευγενικός άνθρωπος. Δεν παραφέρεται. Δεν προσβάλλει. Δεν είναι σαν τον Πέτρο Κωστόπουλο αυτός. Είναι ένας δανδής της πολιτικής. 
Μπορεί να το πιστεύει βαθιά μέσα του αλλά δεν μπορεί να βγει, να το φωνάξει, να το πει: "Λαέ είσαι μαλάκας! Είσαι χοντρομαλάκας λαός! Αρχιμαλάκα βλαχολαέ!".
Θα πεις εσύ τώρα, και να έβγαινε να το φωνάξει, να το πει, ποιός θα τον άκουγε; Ακούει ο μαλάκας; Δεν ακούει! Πάει κάθε τέσσερα χρ…

Διάλογος για την ιστορία και το κοινωνικό φαντασιακό

Εικόνα
Πολ Ρικέρ-Κορνήλιος Καστοριάδης
Διάλογος για την ιστορία και το κοινωνικό φαντασιακό Μετάφραση: Σωτήρης Σιαμανδούρας Ο Πολ Ρικέρ και ο Κορνήλιος Καστοριάδης υπήρξαν δύο σημαντικές μορφές της σκέψης και της φιλοσοφίας του προηγούμενου αιώνα. Ο διάλογος που παρουσιάζεται στην παρούσα έκδοση έγινε στο πλαίσιο της ραδιοφωνικής εκπομπής Le bon plaisir στις 9 Μαρτίου 1985, όταν ο Ρικέρ προσκάλεσε τον Καστοριάδη σε μια δημόσια συζήτηση γύρω από θέματα και προβληματικές που απασχολούν από κοινού τους δύο στοχαστές. Το κοινωνικό φαντασιακό, η ανθρώπινη δημιουργία, η φαντασία, η ιστορία, ο μετασχηματισμός της κοινωνίας είναι μερικά από τα θέματα τα οποία θίγονται στον μεταξύ τους διάλογο... «Αξίζει να σημειωθεί ο ιδιαίτερος τόνος της συνομιλίας. Σαν τις μπάλες του μπιλιάρδου, οι απαντήσεις του Ρικέρ και του Καστοριάδη πότε διασταυρώνονται, πότε συγκρούονται, πότε συγκλίνουν, για να αποκλίνουν αμέσως περισσότερο. Ενώ η συζήτηση είναι «ζωντανή», δεν χάνει ποτέ -ακόμα και στις πιο μεγάλες διαφωνί…