Αναρτήσεις

10 Μαθήματα από το πως Μουσική Βιομηχανία επιβίωσε της Ψηφιακής Επανάστασης για τα ΜΜΕ και όχι μόνο

Εικόνα
Η Ψηφιακή Επανάσταση έχει, όπως κάθε επανάσταση, νικητές και ηττημένους, θύματα αλλά και κερδισμένους. Αυτοί που καταφέρνουν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες επιβιώνουν και όσοι επιμένουν στα παλιά μοντέλα του αναλογικού κόσμου, απλά πεθαίνουν. Δύο από τις βιομηχανίες που χτυπήθηκαν με σφοδρότητα από τις Νέες Τεχνολογίες ήταν η Μουσική και τα ΜΜΕ. Η πρώτη όχι απλώς άντεξε και ορθοπόδησε αλλά ήδη επανακτά το χαμένο έδαφος. Η δεύτερη δείχνει να οδεύει προς τον αφανισμό. Κι όμως! Τα ΜΜΕ θα πρέπει ήδη να είχαν πάρει κάποια μαθήματα από τη Μουσική Βιομηχανία… Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά: Η Μουσική Βιομηχανία δέχτηκε ένα απίστευτο χτύπημα από την ανάπτυξη των ψηφιακών μέσων στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Το μοντέλο των δισκογραφικών εταιρειών, η πώληση δίσκων και CDκυριολεκτικά κατέρρευσε μέσα σε ελάχιστο χρόνο ενώ η άνοδος της πειρατείας γονάτισε περαιτέρω τα έσοδα. Μέσα σε μία δεκαετία, από το 2003 μέχρι το 2013, η μουσική αγορά από 38 …

Oι ακραίοι, οι εργοδοτικοί και οι ιδρυματοποιημένοι

Εικόνα
Αναδημοσίευση από τους Zoornalistas ενός αποσπάσματος αρκετά παλιού κειμένου μου:

Και η Δημοσιογραφία; Τι γίνεται με τη Δημοσιογραφία; 

Ολοι μιλάμε για τις θέσεις που χάνουμε, για τα δεδουλευμένα που μας χρωστούν, για τα "μαγαζιά" που θα κάνουν περικοπές ή θα βάλουν λουκέτο!
Κανείς δεν λέει κουβέντα για το ότι οι αναγνώστες μας έχουν γυρίσει την πλάτη διότι το "προϊόν" της δουλειάς μας είναι, πολλές φορές, για τα μπάζα. Ή γιατί είναι. 
αναξιόπιστο. Ή ακόμη γιατί δεν έχει πλέον την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει μια εφημερίδα και να μας στηρίξει!
Λέξη δεν λέμε γι αυτά!
Και να πάμε κι ένα βηματάκι παραπέρα;
Δεν τολμάμε να παραδεχτούμε ότι ακόμη και μέσα στο ίδιο το "μαγαζί" μας δεν έχουμε όλοι ούτε τα ίδια συμφέροντα ούτε τις ίδιες θέσεις να υπερασπιστούμε:
- Αλλοι δεν θέλουν να χάσουν τη δουλειά τους ακόμη κι αν είναι να πάρουν λιγότερα. Αρκεί βεβαίως να τους καταβληθούν όσα τους χρωστάει ο ιδιοκτήτης και να υπάρχει ένα χρονοδιάγραμμα κανονικής μισθοδοσίας...
- …

Η θλίψη μετά τα μνημόνια

Εικόνα
"-Θεέ μου. Δώσ’ μου την αρρώστια μου"
Η «Σκιά» θεατρικό έργο του Ντάριο Νικοντέμι


Ο άνθρωπος βασανιζόταν εδώ και δέκα χρόνια από μία χρόνια πάθηση με υφέσεις και άγριες εξάρσεις. Μισή ζωή ζούσε. Δύσκολα ως αδύνατα τα ταξίδια, οι μακρινοί περίπατοι, τα ξενύχτια με φίλους, οι έντονες γεύσεις, το ντύσιμο με τα ρούχα που προτιμούσε. Ολα μετρημένα, όλα μέχρι ένα όριο, τις περισσότερες φορές κάτω από αυτό. Κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε μέρα και χειρότερα. "Μπορούμε να το λύσουμε" του έλεγαν οι γιατροί και να τα φάρμακα και οι ειδικές αγωγές, όλα με περικοπές στο επίπεδο της ζωής του. Κάποια στιγμή η χειρουργική επέμβαση έγινε μονόδρομος. Την ανέβαλε όσο μπορούσε. Του έλεγαν ότι θα θεραπεύσει την ασθένεια αλλά θα είναι ιδιαίτερα επώδυνη ίσως και επικίνδυνη. Πιο πολύ τον τρόμαζε η ιδέα του να μην είναι όρθιος για ένα διάστημα ή και για πάντα. Αυτό. Ούτε ο πόνος ούτε κάτι άλλο. Είδε κι απόειδε, το έπεισε ο γιατρός, την έκανε. Κι ήταν αφόρητος ο πόνος, αφόρητη η ταλαιπωρία που …

Οι σοβαροί γελωτοποιοί της πολιτικής

Εικόνα
Εγραφα, προχθές, στο facebook: "Τους βαρέθηκα τους γραφικούς και δήθεν εκκεντρικούς που λένε ο,τι παρόλα κι ο,τι fake τους κατεβαίνει με σοβαρότητα δέκα καρδιναλίων. Και στην πολιτική και στη ζωή και παντού. Έχουμε συνηθίσει να ακούμε και να βλέπουμε κάθε λογής νούμερα και αρλεκίνους σε ένα διαρκή διαγωνισμό σαχλαμαρας με επένδυση σοβαρότητας. Ε, φτάνει πια με τον κάθε Αδωνι και τον κάθε Λεβέντη, Χίο, Λοβέρδο και λοιπούς. Φτάνει! Το ότι είναι η φαιδρή όψη του θηρίου δεν τους κάνει λιγότερο θηρία. Μήπως είναι η στιγμή να ακούσουν ένα "α πάγαινε ρε ΑΡΧΙΜΑΛΑΚΑ!";". Κι ύστερα καθόμουν και σκεφτόμουν πότε ξεκίνησε αυτό το φαινόμενο με τους ημίτρελους, θεόμουρλους, κατ' επάγγελμα φασουλήδες και κλόουν της πολιτικής και δημοσιογραφικής σκηνής. Πηγαίνοντας δύο-τρεις δεκαετίες πίσω θυμάμαι κάποια "νούμερα" αλλά και λίγα ήταν και δεν έχαιραν τέτοιας προβολής και επιρροής. Απο τους πρώτους και πιο ανθεκτικούς, ο Βασίλης Λεβέντης. Ισως ο πρώτος διδάξας. Εξ' αρ…

Πόσο παλιό είναι το ζήτημα της μακεδονικής γλώσσας;

Εικόνα
Πότε ξεκίνησε το ζήτημα της μακεδονικής γλώσσας;
Χτες, λόγω της διαπραγμάτευσης που γίνεται για την αλλαγή ονόματος της χώρας;
Το 2008 όταν έληξε η προηγούμενη διαπραγμάτευση χωρίς να βρεθεί λύση;
Το 1998 όταν ο ΟΗΕ ανεβάζει σελίδα όπου η μακεδονική γλώσσα ορίζεται ως η επίσημη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας;
Το 1992 όταν άνοιξε η συζήτηση για την αλλαγή ονόματος;
Το 1977 όταν αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ το μακεδονικό αλφάβητο;
Το 1944 όταν συστάθηκε η Γιουγκοσλαβία;

Λάθος!

Η υπόθεση ξεκινάει στα τέλη του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1885 αμέσως μετά τον σερβοβουλγαρικό πόλεμο και την προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στη βουλγαρική ηγεμονία. Ηταν τότε που ορίζονται οι τρεις νέοι άξονες της σερβικής πολιτικής:
α) η καταπολέμηση της βουλγαρικής προπαγάνδας,
β) η οριοθέτηση των σφαιρών επιρροής στη Μακεδονία με την Ελλάδα και
γ) η συνεννόηση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο με σκοπό την τοποθέτηση Σέρβων επισκόπων στις μητροπόλεις της Μακεδονίας (βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου) κα…

Γλωσσικές παραχαράξεις

Εικόνα
Με τον ίδιο τίτλο ("Γλωσσικές παραχαράξεις") είχε δημοσιευτεί άρθρο του Γ. Μπαμπινιώτη στο ΒΗΜΑ (3 Αυγούστου 2008). Σε αυτό, ο φιλόλογος αναφέρει διάφορα ενδιαφέροντα ξεκινώντας ως εξής:
"Επειδή μάλιστα τις τελευταίες εβδομάδες στην (έξωθεν υπαγορευόμενη) πολιτική των Σκοπίων «παίζει» και το θέμα τής γλώσσας, τής (ψευδώνυμης) «μακεδονικής» γλώσσας των Σκοπίων και τής (επινοηθείσης) «μειονότητας» που μιλάει δήθεν επίσης τη «Μακεδονική» των Σκοπίων, αξίζει να πούμε τα πράγματα με το «επιστημονικό» όνομά τους, όπως το έχουμε ήδη κάνει από το 1992 με τον συλλογικό τόμο που εκδώσαμε με τίτλο «Η γλώσσα τής Μακεδονίας:Η αρχαία Μακεδονική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκοπίων»1 (Ας σημειωθεί ότι η Ελληνική Πολιτεία δεν έστερξε ποτέ - μολονότι ζητήθηκε - να προβεί σε έκδοση τού βιβλίου στην αγγλική γλώσσα, ώστε να γίνουν ευρύτερα γνωστές οι ελληνικές επιστημονικές θέσεις επί τού θέματος.)".
Το θέμα επανήλθε όταν στις 29-1-2018, ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς ανέφερε στην…

Τα παιδιά μας, τα ακριβά μας

Εικόνα
«Πλινκ»! Ακούστηκε η ειδοποίηση εισερχομένου μηνύματος. Ουφ, επιτέλους έστειλε απάντηση ο τύπος, θα μπορέσει επομένως να κοιμηθεί ήσυχη. Περνάει μεγάλες αγωνίες. Τρώει αστραπιαία τον χρόνο στο καρτοκινητό, με τις απέραντες συνομιλίες και τα άπειρα φωτογραφικά MB. «Για πες τίποτα». - «Τίποτα». Αστειάκια σε έναν χειμαρρώδη διάλογο, μηνύματα με τους ταχύτατους αντίχειρες. Μαθήματα κατεύθυνσης αποκλειστικά, σύνθετα μαθηματικά με το δεξί χέρι, Facebook με το αριστερό και μια νεομεταλλάδικη μπάντα τρίζει τα ακουστικά. Συγχρόνως όλα. Πού και πού καμιά selfie. Μια αργοπορημένη κατά μισή ώρα απάντηση του άλλου είναι αιτία πολέμου. Πρέπει ανά λεπτό να επιβεβαιώνεται η αφοσίωση, η διαθεσιμότητα, η προσήλωση. Έρωτας είναι η ταχύτητα του επιβεβαιωτικού κλικαρίσματος, το διαρκές γκάζι από νεύματα, φατσούλες, αρκτικόλεξα. Ω! MG. Μοναχική φιλαρέσκεια, ανασφάλεια και ψυχαγωγισμός του smartphone. Τα εφηβάκια καταλαβαίνουν τον εαυτό τους μέσα στην απίστευτη πολυδιάσπαση. Σκέφτομαι το παγωμένο, τέτοια ε…

Μεγαλόφωνες σκέψεις

Εικόνα
Το να σκέφτεσαι μεγαλόφωνα είναι η μεγάλη κατάρα που κουβαλάμε και πληρώνουμε ως αντίτιμο της ελευθερίας (?) έκφρασης των social media... Μιας ελευθερίας που υπονομεύεται από την ευχέρεια του να λέμε ο,τι θέμε όποτε μας καπνίσει...
Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η κατάρα πέρασε και στα παραδοσιακά ΜΜΕ (κυρίως στην τηλεόραση) όπου καθείς νομίζει ότι μπορεί να λέει ανέξοδα και χωρίς συναίσθηση των συνεπειών το οτιδήποτε κατεβάσει η κούτρα του...
Ο ανοιχτός, ουσιαστικά απεριόριστος χώρος και το ασύγχρονο της επικοινωνίας στο διαδίκτυο μας έκανε να χάσουμε εντελώς την αίσθηση και του τόπου και του χρόνου. Ολα έγιναν "οικόπεδο". Το τηλεοπτικό πάνελ εξισώνεται με το τραπεζάκι στο τσιπουράδικο. Το Facebook περνιέται είτε για το βήμα της Βουλής είτε για τον καναπέ της καφετέριας. Η ελευθεροφωνία μεταξύ "κολλητών" μεταφράζεται σε "άνεση" μεταξύ αγνώστων. Κανένας εσωτερικός κώδικας, καμιά αίσθηση του ακροατηρίου, κανένα μέτρο: Ο,τι το φανεί του τρελοΣτεφανή!
Κι όταν …

Το όνομα που δέχτηκε μυστικά ο Σημίτης για τα Σκόπια

Εικόνα
Aπόσπασμα από τοβιβλίο του τότε Έλληνα πρέσβη μας στον ΟΗΕ και διαπραγματευτή με την πΓΔΜ,Χρήστο Ζαχαράκη. Σε αυτό, γίνεται αναφορά στο παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων για το όνομα από το 1996 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 1998.


Πιο συγκεκριμένα, ο Χρήστος Ζαχαράκης γράφει στο βιβλίο του «Άκρως απόρρητο, ειδικού χειρισμού» (Λιβάνης, 2008) για συναντήσεις του με τον κ. Σημίτη τον Μάρτιο του 1996, τον Σεπτέμβριο του 1997 και τον Φεβρουάριο του 1998 τα εξής: Στο Μαξίμου «Του επεσήμανα ότι κατά σειρά προτιμησιακής προτεραιότητος προηγούνται τά ονόματα χωρίς τόν όρο «Μακεδονία» ή παράγωγο του, όπως Δημοκρατία του Βαρδάρη, Δημοκρατία των Σκοπίων καί Βαρδανία. Άκολουθοΰν τά σύνθετα ονόματα μέ χρήση του όρου «Μακεδονία», βάσει του έθνοτικοΰ κριτηρίου (Σλαβομακεδονία, Σλαβομακεδονική Δημοκρατία) ή του γεωγραφικού κριτηρίου (Μακεδονία του Βαρδάρη, Μακεδονική Δημοκρατία του Βαρδάρη, Μακεδονία των Σκοπίων, Μακεδονική Δημοκρατία των Σκοπίων, Βόρειος ή Άνω Μακεδονία) ή, τέλος, του χρονικού κριτηρίου…

Η άγνοια

Εικόνα
Προχωρούμε πάντα στα τυφλά, ακολουθώντας κάποιες αναντίρρητες αλήθειες. Οπως για παράδειγμα ότι η Δύση είναι ο θεματοφύλακας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, ότι η πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989 ξανάφερε την ελευθερία στις χώρες του σοβιετικού κομμουνισμού, ότι οι μπίζνες είναι το ίδιον του ανθρώπου, ότι η τηλεόραση μας δείχνει την πραγματικότητα κ.λπ. Και ξεχνάμε βέβαια ότι μέχρι χθες πορευόμασταν σύμφωνα με κάποιες άλλες αλήθειες, συνήθως διαμετρικά αντίθετες από τις σημερινές, αλλά εξίσου αναντίρρητες. Δεν είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που παρασυρόμαστε από τα ειδύλλια της Ιστορίας. Δεν είμαστε ούτοι οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που παγιδευόμαστε από τις υποσχέσεις της, που ταυτίζουμε τις τύχες μας με τα καπρίτσια της και τους μύθους της. Πράγματα γνωστά και χιλιοειπωμένα. Το μόνο πράγμα που δεν ξέρουμε εκ των προτέρων και που θα θέλαμε ίσως να μάθουμε είναι ο τρόπος με τον οποίο η ατομική ύπαρξη βιώνει την υπακοή ή την αδιαφορία της στα κελεύσματα της Ιστορίας ή,…

Τι εννοούσε ο Παύλος Τσίμας

Εικόνα
«Δηλαδή, εάν γιαουρτώνουμε τον Πάγκαλο είναι καλό, ενώ εάν μαχαιρώνουμε τον Φύσσα είναι κακό; Δε λέω βέβαια ότι είναι το ίδιο, αλλά η βία είναι βία». 

Παύλος Τσίμας 21/5/2018

Λακωνικός ο έγκριτος δημοσιογράφος. Τι όμως θα ήθελε να πει με πολλά λόγια;

Μα είναι σαφές: "Το γιαούρτωμα ενός μεγάλου πολιτικού, μιας ιστορικής προσωπικότητας, ενός από τους πρωταγωνιστές της Μεταπολίτευσης, ενός διανοούμενου ισοδυναμεί με πολιτική δολοφονία αν την συγκρίνεις με την φυσική δολοφονία ενός ανύπαρκτου και μάλλον αληταρά από την ντεκαντάνς συνοικία του Κερατσινίου και μάλιστα για το ποδόσφαιρο!".

Τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα. Τόσο δημοσιογραφικά.

Και μετά;

Οταν υπάρχουν δύσκολες ερωτήσεις και εύκολες απαντήσεις μου βγαίνει πάντα ένα "και μετά;".
Αυτό το "και μετά;" με καίει και με προσγειώνει...
Η απάντηση στο "και μετά;" προϋποθέτει δύο πράγματα: ενημέρωση και ψυχραιμία!
Ψυχραιμία που χάνεται μπροστά στη σφαγή και το ποτάμι αίματος.
Και ψάχνεις πάλι να τη βρεις χωρίς να μετατρέψεις τους νεκρούς σε στατιστικά νούμερα.
Να είσαι ψύχραιμος όχι όμως με το παγωμένο αίμα του τεχνοκράτη και του αναλυτή.
Η υπόθεση της Παλαιστίνης και του Ισραήλ είναι μια δύσκολη ερώτηση που έρχεται ξανά και ξανά, αναπάντητη, στο προσκήνιο εδώ και 70 χρόνια.
Την θυμόμαστε μόνο όταν συμβαίνουν γεγονότα σαν τα χθεσινά. Κι ύστερα την ξεχνάμε για μήνες, για χρόνια... Χωρίς να την έχουμε απαντήσει...
Και μετά νέα σφαγή! 
Νέα οργή!
Μέχρι να καταλαγιάσει...
Το ίδιο κάνουμε και για τους Κούρδους...
Σφαγή-Οργή-Ερώτημα-Λήθη και φτου κι απ' την αρχή!
Από χθες είμαστε στην επικράτεια της οργής για τους 58 νεκρούς που θα γίνουν περισσότεροι... Το ερώτημ…

Να σκεφτούμε τις εξεγέρσεις του ’68 σε συνάφεια με τις μεταπολεμικές συνθήκες ευμάρειας και τυποποίησης της ζωής

Εικόνα
Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά - Μολονότι τις περισσότερες φορές τα οράματα ανατροπής ενεργοποιούνται από τα άλυτα κοινωνικά αδιέξοδα, μπορεί επίσης να ενεργοποιηθούν υπό την επήρεια μιας ασφυκτικά βιούμενης «ομαλότητας». Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά
Ας πούμε δυο κουβέντες αρχικά για το πλαίσιο στο οποίο λαμβάνει χώρα ο Μάης. Το κίνημα είναι πολύ ευρύτερο των γεγονότων της Γαλλίας και των ΗΠΑ, όπου πρωτοεμφανίστηκε. Αφορά τη Γερμανία, την Ιταλία, το Μεξικό και άλλες χώρες. Θα πρέπει δε να υπογραμμίσουμε ότι παντού η περίοδος χαρακτηρίζεται από την άνοδο των μεταρρυθμιστικών κινημάτων. Είναι μια περίοδος όπου παντού εμφανίζεται μια σοσιαλδημοκρατική συναίνεση σε όλη την Ευρώπη, αλλά και, κατά κάποιον τρόπο, στην Αμερική. Αρκεί να σκεφτούμε ότι την ίδια περίοδο δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία εκείνου που ο Τζόνσον αποκαλούσε «μεγάλη κοινωνία». Είναι μια περίοδος όπου τίθεται θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης, κοινωνικής αλληλεγγύης, ευρείας ανακατανομής των ε…